Το άθλιο φαγητό των ελληνικών νησιών.

Θυμάμαι όταν πήγαινα διακοπές στα περίφημα greek islands, κάθε φορά που καθόμουνα κάπου να φάω αναρωτιόμουν: «θα φάω καλά;», «θα μου πιάσουν τον ποπό;», «τι ποιότητα θα έχει το φαγητό;».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά τις περισσότερες φορές έφευγα απογοητευμένη.

Οκτώ στα δέκα μαγαζιά έβλεπαν τον επισκέπτη ως αρπαχτή.

Tweedley dee...

Bob Dylan.... ο μοναδικός!

Η γκλαμουριά της τσόντας…

Μέχρι πρόσφατα η λέξη «τσόντα» δεν μου έφερνε στο μυαλό «βρώμικα» πράγματα. Αντίθετα με γύριζε πίσω, σε πολύ τρυφερά χρόνια.

Μου θύμιζε τους συμμαθητές μου από το γυμνάσιο, κάτι αγόρια αναστατωμένα από τις ορμόνες και με σπυράκια στο πρόσωπο που έκαναν κοπάνες για να πάνε στο ΣΙΝΕΕΠ.

Αν και το σχέδιο τους ήταν πάντα μυστικό, ολόκληρο το σχολείο το είχε βούκινο, γι' αυτό και την άλλη μέρα τους κοιτούσαμε καλά-καλά στο πρόσωπο, ώστε να διαπιστώσουμε τα ίχνη που άφησαν πάνω τους οι «ταινίες σεξ».

Τα κορίτσια δεν είχαμε καμιά δουλειά με αυτά τα πράγματα και δε θυμάμαι ούτε μία που σε κείνη την ηλικία να είχε δει πορνό.

Ήταν μια αποκλειστικά αγορίστικη υπόθεση, ωστόσο οι «δονήσεις» του έφταναν ως εμάς.

Ξέραμε για την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στο σινεμά, τις «ομαδικές μαλακίες», τους περίεργους τύπους που κοιτούσαν ξελιγωμένοι τους μαθητές, ξέραμε πως μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν χωρίς κλάψες και τραύματα, με όπλο τους το χιούμορ και τη γενναιότητα που προκύπτει από την άγνοια κινδύνου.

Ήμασταν επίσης ενήμερες για την κακοτεχνία τους, τους «προικισμένους» πρωταγωνιστές, τα διαβόητα «κοντινά πλάνα», είχαμε αντιληφθεί την παρακμιακή τους ενοχή.

Είμαστε όλοι ΣΥΡΙΖΑ!

Τι θα γίνει αν πέσει η παρούσα κυβέρνηση;

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ έτοιμος να κυβερνήσει κι αν ναι πώς και με ποιους θα το κάνει;

Έσωσε ο Βενιζέλος τον Σαμαρά και το αντίθετο;

Τελικά θα καταστραφεί η Ελλάδα αν πάμε σε εκλογές και αποφασίσει ο κόσμος τι θέλει;

Είναι μερικές από τις ερωτήσεις που συχνά – πυκνά κάνουν όλοι περιμένοντας μήπως δουν φως στο τούνελ αλλά και προβλέποντας ότι έρχονται τους επόμενους μήνες ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο;

Ζούμε στην εποχή της ασυναρτησίας.

Σε όλα τα επίπεδα.

Πολιτικά, οικονομικά, και κοινωνικά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το ΠΑΣΟΚ του «Έξω από την ΕΟΚ» συνεργάζεται κυβερνητικά με την ΝΔ, προκειμένου η χώρα να παραμείνει στο ευρώ, και στην ΕΕ.

Με ότι υποχωρήσεις σημαίνει αυτό για την ΝΔ του Σαμαρά (που ώρες ώρες είναι μόνο κατ’ όνομα πρωθυπουργός, αφού ο Μπένυ ζητάει … παπάδες προκειμένου να τον στηρίξει, και σίγουρα δεν το κάνει εξαιτίας της μεγάλης του καρδιάς).

Μια ετοιμόρροπη συγκυβέρνηση, στο έλεος διάφορων λαϊκιστών βουλευτών, και κόντρα σε κάποιους άλλους ανισόρροπους γιαλαντζί αριστερούς (Σύριζα),και σε όψιμους αλαφιασμένους Ελληναράδες (Αν.Ελ) που ονειρεύονται εθνική ανεξαρτησία, δραχμές,  και…. φακές εισαγωγής.

Τέλος στην ασυλία των νταβατζήδων.

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για το πάρτι που στήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια με τα δημόσια έργα, τις συμβάσεις σε «κολλητούς» επιχειρηματίες ή τους διαγωνισμούς για τα μάτια του κόσμου.

