Ο μύθος της άλλης Ελλάδας.

Δεν υπάρχει "άλλη Ελλάδα". Αυτή που "δημιουργεί", "καινοτομεί", "αναπτύσσεται" και άλλες τέτοιες λέξεις αισιόδοξες.

Δεν υπάρχει.

Συγγνώμη που το λέω έτσι απότομα, αλλά μόνο έτσι σκάνε οι φούσκες.

Κατά τη γνώμη μου, η οποία έχει σχηματιστεί παρακολουθώντας τη ζωή και τις εξελίξεις σε ετούτη την ακρούλα της Βαλκανικής λίγο πιο προσεκτικά την τελευταία τριετία, η ιδέα ότι υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία επαρκείς δυνάμεις δημιουργίας και εξέλιξης που μπορεί να αναδειχτούν και να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά μιας υποτιθέμενης επόμενης ημέρας, είναι ακριβώς αυτό: Μια φούσκα.

Περιέχει μόνο αέρα.

Το μεγάλο προκύπτει ως άθροισμα των μικρών.

Για να φτιάξεις τη μερακλίδικη την αστακομακαρονάδα, προϋποτίθεται ότι έχεις τον τρόπο για να μαγειρέψεις τον αστακό ή, καλύτερα, την «αστακουδιά», όπως ήταν το χαϊδευτικό του τερατώδους όψεως οστρακόδερμου εφόσον προοριζόταν για γαστριμαργική χρήση, κατά τη χρυσή εποχή των καραμπουζουκλήδων, τότε που το ΠΑΣΟΚ (πράσινο ή γαλάζιο, μικρή η διαφορά...) ήταν στην κυβέρνηση και «ο λαός στην εξουσία».

Αναρίθμητοι ήσαν οι τρόποι αυτοί: ο καθένας μπορούσε να βρει τον δικό του, φτάνει να είχε φαντασία και δημιουργικότητα.

Εγώ, σήμερα, που είναι Κυριακή και θέλω να σας σερβίρω κάτι ανάλαφρο, είπα να σας παρουσιάσω μια τέτοια συνταγή της πράσινης περιόδου του ΠΑΣΟΚ από το ηρωικό και αλησμόνητο 1988.

Τη μαγική εποχή, που υπουργός Προεδρίας ήταν ο Α. ο Πεπονής, Οικονομικών ο Δ. ο Τσοβόλας, Υγείας ο Α. ο Κακλαμάνης (υπάρχει ακόμη), Αμύνης ο Ι. ο Χαραλαμπόπουλος (ομοίως), Εργασίας ο Γ. ο Γεννηματάς και Εσωτερικών κάποιος Παν. Μαρκόπουλος, τον οποίον, λυπάμαι πολύ, αλλά δεν τον θυμάμαι καθόλου.

Η Αλίκη στη χώρα των … τεράτων.

Δεν έχω πάει ποτέ στην Υεμένη.

Όσα ξέρω γι’ αυτήν, τα ‘χω μάθει από δω κι από κει: ταινίες, ρεπορτάζ διεθνών ειδήσεων, ταξιδιωτικές αφηγήσεις, τα παραμύθια της Σεχραζάτ -  πληροφορίες ασαφείς, δανεικές και σκόρπιες.

Αόριστα θυμάμαι ότι ήταν το βασίλειο της βασίλισσας του Σαββά (που ήταν, λέει, πανέμορφη - αν και με μια δυσμορφία στα κάτω άκρα εξαιτίας της δαγκωματιάς ενός τσακαλιού - και που ερωτεύτηκε τον Σολομώντα κι αρνήθηκε για χάρη του τη λατρεία του Ήλιου.)

Ένας μύθος λέει ότι την πρωτεύουσα της χώρας, τη Σάνα, την ίδρυσε ο γιος του Νώε, μετά τον κατακλυσμό κι ένας άλλος ότι κάποιος Έλληνας, τον 1ο αι. π. Χ., είπε την Υεμένη «Ευδαίμονα Αραβία», όταν αντίκρισε τις καταπράσινες κοιλάδες της. Για τις κοιλάδες της Υεμένης μιλούν πολλοί.

Είναι, λένε, βαθιές, γεμάτες οάσεις, ανάμεσα σε οροσειρές που καταλήγουν σε ερήμους και στέπες, ενώ πιο χαμηλά η Ερυθρά Θάλασσα γεννάει μαργαριτάρια και, πιο μέσα, η γη τρέφει αμπέλια και συκιές, φυτείες καφέ, σουσαμιών και, βέβαια, πετρέλαιο (αν και τα αποθέματα όλο και λιγοστεύουν, υπολογίζεται ότι μέχρι το 2017 θα έχουν εξαντληθεί.)

Σημείο καμπής…

Στη γλώσσα των μαθηματικών ορίζεται ως τοπικό ελάχιστο ή σημείο καμπής.

Σε αυτή των οικονομικών επιστημών χαρακτηρίζεται ως το κατώτερο σημείο (trough) της ύφεσης ή ως σημείο ανάκαμψης.

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η έννοια είναι ταυτόσημη.

Τα χειρότερα είναι πίσω.

Η πορεία εφεξής αναμένεται ανοδική με αφετηρία τον «πάτο του βαρελιού».

Είτε για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, εφόσον θεωρηθεί ένας πλήρης οικονομικός κύκλος, είτε βραχυπρόθεσμα, εφόσον μπορεί να υπάρξει μεταγενέστερα ένα δεύτερο ελάχιστο (εξ ου και «τοπικό»), ή αντιστοίχως μία δεύτερη βύθιση (double-dip) σε ύφεση μετά την προσωρινή ανάκαμψη.        

