Υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο;

Ζούμε στην εποχή της ασυναρτησίας.

Σε όλα τα επίπεδα.

Πολιτικά, οικονομικά, και κοινωνικά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το ΠΑΣΟΚ του «Έξω από την ΕΟΚ» συνεργάζεται κυβερνητικά με την ΝΔ, προκειμένου η χώρα να παραμείνει στο ευρώ, και στην ΕΕ.

Με ότι υποχωρήσεις σημαίνει αυτό για την ΝΔ του Σαμαρά (που ώρες ώρες είναι μόνο κατ’ όνομα πρωθυπουργός, αφού ο Μπένυ ζητάει … παπάδες προκειμένου να τον στηρίξει, και σίγουρα δεν το κάνει εξαιτίας της μεγάλης του καρδιάς).

Μια ετοιμόρροπη συγκυβέρνηση, στο έλεος διάφορων λαϊκιστών βουλευτών, και κόντρα σε κάποιους άλλους ανισόρροπους γιαλαντζί αριστερούς (Σύριζα),και σε όψιμους αλαφιασμένους Ελληναράδες (Αν.Ελ) που ονειρεύονται εθνική ανεξαρτησία, δραχμές,  και…. φακές εισαγωγής.

Τέλος στην ασυλία των νταβατζήδων.

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για το πάρτι που στήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια με τα δημόσια έργα, τις συμβάσεις σε «κολλητούς» επιχειρηματίες ή τους διαγωνισμούς για τα μάτια του κόσμου.

Οι γνωστοί σε όλους νταβατζήδες του δημοσίου έπαιρναν δουλειές κάτω από το τραπέζι, αφού λάδωναν πολιτικούς και μη, υπερτιμολογούσαν τα έργα, εξανάγκαζαν το δημόσιο να υπογράφει λεόντιες συμφωνίες που το δέσμευαν για δεκαετίες ενώ το χρήμα έρεε άφθονο γιατί ήταν δανεικό.

Τόσοι και τόσοι επιχειρηματίες έχουν περάσει, τόσες και τόσες ξένες και ελληνικές εταιρείες έχουν πλουτίσει και τα «έφαγαν μαζί» με πολιτικούς κι όχι μόνο.

Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου.

Θες η κρίση, θες ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να διαλύεται ενώ οι μόνιμοι θαμώνες της Μυκόνου κάνουν πάρτι με το δημόσιο χρήμα;

Θες ότι υπάρχουν και «τρελοί» με την καλή έννοια δικαστές που δεν αντέχουν άλλο την αδικία, θες ότι η κυβέρνηση αυτή είτε γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς είτε γιατί το θέλει και η ίδια κινεί τις εξελίξεις;

Εφορία Κηφισιάς... Ιστορία μου, αμαρτία μου!

Κάτι στραβό επικρατεί στην εφορία Κηφισιάς, αφού έφορος και προσωπικό (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) την έχουν δει κάτι παραπάνω και από... τον Πάπα Βενέδικτο. Είναι περιττό να σας περιγράψω το ύφος τους, όπως και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον κόσμο που πάει να βρει άκρη και φεύγει με 25 πίεση.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αριθμοί.

«Εδικαιούτο (επώνυμο κομματικό στέλεχος) να κάνει δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια»! Φράση- έναυσμα του μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού την δεκαετία του ’80.  

Πανικόβλητοι σήμερα ψάχνουμε μεθόδους για την αναχαίτιση της διαφθοράς. Ξυπνήσαμε καθυστερημένα.

Ξεχνάμε τις εκρηκτικές συνέπειες που έχει για την κοινωνική ψυχολογία η επισημοποιημένη αμνήστευση και νομιμοποίηση της κατάχρησης του δημοσίου χρήματος, της δωροδοκίας, της κάρπωσης κέρδους από την άσκηση εξουσίας.

Ακόμα και οι ιδιοφυέστερες τεχνικές θεσμικών μεταρρυθμίσεων είναι αδύνατον να αναστείλουν την δυναμική της διαφθοράς.

Ο Άιχμαν και η Λολίτα…

Στις αρχές του 1961 ο Αδόλφος Άιχμαν, κρατούμενος στην Ιερουσαλήμ περιμένοντας τη δίκη του, γίνεται αποδέκτης ενός απρόσμενου δώρου από τον φρουρό της φυλακής. Πρόκειται για ένα αντίτυπο της Λολίτας του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ που είχε εκδοθεί λίγους μήνες πριν.

«Για ψυχαγωγία», εξηγεί ο φύλακας στον κρατούμενο καθώς του δίνει το βιβλίο.

 

Δύο μέρες αργότερα ο Άιχμαν επιστρέφει το μυθιστόρημα φανερά αναστατωμένος, χαρακτηρίζοντάς το «Απεχθές!».

Οι αλήθειες της Κύπρου.

Την (προηγούμενη) Τετάρτη γιορτάστηκε με λιτή τελετή η 39η επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Ήταν τότε, στις 24 Ιουλίου του 1974, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεφε στην Ελλάδα, ενώ οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να κάνουν ένα προγεφύρωμα δίπλα στην Κερύνεια, καταλαμβάνοντας μόλις το 5%-7% του εδάφους της Κύπρου.

Είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα, στις 15 Ιουλίου, από την κυβέρνηση της Αθήνας, η οποία ανέλαβε τα ηνία μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, αυτού που επιχειρείται από μια μερίδα πολιτικών και εκπαιδευτικών να παρουσιαστεί ως εθνική επέτειος μείζων της 25ης Μαρτίου και της 28ης Μαρτίου, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι η εξέγερση εκείνη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια «κεκαλυμμένη» -προκαταρκτική τη λέμε επιτελικά στον Στρατό- επιχείρηση εκείνων των δυνάμεων που επεδίωκαν τον διαμελισμό της Κύπρου.

