Φτηνά τη γλίτωσε ο Αλέξης στο Τέξας.

Όταν, με αφορμή την επίσκεψη του Τσίπρα στο Τέξας,  έγραφα «που πάει ο Αλέξης, ξεβράκωτος στα αγγούρια;», ήξερα τι έλεγα.

Η συγκεκριμένη πολιτεία είναι διάσημη για τον συντηρητισμό της, και αν οι ντόπιοι «γελαδάρηδες» έπαιρναν χαμπάρι ποιος ακριβώς είναι αυτός που τους επισκέφτηκε, και τι ακριβώς πρεσβεύει, τότε θα τον πασάλειβαν με πίσσα και πούπουλα, και θα τον έκαναν βόλτα δεμένο επάνω σε σιδηροδρομική ράγα….

Και δεν θα μπορούσε να τον σώσει ούτε η πριμαντόνα της μαϊμού academia, ο Μπαρουφάκης δηλαδή…. ούτε η Ζωζώκα, αφού στο Αμέρικα οι σερίφηδες δεν ανέχονται γιαλαντζί καγκελάριους.

Τα πολυτεχνεία πέφτουν, μα ο καναπές μένει…

Επειδή κλείνουν σαράντα χρόνια από τότε.

Επειδή η Χλεύη περισσεύει.

Επειδή η Μνήμη ξεθωριάζει, μετασχηματίζεται, κονταίνει και σβήνει.

Επειδή η Δειλία βολεύεται και πορεύεται με τον φιλοτομαρισμό.

Και επειδή η Ιστορία γράφεται από τους νικητές.

Για όλους αυτούς και ακόμα περισσότερους λόγους μερικά πράγματα οφείλω να ομολογήσω και να πω.

Σε όλους εσάς και στον εαυτό μου…

Δεν φταίει ο Σύριζας (ολέ).

Σήμερα κλείνουν αισίως ογδόντα μέρες για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα εύχεται κανονικά να φύγουν και να μην ξανάρθουν.
Ο Σεπτέμβριος ξεκίνησε με την ανατροπή της κυβέρνησης «υπό το βάρος της λαϊκής πίεσης» στην ημερήσια διάταξη.

Τελικά, όμως, το «παλλαϊκό ρεύμα ανατροπής, αγώνα και κινητοποίησης» δεν ήλθε στο ραντεβού.
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν ξεκίνησαν καν, τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια κατέβηκαν από τα οδοφράγματα, η πρόταση δυσπιστίας καταψηφίστηκε στη Βουλή, η ΕΡΤ εκκενώθηκε και η επέτειος του Πολυτεχνείου βρίσκει τον ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό όφελος τη Θεοδώρα Τζάκρη.

Δεν το υποτιμώ αλλά δεν ξέρω αν αντισταθμίζει τις χασούρες στα άλλα επίπεδα.

Βουλευτικά ξεκατινιάσματα… στον Σύριζα (ολέ).

«O γελωτοποιός του ΣΥΡΙΖΑ. Αύριο στην κοινοβουλευτική ομάδα. Για μία και μοναδική παράσταση. Γέλια μέχρι δακρύων».
Τα παραπάνω έγραψε στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Facebook το πρωί της Δευτέρας ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρος Τατσόπουλος, απαντώντας στον δημοσιογράφο του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην βουλευτή Επικρατείας του κόμματος, Βασίλη Μουλόπουλο ο οποίος σε άρθρο του στην Αυγή τον χαρακτήρισε «γελωτοποιό» και «βιζιτού».

Μάλιστα, την ανάρτηση που Π. Τατσόπουλου σχολίασε, μεταξύ άλλων, ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός ο οποίος τον συμβούλευσε να μην ανεχθεί άλλες προσβολές από «αριστερούς δεινόσαυρους του πνεύματος».

Τα μπουμπούκια του δημοσίου!

Πώς οι καθυστερήσεις στην πειθαρχική και δικαστική διαδικασία "γέμισαν" τη δημόσια δεξαμενή με προσωπικό που κατηγορείται για σοβαρά αδικήματα.

Με μισθοδοσία δημοσίου ακόμα και σήμερα, οι δολοφόνοι του δημάρχου Παγγαίου!

