Περί λογοκλοπής… και πάλι.

Σε σχέση με το προηγούμενο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε, αξίζει να δούμε και το τι ακριβώς έπαθε ο Γελωτοποιός, που πρώτος το ανέβασε, και που θύμισε δικές μου περιπέτειες στα λίγα χρόνια που γράφω στο διαδίκτυο….

S.A.

Η αρχή έγινε όταν ανακάλυψα το κείμενο μου για τη «θεωρία του χάους» σε κάποιο άλλο μπλογκ, όπου ο μπλόγκερ το είχε αναδημοσιεύσει ως δικό του, φροντίζοντας να σβήσει μέσα από το κείμενο κάθε αναφορά στο Γελωτοποιό και χωρίς (φυσικά) να αναφέρει που το είχε βρει –αφού ήταν δικό του!

Το τέρας που κρύβουμε όλοι μέσα μας…

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.

Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.

Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Αριστερή ανοχή-Δεξιά ενοχή…

Η σκηνή με ελληνικές σημαίες που πραγματοποιούν πορεία στο κέντρο και με απειλητικές διαθέσεις προσεγγίζουν τη Βουλή διαμαρτυρόμενοι για μια προβοκάτσια που στη φαντασία τους διέπραξε σε βάρος τους το «σύστημα».

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ -είπαμε, το παράδειγμα έρχεται από το άδηλο μέλλον- ύστερα από επίπονη συνεδρίαση του υπουργικού της συμβουλίου αποφασίζει να αντιπαρατάξει αστυνομικές δυνάμεις.

Αλλά, φευ!

Δεν θα είναι τα ΜΑΤ, αλλά τα ΑΜΠΡΟΠΡΟΠΟ.

Διότι θα έχει προηγηθεί η μετεξέλιξη των «Μονάδων Αποκατάστασης της Τάξης» σε «Άοπλες Μονάδες Προληπτικής Προστασίας του Πολίτη».

Θεσσαλονίκη: Μια αλλιώτικη Κυριακή!

Η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας με κορύφωση την «Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο»,  από το 2002, έχει καθιερωθεί ως σημαντικός θεσμός για την προαγωγή βιώσιμων προτύπων κινητικότητας που συντελούν στη διαμόρφωση και ανάπτυξη περιβαλλοντικού ήθους και στη βελτίωση της δημόσιας υγείας και της ποιότητας ζωής των πολιτών.

Το θέμα για το 2013 είναι η καταπολέμηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και σύνθημα των δράσεων είναι «Καθαρός αέρας – είναι η δική σου κίνηση».

Η Parallaxi σε συνεργασία με την Ένωση για τα δικαιώματα των Πεζών και το Δήμο Θεσσαλονίκης,  καθώς και με τη βοήθεια μερικών από τους σημαντικότερους φορείς της πόλης, (ΣΑΣΘ, ΟΑΣΘ, ΔΕΘ, ΟΛΘ, ΚΘΒΕ, Φεστιβάλ Κινηματογράφου,  Κρατικό Ωδείο, ΧΑΝΘ, ΚΜΣΤ, Αρχαιολογικό Μουσείο,  αλλά και ομάδες, σχολές, οργανώσεις, επιχειρήσεις κ.α.), οργανώνει ένα project που σκοπό έχει να αναδείξει εναλλακτικές προτάσεις για τη λειτουργία του κέντρου της πόλης.

Γιατί φοράς μαύρα ρε;

Πας να πάρεις την κόρη σου από το σχολείο της -φορώντας μαύρο μπλουζάκι και έχοντας σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι- και δυο τύποι σου κάνουν face control…

Αν μου το έλεγε κάποιος άλλος και δε συνέβαινε σε μένα, μπορεί να θεωρούσα ότι υπερβάλλει.

Όμως είναι αλήθεια, συνέβη σε μένα, το μεσημέρι της Παρασκευής.

Πήγαινα να πάρω την κόρη μου, η οποία σε πολύ λίγο θα τελείωνε το μάθημά της, με μια τυπική εμφάνιση για μένα - και όσους με ξέρουν: Μαύρα παπούτσια, σχεδόν μποτάκια -αφού στο μπάσκετ έχω «βγάλει» πολλές φορές τους αστραγάλους μου και πρέπει να προσέχω- τζιν παντελόνι χρώματος μπλε και μια μαύρη μπλούζα.

Το κεφάλι μου είναι μονίμως κοντοκουρεμένο-ξυρισμένο, αφού κάνουμε χρόνια τώρα παρέα με την τριχόπτωση.

Να συμπληρώσω ότι φορούσα και μαύρα γυαλιά ηλίου ή το θεωρείτε περιττό;

Μήπως τελικά έχει δίκιο ο Χρύσανθος Λαζαρίδης;

Χρύσανθος Λαζαρίδης, βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, με αφορμή τη συζήτηση για το φόνο του Παύλου Φύσσα, δήλωσε, ως γνωστόν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται «εκτός συνταγματικού τόξου».

Μετά τη γενική κατακραυγή (και περισσότερο μέσα από τη ΝΔ), ανασκεύασε μερικά, μιλώντας απλά για «δυο άκρα».

Τρία στοιχεία, νομίζω, μπορεί να προσάψει κανείς στην άποψη Λαζαρίδη.

