Τι γιορτάζαμε χθες;

«Τι γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου»;

Δεν χωράει αμφιβολία ότι πολλοί, δυστυχώς περισσότεροι απ’ όσο θα μπορούσε να υπολογίσει μια μετρίως απαισιόδοξη εκτίμηση, πιστεύουν ότι γιορτάζουμε την πτώση της χούντας.

Εξ ου και η διαβεβαίωση ότι «η χούντα δεν έπεσε το ’73» που δεν χορταίνουν να το επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους.

Και να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα της ΕΡΤ παριστάνοντας πως είναι σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα του Πολυτεχνείου και να βάζουν από κάτω τον Λαφαζάνη -ή μήπως ήταν ο Στρατούλης;- να φωνάζει ρυθμικά «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Επειδή όντως η χούντα δεν έπεσε το ’73 αλλά το καλοκαίρι του ’74, μετά την εισβολή στην Κύπρο και την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού, μπορούμε όντως να αναρωτηθούμε «τι ακριβώς γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου»;

Διότι, ως γνωστόν, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη χούντα του Παπαδόπουλου, που επιθυμούσε να ανοιχτεί στους πολιτικούς, τη διαδέχθηκε η χούντα του Ιωαννίδη που κυβέρνησε, όσο κυβέρνησε, με την ΕΣΑ.

Χρυσά παξιμάδια και τσίγκινα μυαλά

Τα προϊόντα των εντερικών τους εκκενώσεων μεταποιούν σε παξιμάδι κατά τον κύριο Ιορδάνη Τζαμτζή οι βουλευτές μας για να τα βγάλουν πέρα. Τάδε δήλωσε δια τηλεφωνικής παρέμβασης (ούτε καν εν τη ρύμη του λόγου του σε "αναμμένη" συζήτηση) ο εκπρόσωπος του νομού Πέλλας στο Κοινοβούλιο, χύνοντας την καρδάρα με το γάλα μετά το διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόταση μομφής της προηγούμενης εβδομάδας, από την οποία το μόνο όφελος που είχε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν η απόδειξη της κυρίας Τζάκρη ότι ο νομός Πέλλας (και πάλι) βγάζει κι άλλα φρούτα εκτός από ροδάκινα. Δεν παίζει, κάτι κάνανε λάθος οι αγρότες του νομού μας στο ράντισμα.

Το σπίτι του παππού μου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα ακριτικό χωριό, στον Έβρο. Το Ασημένιο. Οι παππούδες μας ήρθαν πρόσφυγες από Πέρα, μ’ εκείνη την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922. Οι περισσότεροι βολεύτηκαν σε κάτι πλινθόκτιστα σπίτια γιατί νόμισαν πώς ο ξεριζωμός ήταν προσωρινός. Γιατί πίστευαν πως κάποτε θα επέστρεφαν στα σπίτια τους, στα χωράφια τους, στη γη τους, σε μια ζωή που διακόπηκε απότομα. Κάποιοι μάλιστα ούτε τα υπάρχοντά τους δεν πήραν. Τόσο βέβαιοι ήταν για την επιστροφή. Όμως, ποτέ ο ξεριζωμός δεν είναι προσωρινός. Είναι μόνιμος, πανάθεμά τον....

Σαράντα χρόνια παρεξήγηση…

Σαράντα χρόνια στρογγυλά, δεν λέω, είναι κάτι.

Μια ολόκληρη ζωή.

Αλλά δεν έχει σημασία, και δέκα χρόνια μετά, το '83 ας πούμε, όταν έλεγα σε νεώτερους φίλους μου ότι δεν έπρεπε να μας ζηλεύουν που "είχαμε ζήσει το Πολυτεχνείο", ότι αυτοί ήταν πολύ πιο τυχεροί γιατί πρόλαβαν να περάσουν φοιτητικά χρόνια χωρίς χούντα, ότι περνούσαμε άσχημα στην επταετία, ότι θα ήθελα πολύ να μην έχω ζήσει κανένα Πολυτεχνείο, αλλά να νιώθω πιο ελεύθερη στην εφηβεία και στη νεανική ηλικία μου, δεν με πίστευαν.

Τη θυμάμαι αυτή τη συζήτηση γιατί με είχε ξαφνιάσει.