Οι γνωστοί σε όλους νταβατζήδες του δημοσίου έπαιρναν δουλειές κάτω από το τραπέζι, αφού λάδωναν πολιτικούς και μη, υπερτιμολογούσαν τα έργα, εξανάγκαζαν το δημόσιο να υπογράφει λεόντιες συμφωνίες που το δέσμευαν για δεκαετίες ενώ το χρήμα έρεε άφθονο γιατί ήταν δανεικό.

Τόσοι και τόσοι επιχειρηματίες έχουν περάσει, τόσες και τόσες ξένες και ελληνικές εταιρείες έχουν πλουτίσει και τα «έφαγαν μαζί» με πολιτικούς κι όχι μόνο.

Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου.

Θες η κρίση, θες ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να διαλύεται ενώ οι μόνιμοι θαμώνες της Μυκόνου κάνουν πάρτι με το δημόσιο χρήμα;

Θες ότι υπάρχουν και «τρελοί» με την καλή έννοια δικαστές που δεν αντέχουν άλλο την αδικία, θες ότι η κυβέρνηση αυτή είτε γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς είτε γιατί το θέλει και η ίδια κινεί τις εξελίξεις;

Εφορία Κηφισιάς... Ιστορία μου, αμαρτία μου!

Κάτι στραβό επικρατεί στην εφορία Κηφισιάς, αφού έφορος και προσωπικό (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) την έχουν δει κάτι παραπάνω και από... τον Πάπα Βενέδικτο. Είναι περιττό να σας περιγράψω το ύφος τους, όπως και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον κόσμο που πάει να βρει άκρη και φεύγει με 25 πίεση.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αριθμοί.

«Εδικαιούτο (επώνυμο κομματικό στέλεχος) να κάνει δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια»! Φράση- έναυσμα του μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού την δεκαετία του ’80.  

Πανικόβλητοι σήμερα ψάχνουμε μεθόδους για την αναχαίτιση της διαφθοράς. Ξυπνήσαμε καθυστερημένα.

Ξεχνάμε τις εκρηκτικές συνέπειες που έχει για την κοινωνική ψυχολογία η επισημοποιημένη αμνήστευση και νομιμοποίηση της κατάχρησης του δημοσίου χρήματος, της δωροδοκίας, της κάρπωσης κέρδους από την άσκηση εξουσίας.

Ακόμα και οι ιδιοφυέστερες τεχνικές θεσμικών μεταρρυθμίσεων είναι αδύνατον να αναστείλουν την δυναμική της διαφθοράς.

Ο Άιχμαν και η Λολίτα…

Στις αρχές του 1961 ο Αδόλφος Άιχμαν, κρατούμενος στην Ιερουσαλήμ περιμένοντας τη δίκη του, γίνεται αποδέκτης ενός απρόσμενου δώρου από τον φρουρό της φυλακής. Πρόκειται για ένα αντίτυπο της Λολίτας του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ που είχε εκδοθεί λίγους μήνες πριν.

«Για ψυχαγωγία», εξηγεί ο φύλακας στον κρατούμενο καθώς του δίνει το βιβλίο.

 

Δύο μέρες αργότερα ο Άιχμαν επιστρέφει το μυθιστόρημα φανερά αναστατωμένος, χαρακτηρίζοντάς το «Απεχθές!».

Οι αλήθειες της Κύπρου.

Την (προηγούμενη) Τετάρτη γιορτάστηκε με λιτή τελετή η 39η επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Ήταν τότε, στις 24 Ιουλίου του 1974, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεφε στην Ελλάδα, ενώ οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να κάνουν ένα προγεφύρωμα δίπλα στην Κερύνεια, καταλαμβάνοντας μόλις το 5%-7% του εδάφους της Κύπρου.

Είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα, στις 15 Ιουλίου, από την κυβέρνηση της Αθήνας, η οποία ανέλαβε τα ηνία μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, αυτού που επιχειρείται από μια μερίδα πολιτικών και εκπαιδευτικών να παρουσιαστεί ως εθνική επέτειος μείζων της 25ης Μαρτίου και της 28ης Μαρτίου, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι η εξέγερση εκείνη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια «κεκαλυμμένη» -προκαταρκτική τη λέμε επιτελικά στον Στρατό- επιχείρηση εκείνων των δυνάμεων που επεδίωκαν τον διαμελισμό της Κύπρου.

Όλοι γνωρίζουν ότι, όταν το άρμα άνοιγε την πόρτα του Πολυτεχνείου, άνοιγε στην ουσία και ο καταπέλτης των αποβατικών στην ακτή Πέντε Μίλι της μαρτυρικής Κερύνειας.