Πρώτο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο οι «Σκουριές» και τα «γουναράδικα», οι υστερίες της Κωνσταντοπούλου ή η ημικάλυψη στους μπάχαλους.

Είναι επίσης μερικοί μετριοπαθείς πολιτικοί, όπως ο Δραγασάκης, ο Παπαδημούλης ή ο Σταθάκης.

Είναι ακόμα και η πορεία προς την κυβέρνηση, που ίσως ερμηνεύει κάποιες υπερβολές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι όλα αυτά μαζί, όχι τα μισά…

Είμαι ο χειρότερός σας εφιάλτης: Έχω βουλευτική ασυλία!

Σε μια από τις ωραίες αμερικανικές κινηματογραφικές κωμωδίες, νομίζω το “48 hrs”, ο Eddie Murphy παίζει τον ρόλο μυστικού αστυνομικού, και σε κάποια φάση μαζί με τον συνεργάτη του Nick Nolte, μπαiνουν σε ένα επαρχιακό μπαρ του Νότου, γεμάτο από εμφανώς ρατσιστές αγελαδάρηδες, που στην Αμερική ονομάζονται rednecks.

Με το που βλέπουν οι νεάντερνταλ τον μαύρο στα χωράφια τους, αμέσως άρχισαν να κινούνται απειλητικά εναντίον του.

Τότε είναι που o Murphy, βγάζοντας το όπλο του και επιδεικνύοντας το σήμα του, λέει την περίφημη ατάκα: «Guys relax, I’m your worst nightmare… I’m a nigger with a  badge»!!!

Αδιάκριτη βία και πάλι…

Μιας και σε προηγούμενο άρθρο μιλούσαμε για ψυχοπαθείς δολοφόνους, που στην ελληνική περίπτωση κρύβονται πίσω από δήθεν πολιτικές ιδεολογίες, αλλά η ουσία παραμένει ότι απλά πρόκειται για σαλεμένα μυαλά, ας δούμε ένα ακόμη αιματηρό περιστατικό που συνέβη χθες βράδυ στο Αμέρικα.

Εκεί που οι σαλεμένοι είναι εκατομμύρια….

Και που μπορεί να μην ανήκουν σε κόμματα ή σε κινήματα, ή σε συνδέσμους, ή σε θύρες χουλιγκάνων, αλλά ανήκουν (πολλοί εξ αυτών) σε συμμορίες.

Ψυχοπαθείς δολοφόνοι…

Με αφορμή το χρυσαυγίτικο μαχαίρωμα στο Κερατσίνι, βγαίνουν κάποιοι «στοχαστές», και πετάνε τη μπάλα στη κερκίδα, λέγοντας πως δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα, αφού και στην …. Αμερική κυνηγάνε τους μαύρους!

Ή μάλλον, στην Αμερική κάποιος περίεργος κάθε τόσο σκοτώνει αδιάκριτα.

Οπότε, ας μην τρελαινόμαστε, ας μην υπερβάλλουμε, και εν πάση περιπτώσει ας μη μας κάνουν μαθήματα οι ξένοι…

Οι δολοφονίες όμως είναι δολοφονίες, και ανεξάρτητα από πού πηγάζουν, έχουν περισσότερη σχέση με την ψυχική υγεία κάποιου παρά με την οπλοφορία αυτή καθ’ εαυτή.

Ένα μαχαίρι μπορεί να κόψει ψωμί, αλλά μπορεί και να αφαιρέσει μια ζωή.

Ειδικά αν βρίσκεται στα χέρια κάποιου ψυχοπαθή, ασχέτως της όποιας δήθεν «πολιτικοποίησής» του, που στα καθ ημάς απλά δίνει το άλλοθι για αντικοινωνικές και παραβατικές συμπεριφορές.

Αυτοί είναι αντιφασίστες…

Επειδή επιμένω να ζω σε μια ελεύθερη χώρα περπάτησα χτες στο κέντρο της Αθήνας. Έστριψα από την Πανεπιστημίου και ανηφόρησα την Μπενάκη από το αριστερό πεζοδρόμιο.

Πέρασα μέσα από μια καφετέρια που είχε απλώσει τα τραπεζάκια της στο πεζοδρόμιο.

Με την άκρη του ματιού μου είδα μια παρέα από 6-7 άτομα να στρέφεται προς το μέρος μου.

Από τον καιρό της χούντας έχω μάθει να ξεχωρίζω το κίτρινο βλέμμα του μίσους που έλεγε και ο Λεωνίδας, όπως επίσης και τη σωματοδομή των φασιστών.

Το μίσος ξεχείλιζε αλλά δεν ήταν νεοφασίστες, ήταν «αγανακτισμένοι», από αυτούς που τους χαϊδεύουν κάποια δελτία και κάποιοι συμπονετικοί δημοσιογράφοι. Σηκώθηκαν πάνω και άρχισαν να ουρλιάζουν: «Δωσίλογε, ευρωλιγούρη, κάθαρμα, μνημονιακέ, άντε γ......., και άλλα "γαλλικά".

Για ένα τετράγωνο ήρθαν πίσω μου φωνάζοντας και μετά γύρισαν στην καφετέρια.