Γινόταν με νεαρούς μουσικούς, δέκα χρόνια μικρότερους από μένα.

Ήμουν τριάντα κι ήταν είκοσι, είχα μείνει κατάπληκτη που μου έλεγαν ότι ήμουν τυχερή που είχα αντισταθεί στη χούντα!

Ίσως είχαν φανταστεί μια αντιστασιακή ζωή, όχι μια ζωή φοβισμένη, γεμάτη θυμό που δεν βρίσκει διέξοδο, με πολλή υποταγή και ανοχή αυθαιρεσιών, πολλή καχυποψία και πνευματική φτώχεια, πολλή μοναξιά και επιφύλαξη, σαν αυτή που είχαμε ζήσει για εφτά χρόνια. Δεν ξέρω τι είχαν φανταστεί.

Στρατιώτης την εποχή του πολυτεχνείου…

Όταν με ρωτούν για τις εμπειρίες της στρατιωτικής μου θητείας, δυσκολεύονται οι περισσότεροι, ή και παραξενεύονται, ακούγοντας πως συγκρίνοντάς τες με εκείνες της φυλακής, λέω πως ήταν χειρότερες.

Αν εξαιρέσουμε όμως την περίοδο από τη σύλληψη έως τη δίκη (Σεπτέμβρης ’69-Φεβρουάριος ’70), που περιλάμβανε ανακρίσεις και βασανιστήρια, η περίοδος της τετράχρονης φυλάκισης είχε μια κάποια κανονικότητα στην οποία προσαρμοζόσουν.

Βάραινε βέβαια η αβεβαιότητα των ισοβίων, αλλά με μια τέτοια ποινή ο προσωπικός ορίζοντας εξαρτιόταν από τον πολιτικό.

Στη φυλακή υπήρχε μια «τεχνολογία» προσαρμογής και επιβίωσης που είχαν αναπτύξει οι ομάδες των πολιτικών κρατουμένων πριν από σένα.

Επομένως η ατομική προσαρμογή διαμεσολαβούνταν από την ομαδική, από την οργάνωση των κρατουμένων.

Αντίθετα, στον στρατό δεν υπήρχαν μηχανισμοί διαμεσολάβησης.

Ήσουν μόνος σου απέναντι σε έναν εχθρικό μηχανισμό που σε ξεχώριζε σαν την τρίχα μες στο γάλα, σε στιγμάτιζε, σε αντιπαρέθετε απέναντι στους άλλους.

Μια Ζωή Σικέ (29)

Στις οκτώμιση παρακολούθησα τις ειδήσεις.

Δεν θα είχαν καμιά σημασία για μένα αν η σκέψη μου δεν κολλούσε σε κάποια δήλωση του υπουργού Εθνικής Άμυνας.

Η δήλωση αυτή καθ`αυτή δεν είχε ιδιαίτερη σημασία.

Σημασία είχε ότι είχε σαν αφορμή την ετοιμότητα του πολεμικού μας ναυτικού και άλλα παρόμοια.

Σκέφτηκα αμέσως κάτι που μου είχε κάποτε πει ένας φίλος, που είχε κάνει τη θητεία του στο ναυτικό.

Ήταν, λέει, σε μια άσκηση του ΝΑΤΟ, στην οποία συμμετείχε και ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο, το οποίο όταν άρχισε τις ασκήσεις ηλεκτρονικών παρεμβολών, όλα τα ελληνικά πλοία νεκρώθηκαν στη κυριολεξία.

Δεν έπαψαν να λειτουργούν μόνο τα ραντάρ τους και τα άλλα ηλεκτρονικά μαραφέτια. Νεκρώθηκαν τα πάντα….

Άντε και διώξαμε τον Σαμαρά… μετά τι κάνουμε;

Όλο αυτό το διάστημα που μας μαστίζει η κρίση, διάφοροι τυχάρπαστοι πολιτικάντηδες, δημοσιογράφοι, και άλλοι διαπλεκόμενοι, βρήκαν ευκαιρία να χαϊδέψουν τα αφτιά του κοσμάκη που δυστυχεί, και να αναγάγουν τον λαϊκισμό σε επιστήμη.

Στοχεύοντας σε δικά τους ιδιοτελή  (άνομα) οφέλη.