Όλοι γνωρίζουν ότι, όταν το άρμα άνοιγε την πόρτα του Πολυτεχνείου, άνοιγε στην ουσία και ο καταπέλτης των αποβατικών στην ακτή Πέντε Μίλι της μαρτυρικής Κερύνειας.

Η κατάντια της ΑΥΓΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφω αυτό το σημείωμα και αφεύκτως ο νους μου ανατρέχει πριν 39 (παρά λίγες ημέρες) χρόνια πίσω, όταν, φοιτητής ακόμη στη Φιλοσοφική Αθηνών, ανέβαινα με δέος, αλλά και με ενθουσιασμό εφήβου, τα σκαλιά που οδηγούν στον α΄ όροφο του ίδιου κτηρίου και σήμερα, εις την οδό Ακαδημίας 52.

 Ήσαν εκεί τα πρώτα γραφεία της «ΑΥΓΗΣ», της οποίας το πρώτο φύλλο είχε κυκλοφορήσει ξανά στις 4 Αυγούστου 1974, μετά το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας από τους δικτάτορες.

 

Ο θεωρητικός εμπνευστής του διανοητή Αλέξη;

 Ο φιλόσοφος, πολιτικός και καθηγητής Ρομπέρτο Μονγκαμπέϊρα Ουνγκέρ, 67 ετών, είναι ίσως στην εποχή μας ο σκληρότερος εχθρός του φιλελευθερισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. 

Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέϊρο και καθηγητής στην Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ χρημάτισε επίσης επί ένα έτος υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ινάσιο Λούλα.

Μέγας θεωρητικός του «ριζοσπαστικού πραγματισμού», ο επηρεασμένος από τους Έγελο, Μπέργκσον και εν μέρει Νίτσε Βραζιλιάνος φιλόσοφος και πολιτικός απορρίπτει την θεωρία των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου και δεν αποδέχεται την ύπαρξη προκατασκευασμένων θεσμών τους οποίους οι κοινωνίες θα πρέπει να αποδέχονται.

Στους θεσμούς αυτούς πρέπει να προβάλλεται αντίσταση, πρεσβεύει ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ, και υποδεικνύει την λύση της «συνδυασμένης δημοκρατίας», στην οποία ένα ισχυρό κράτος θα εφαρμόζει αποκεντρωτικές πολιτικές που θα υποβάλλει στην έγκριση των πολιτών.
Το πώς, είναι μια άλλη ιστορία.

Αποδείξεις στα εστιατόρια; Χα χα χα…

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε πως από την 1η Αυγούστου ο ΦΠΑ στην εστίαση θα περιοριστεί από το 23% στο 13%, συνέλαβα τον εαυτό μου, κάθε φορά που καταφεύγω στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος για να απολαύσω τα εδέσματα και τα ποτά τους, να κάνω αυτό που δεν έκανα: Να προσέχω τις τιμές των προϊόντων που συνηθίζω να παραγγέλνω και να παρατηρώ αν κόβει το μαγαζί αποδείξεις.

Από τους προσωπικούς μου δειγματοληπτικούς ελέγχους, συνάγω ότι:
Κάπου περισσότερα από τα μισά μαγαζιά κόβουν αποδείξεις.

Την τήρηση της νομιμότητας τη διαπίστωσα κυρίως σε μαγαζιά στα οποία το αφεντικό δεν δουλεύει στη μάρκα ή στο ταμείο.

Οπότε μάλλον έδωσε την εντολή να «κόβονται τα πάντα», φοβούμενο πως σε άλλη περίπτωση οι εργαζόμενοί του θα κλέβουν αυτόν, όπως αυτός κλέβει το κράτος.

Έτσι, στα μαγαζιά που λειτουργούν ως οικογενειακές επιχειρήσεις, αν δεις απόδειξη γράψε μου.

Όλα μέσα…

Λίγο πριν ο Αύγουστος χαϊδέψει τα απολωλότα πρόβατα, που μεταξύ αντιηλιακού λαδιού και παγωμένου καρπουζιού το οποίο θυμίζει τις πρώτες στύσεις στο χωριό, υπό το φως του φεγγαριού που βάφεται κόκκινο λόγω επαρχιακής ιδιομορφίας, ο θόρυβος για το καπιταλιστικό τέρας μειώνεται καθώς οι προτεραιότητες είναι άλλες: αυτοκίνητο μικρού κυβισμού, με τον απαραίτητο σκύλο στο πίσω κάθισμα, φρούτα από τον κήπο με βιολογικό προσανατολισμό, αμέτρητα τσιγάρα στον μπροστινό θάλαμο, πολιτικά σχόλια για τον ΟΗΕ όταν ο Πρόεδρος Τρούμαν μισούσε τους σχιστομάτηδες, οργίλο πρόσωπο για το μνησίκακο ασυνείδητο, πόδι έξω απ’το παράθυρο, ελληνικά έντεχνα τραγούδια με αναφορές στον Νικόλα Άσιμο λίγο πριν του έρθει η αδήριτη ανάγκη να αναστήσει γάτες.

Κοινώς, η υπαρξιακή αγωνία τελειώνει στον κήπο της πολίχνης, η οποία μυρίζει λεμονανθούς και κοπριά αλόγου αφού το παράλογο παραμένει απάλευτο και ο θάνατος ανίκητος.

Η οντότητα είναι εξ’ορισμού πεπερασμένη, τελικά.