Ένας οργανικός διανοούμενος…

Η πολυτελής λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά από το πανύψηλο τζαμένιο κτίριο.

Η πόρτα της άνοιξε αυτόματα και από μέσα βγήκε ένας τύπος με χρυσό σκουλαρίκι και φανέλα της Μπάγερν Μονάχου.

Αφού έκανε νεύμα στον οδηγό να φύγει, στάθηκε μπροστά στη θεόρατη πόρτα του κτιρίου.

-Είσαστε ο κύριος; Ακούστηκε μια μεταλλική φωνή.
-Χειμωνάς. Θανάσης Χειμωνάς, απάντησε ο σκουλαρίκιας.
-Καλησπέρα σας, κύριε Χειμωνά. Ο κύριος Αβραάμ Χατζηλεβή σάς περιμένει. 13ος όροφος.

Στο υπερσύγχρονο, ευρύχωρο και ταχύτατο ασανσέρ έπαιζε Βάγκνερ.

Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Χειμωνάς βρισκόταν στο πολυτελές γραφείο του Χατζηλεβή…

Κάνοντας το άσπρο μαύρο….

Προσέξτε μια είδηση που διάβασα σήμερα στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Εγώ βράζω…

Ποινική δίωξη με την κατηγορία της «διευκόλυνσης παράνομης παραμονής στη χώρα αλλοδαπού τρίτης χώρας», άσκησε χθες ο εισαγγελέας σε βάρος ενός καθηγητή πολιτικών επιστημών του ΑΠΘ (το όνομα δεν έχει σημασία εδώ), και ενός δικηγόρου.

Οι δυο άνδρες συνελήφθησαν προχθές στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, διότι «συνόδευαν» μια ανήλικη (16χρονη) από την Σομαλία(!!!!), που φέρεται να διέμενε παράνομα στην Ελλάδα (άραγε τι έκανε με τους μεσήλικους;), προκειμένου να ταξιδέψει στο εξωτερικό.

Τα χάλια της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Αφήνοντας στην άκρη τα θέματα της δημοτικής αστυνομίας και των σχολικών φυλάκων, εαν πρέπει να υφίστανται οι πρώτοι, αν έκαναν τη δουλειά τους οι δεύτεροι, αν σωστά καταργούν και μπαίνουν σε κινητικότητα ή και απολύονται, αν πραγματικά θα λείψουν από τους δήμους ή όχι και αν η κυβέρνηση είχε σκεφτεί τα επόμενα βήματα, ή απλά ενήργησε κάτω από πίεση και τώρα υπαναχωρεί σταδιακά εν όψει της ψηφοφορίας για το πολυνομοσχέδιο, υπάρχει ένα ζήτημα με τους έλληνες δημάρχους και γενικότερα με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Δεν είναι όλοι οι δήμαρχοι ίδιοι και ευτυχώς στην Αθήνα  τη Θεσσαλονίκη και σίγουρα και σε κάποιους άλλους δήμους τη θέση την έχουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τις υποχρεώσεις τους, δείχνουν αφοσίωση και δίνουν καθημερινά μάχες για να αναβαθμίσουν την καθημερινότητα των δημοτών.

Είναι και πολλοί όμως οι δήμαρχοι με νοοτροπία παρελθόντος που είτε αδιαφορούν, είτε αδυνατούν να βάλουν στοιχειώδη τάξη και να προσφέρουν τις απαραίτητες υπηρεσίες στους πολίτες τους.

Περί σαρδάμ… και πολιτικού ήθους.

Προσπαθούσα χθες να φανταστώ πώς θα αντιδρούσαν οι προκάτοχοι του Αντώνη Σαμαρά μπροστά στην ίδια κάμερα.

Στοιχημάτισα ότι ο ΓΑΠ θα έλεγε ένα «fuck», ο Καραμανλής μπορεί να έριχνε και τα καντήλια στη Μητρόπολη.

Ο Σημίτης δεν θα έφευγε από ένα «στο καλό μου», και με τον Ανδρέα η Δήμητρα θα είχε απολύσει όλο το συνεργείο.

Χαριτωμένα.

Μεταξύ μας, νομίζω ότι του έκανε και καλό του Σαμαρά, αφού έδειξε ότι είναι ένας από μας.

Άλλωστε, αυτό το αυθόρμητο μπινελίκι είναι υπόδειγμα κοσμιότητας μπροστά σε αυτά που ακούγονται στη Βουλή.

Μια ανθρώπινη στιγμή…

Kατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση, ο Πρωθυπουργός

Αντώνης Σαμαράς έκανε ένα σαρδάμ και φεύγοντας από το κάδρο της κάμερας για να προετοιμαστεί για να ξανακάνει τη δήλωση, του ξέφυγαν ορισμένα… γαλλικά, γράφτηκαν σε κασέτα κι αυτή η κασέτα από λάθος βγήκε με αποτέλεσμα να ακούσουν όλοι τα γαλλικά.

Μια ανθρώπινη στιγμή που προκαλεί χαμόγελα αφού πρόκειται, όπως και να το κάνουμε, για ένα αστείο περιστατικό.

Άλλωστε, δεν είναι συνηθισμένο να βλέπει κανείς έναν πρωθυπουργό να βρίζει τον … εαυτό του, πόσο μάλλον οι εικόνες αυτές να καταγράφονται και να δίνονται στη δημοσιότητα.