Καταγγέλλοντας τους πάντες και τα πάντα, και υποσχόμενοι… παπάδες, γνωρίζοντας πως έτσι κι αλλιώς αυτά που λένε είναι φούμαρα, που όμως τους φέρνουν ψηφαλάκια, ακροαματικότητα, ή ότι άλλο ποθούν.

Έτσι, έχω βαρεθεί να ακούω για «κατοχές», για «χούντες», και για ότι άλλο κατεβάσει η γκλάβα του κάθε πικραμένου δήθεν αριστερού ή του κάθε ψεκασμένου ανισόρροπου.

Τελευταία, και επειδή όλοι βλέπουν ότι τα ποσοστά των εν δυνάμει σωτήρων μας παραμένουν καθηλωμένα, και αφού έχουν εκτοξεύσει την κάθε είδους παπαριά εναντίον της συγκυβέρνησης, χωρίς αποτέλεσμα, ανακάλυψαν κάτι καινούργιο.

Έτσι, πέρα από τις διάφορες «κινήσεις» ανησυχούντων Πασόκων,  ή αγνών δημοκρατών που θέλουν να αναζωογονήσουν την κεντροαριστερά, αλλά και πέρα από τις ιδρύσεις κομμάτων από τον κάθε ξεχασμένο πικραμένο, έχουμε και ένα καινούργιο φρούτο: Την διάχυση φημών περί της αναγκαιότητας να αντικατασταθεί ο Σαμαράς!

Η πολιτικός Ραχήλ, και η …Ρούλα Κορομηλά.

Η Ραχήλ Μακρή είναι για μένα το κατ εξοχήν σύμβολο του νέου πολιτικού.

Αυτού της εποχής μας.

Μιας εποχής όπου ψηφίζουν και δραστηριοποιούνται πολιτικά και κοινωνικά τα προϊόντα της γενιάς που μεσολάβησε… της γενιάς της Ρούλας Κορομηλά.

Χρόνια τώρα το λέω, και κανείς δεν με ακούει.

Η Ρούλα Κορομηλά, που απλά συμβολίζει την Ελλάδα της στρεβλής ανάπτυξης και της τεχνητής ευμάρειας, θα γεννούσε τις μπίμπο του μέλλοντός μας.

Και το έκανε.

Δυο τουλάχιστον γενιές Ελληνίδων (και Ελλήνων) έγιναν μπίμπο και τσαούσες.

Να μιλήσουμε λοιπόν για αποπροσανατολισμό, σύντροφοι;

Οι απεχθείς δολοφονίες που συγκλόνισαν τη χώρα δεν ανήκουν μακριά στο παρελθόν. Αποτρόπαια γεγονότα μέγιστης πολιτικής και κοινωνικής σημασίας, σχολιάστηκαν δε από τον πολιτικό κόσμο με διάφορους και πολύ ιδιαίτερους τρόπους.

Όλοι θυμόμαστε λοιπόν, καθώς αναγκάζομαι να σας πάω ξανά σε εκείνες τις μέρες, πώς ανεύθυνα τα κόμματα του "αντιμνημονιακού" συνασπισμού έτρεξαν να μιλήσουν για κυβερνητικό παρακράτος και για αποπροσανατολισμό.

Εννοούν λοιπόν πώς οι δολοφονίες εξυπηρέτησαν την κυβέρνηση στο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από την δεινή βιοτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος, από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τυχόν νέα μέτρα αλλά και από θέματα δικαστικά και πολιτειακά.

Χρειάζονται τα πανεπιστήμια;

Επειδή μετά τη δέκατη εβδομάδα αργίας πολλοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τη χρησιμότητα των πανεπιστημίων, αισθάνομαι υποχρεωμένος να βάλω μερικά πράγματα στη θέση τους.

Κατ’ αρχάς, τα πανεπιστήμια είναι χρήσιμα για το κοινωνικό σύνολο επειδή διαθέτουν πρυτάνεις.

Εάν δεν υπήρχαν πανεπιστήμια δεν θα υπήρχαν ούτε πρυτάνεις, οι οποίοι κι αυτοί με τη σειρά τους είναι χρήσιμοι για το κοινωνικό σύνολο επειδή υπάρχουν τα πανεπιστήμια…