Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η αμερικανική κυβέρνηση
ζήτησε από το ινστιτούτο ερευνών RAND να σχεδιάσει ένα σύστημα επικοινωνίας
ικανό να αντέξει σε μια πυρηνική επίθεση.
Ήταν η εποχή του Ψυχρού Πολέμου και, όπως είπε σε
συνέντευξή του πολύ αργότερα ο αρχιτέκτονας του πρώτου Διαδικτύου Πολ Μπάραν, η
λογική του υπουργείου Αμυνας ήταν «να μπορέσουν οι ΗΠΑ να αντέξουν την πρώτη
επίθεση και να έχουν την ικανότητα να ανταποδώσουν το χτύπημα». (Wired, Μάρτιος
2001)
Η ιδέα του Πολ Μπάραν και των άλλων ερευνητών στη RAND
ήταν επαναστατική. Κατανόησαν ότι ένα ιεραρχικά δομημένο σύστημα επικοινωνιών
με ένα ή δύο ή τρία κέντρα ήταν ευάλωτο· ο εχθρός σίγουρα θα τα γνώριζε και θα
τα χτυπούσε.
Εάν αυτά έβγαιναν εκτός λειτουργίας, όλο το δίκτυο
κατέρρεε.
Έτσι, κατέληξαν στην αποκέντρωση.