Όμως, κανένας πρωθυπουργός, επομένως και ο κ. Σαμαράς, δεν είναι ρομπότ.

Δεν είναι καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια που κάνουν τα πάντα στην εντέλεια και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει τίποτε.

Κι ευτυχώς που έστω κι από λάθος, βγαίνουν τέτοια στιγμιότυπα για να θυμίζουν στον κόσμο ότι ο πρωθυπουργός είναι άνθρωπος με σάρκα, οστά και συναισθήματα...

Sultans of Swing...

Ένα από τα δέκα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών (κατ' εμέ).
S.A.
Πρώιμοι Dire Straits...

Οι καταστροφολάγνοι του διαδικτύου…

Θα τους έχετε δει, ακούσει ή διαβάσει παντού σε καθημερινή βάση.

Ζουν ανάμεσά μας.

Το πεδίο όμως «δόξης» τους είναι κυρίως τα ερτζιανά και το διαδίκτυο.

Είναι εκείνοι που ευθύς μόλις γίνει γνωστή η παραμικρή αρνητική είδηση σχετική με την κρίση στην χώρα ή στην παγκόσμια οικονομία (οι δήθεν πιο «ψαγμένοι»), θα σπεύσουν να την αναρτήσουν και να την δημοσιεύσουν, εκφράζοντας χαιρέκακα την ακλόνητη πεποίθησή τους ότι δεν την γλυτώνουμε.

Θα καταστραφούμε ούτως ή άλλως και μάλιστα οσονούπω…

Τα καλά της δημοκρατίας.

Τις πολύ παλιές (σχετικά) εποχές, της λεγόμενης αθωότητας, οι διάφορες μπίμπο που συμμετείχαν σε καλλιστεία για να γίνουν γνωστές και να ζήσουν το όνειρο, φημίζονταν για την «μόρφωση» και τον «ανθρωπισμό» τους.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, όλες ανεξαιρέτως ήταν τέρατα μορφώσεως (όπως οι δημοτικοί αστυνομικοί κάπως), και όλων τους το όνειρο ήταν να εξαλειφθεί η πείνα και η φτώχια από τον πλανήτη.

Μέχρι να βρεθεί κάποιος γόνος εφοπλιστικής οικογένειας (κατά προτίμηση) για να τις παντρευτεί και να  αράξουν…

Και να γράψουν στα τέτοια τους και την πείνα, και την φτώχια, και τα ορφανά της Αιθιοπίας…

Και να βάλουν και καμιά εικοσαριά κιλά, και να τρέχει ο γόνος να βγάζει διαζύγια (με βαρβάτη διατροφή) για την πρώην trophy wife, και νυν μπαχατέλα (πλην όμως πλούσια).

Στη συνέχεια οι εποχές άλλαξαν. Αγρίεψαν.

Υπάρχουν όρια στα ανέκδοτα;

Όλοι καταλαβαίνουμε ποιες ιδιότητες προσδίδουμε όταν αποκαλούμε κάποιον «αετονύχη» ή «γάιδαρο» ή «τα ζώα μου αργά» ή «λαδιάρη» ή «αρπάχτρα»· η γκάμα είναι ατέλειωτη, αφού στην ανανέωσή της μπορεί να δηλώσει συμμετοχή οποιοσδήποτε.

Στο ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, όπως το συνοψίζει ο Κωστής Παπαγιώργης («Λάδια ξίδια»), σημασία έχει να κραυγάζεις και να παραφέρεσαι κι όχι να επιδεικνύεις γλωσσική καλλιέπεια.

Έτσι -στις ηπιότερες φραστικές εκδοχές...- ο αντίπαλος σκληροτράχηλος αμυντικός γίνεται «τσεκούρι» και «καρμανιόλα», ο έξοχος τερματοφύλακας «αγριόγατος» ή «κέρβερος», ενώ μια ομάδα που συνεχώς ηττάται και διασύρεται, λοιδορείται ως «καφενείο».

Αδελφές και παλικάρια….

Η κρίση συνεχίζει ακάθεκτη, οι εξελίξεις τρέχουν, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για ραντεβού στα γουναράδικα, η Χρυσή Αυγή ετοιμάζεται να αναλάβει τους Δήμους και να διώξει τους λαθρομετανάστες, η όλη ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν σταθερά…

Όπως και κάποιες διαχρονικές ελληνικές αξίες.

Όπως φερ’ ειπείν ο έρωτας.

Που κατακτά τα πάντα.

Σε όλες του τις μορφές.

Έτσι λοιπόν, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην αναδημοσίευση μιας είδησης που πήρε το μάτι μου, για τον ερωτισμό που διαχέει την ατμόσφαιρα της  λεβεντομάνας Κρήτης.

Εκεί που οι άνδρες είναι άνδρες, και τα κατσίκια κρύβονται μόλις τους δουν.

Το ίδιο όπως φαίνεται, και οι Πακιστανοί.

Διαβάστε λοιπόν μια ερωτική καλοκαιρινή είδηση, που τα έχει όλα, και ξεχάστε μνημόνια και χαράτσια.

Έρως ανίκατε μάχαν λέγανε οι αρχαίοι, και για αυτό εξάλλου δεν έμεινε κανένας από δαύτους….