Crying Like a Man...

Απόψε σας παρουσιάζω ένα πραγματικά πολύπλευρο δημιουργικό ταλέντο, σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών…

Απολαύστε υπεύθυνα τον Joseph Arthur στο καταπληκτικό Crying Like a Man…
S.A.

Υπενθύμιση: Το Ασανσέρ του Δημήτρη Ιατρόπουλου

Καθώς θα αρχίσει να πέφτει η νύχτα το βράδυ της Πέμπτης 19 Σεπτεμβρίου, και θα αναδεικνύονται τα πανέμορφα χρώματα της μαγευτικής Θεσσαλονίκης, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος θα παρουσιάσει το νέο του βιβλίο "Το Ασανσέρ" (Εμπειρία - Εκδοτική), στο lounge bar Meli Melo απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής, στη λεωφόρο Μαρίας Κάλλας.

Την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου λοιπόν, νωρίς το βραδάκι, ο καλός φίλος μου, και σταθερός αναγνώστης του Ορθογράφου  Δημήτρης Ιατρόπουλος θα παρουσιάσει το  νέο του βιβλίο «Το Ασανσέρ» (Εμπειρία-Εκδοτική) στη Θεσσαλονίκη, στο γνωστό lounge bar Meli Melo στη Λεωφόρο Μαρίας Κάλλας, απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής.

Έχουμε και λέμε...

Ο Σαμαράς και η Θεσσαλονίκη.

Εδώ και πολύ καιρό μια μεγάλη μου απορία, που την μοιράζονται και νεοδημοκράτες φίλοι μου, είναι το γιατί ο Σαμαράς «αποφεύγει» τη Θεσσαλονίκη.

Και μάλιστα όχι μόνο την αποφεύγει σε προσωπικό επίπεδο (παρουσία), αρκούμενος σε ταξίδια αστραπές όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά την αποφεύγει γενικώς.

Σαν να την έχει βάλει στην άκρη.

Με αποτέλεσμα να επικρατεί η εντύπωση ότι την έχει παραδώσει πολιτικά (άνευ όρων) στον Μπένυ και τους συν αυτώ.

Οι οποίοι κυριολεκτικά κάνουν ότι θέλουν, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που το Πασόκ ήταν κυρίαρχη δύναμη παντού.

Ο εφιάλτης που μεγεθύνεται.

Οι δημοσκοπήσεις, σχεδόν όλες, αναδεικνύουν έναν εφιάλτη.

Έτσι απλά, έναν εφιάλτη.

Και αυτός αποτυπώνεται με ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά.

Ξεκινάνε από το 13 και φτάνουν στο 15%.

Παρακολουθώντας διαχρονικά τις μετρήσεις, θα διαπιστώνει κάποιος εύκολα πως ο εφιάλτης μεγεθύνεται.

Συνεχώς αυξάνει την επιρροή του στην ελληνική κοινωνία.

Λέγεται Χρυσή Αυγή και εκπροσωπεί ό,τι πιο αποκρουστικό υπάρχει αυτή την εποχή όχι απλώς στη χώρα μας, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Νικητές και χαμένοι στην υπόθεση της Συρίας.

Πριν από μερικούς μόλις μήνες η κυβέρνηση Ομπάμα, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, στοχοποιούσε τον Άσαντ. Προετοιμάζοντας την ανατροπή του.

Σήμερα, με έναν διεστραμμένο τρόπο, τον θεωρεί εταίρο της.

Οι ΗΠΑ και η Συρία σκοπεύουν τώρα να συνεργαστούν, σε ένα απίθανο και φανταστικό στόχο, να καθαρίσουν αυτή τη βίαιη χώρα από τα χημικά όπλα.

Ο σοσιαλισμός των ηλιθίων…

Η πρόσφατη προσπάθεια αποκατάστασης του λαϊκισμού εκ μέρους μερικών διανοούμενων της αριστεράς έχει ενδιαφέρον, και δεν στερείται κάποιας αξίας (π.χ. ως πολεμική κατά του ελιτισμού).

Το δυστύχημα είναι ότι ως απόπειρα ιδεολογικής κάλυψης της αντιπολιτευτικής ρητορικής του «αντιμνημονιακού» στρατοπέδου στην Ελλάδα της κρίσης, και μάλιστα με αριστερή επιχειρηματολογία, είναι εντελώς εσφαλμένη, αν και απολύτως αναμενόμενη.

«Απολύτως αναμενόμενη» επειδή ο λαϊκισμός είναι το μόνο πράγμα που συνδέει τον (νεφελώδη έστω) αριστερό ριζοσπαστισμό του Τσίπρα με τον ακροδεξιό εθνικισμό του Καμμένου – με τον οποίο ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να αισθάνεται περισσότερη συγγένεια από ό,τι με οποιονδήποτε άλλον πολιτικό.

«Εντελώς εσφαλμένη» επειδή η ιδέα ότι τα σημερινά μας προβλήματα λύνονται εύκολα, αφού για αυτά δεν φταίνε παρά μια χούφτα πολιτικοί που πρόδωσαν τον λαό ξεπουλώντας τη χώρα σε ξένα συμφέροντα, είναι καθαρή αυταπάτη – και η καλλιέργειά της αδιέξοδη και καταστροφική.