Η υπόθεση με τους πενήντα πέντε (55) υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών, στην πλειοψηφία τους εφοριακοί και τελωνειακοί, σε βάρος των οποίων αν και έχει ασκηθεί ποινική δίωξη ή έχει επιβληθεί ποινή από το αρμόδιο ποινικό δικαστήριο δεν έχει προχωρήσει η πειθαρχική διαδικασία, που εντόπισε το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔΔ), μόλις προχθές έφερε στην επιφάνεια και πάλι το θέμα της ατιμωρησίας στο Δημόσιο ακόμη και για ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα όπως δολοφονίες, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, σύσταση συμμορίας, παιδεραστία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος κλπ.

Σύμφωνα με την aftodioikisi.gr μάλιστα, οι εν λόγω υπάλληλοι κατηγορούνται για σοβαρά αδικήματα παρόμοια με αυτά για τα οποία μένουν ατιμώρητοι και άλλοι συνάδελφοί τους: εκβίαση, λαθρεμπορία, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, παθητική δωροδοκία, υπεξαίρεση, υπεξαγωγή εγγράφου, πλαστογραφία, απιστία, απάτη κατ' εξακολούθηση, παραβίαση μυστικών της πολιτείας, παράβαση καθήκοντος κ.λπ.)

Μια Ζωή Σικέ (30)

Από μικρό παιδί λοιπόν με απασχολούσε το εξής ηθικό πρόβλημα: Όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται, ορκίζονται ο ένας στον άλλο αιώνια πίστη κλπ.

Παντρεύονται δε συνειδητά, και χωρίς βία.

Όταν όμως χωρίσουν, ή όταν ο άνδρας πεθάνει, είναι ζήτημα χρόνου για τη γυναίκα να πάει να πηδηχτεί με άλλον.

Πολλές φορές ο χωρισμός έρχεται για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Βέβαια δεν μιλάω για αυτές που ούτως ή άλλως τις θεωρώ πιρπιτσόλια.

Μιλάω για τις άλλες, τις τίμιες, που…. ορκίστηκαν στο στεφάνι τους.

Πως λοιπόν πάνε με άλλον μόλις χωρίσουν;

Τι έγινε η αιώνια πίστη;

Έπαψε να ισχύει με την έκδοση ενός χαρτιού;

Ε λοιπόν, αυτό το χαζό πραγματάκι με απασχολούσε στα δεκαπέντε μου και με απασχολεί και τώρα.

Γιαλαντζί αντάρτες….

Η γενιά μου, η γενιά των σημερινών σαραντάρηδων, στεναχωριέται διαχρονικά που δεν έχει ζήσει τίποτα σημαντικό.

Ούτε παγκοσμίους πολέμους, ούτε εμφυλίους, ούτε δικτατορίες, ούτε τίποτα.

Ακούγεται ελαφρώς γελοίο να χαλιέσαι επειδή...δεν πολέμησες, δεν κινδύνεψες να σκοτωθείς, δεν προσπάθησες να σκοτώσεις, δεν βρήκες ένα τανκ για να σταθείς μπροστά του.

Παρότι δεν συμμερίζομαι το συναίσθημα πάντως, ομολογώ ότι το καταλαβαίνω.

Το έχει αποδώσει άλλωστε, σαφώς καλύτερα από εμένα ο Νίκος Πορτοκάλογλου στο «Υπάρχει λόγος σοβαρός»: «Τίποτα δεν έδωσε σε εμάς ιστορία, αυτό το τίποτα να εκφράσεις και να εκφραστείς...».

Σχολιάζοντας τους μύθους της μεταπολίτευσης...

Σταχυολογώ μερικά σημεία απο το άρθρο του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου, πού δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books:

- Tην περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, περί τα 50 δισ. δολάρια, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές. Παράλληλα δε η χώρα εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!
Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Τι γιορτάζαμε χθες;

«Τι γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου»;

Δεν χωράει αμφιβολία ότι πολλοί, δυστυχώς περισσότεροι απ’ όσο θα μπορούσε να υπολογίσει μια μετρίως απαισιόδοξη εκτίμηση, πιστεύουν ότι γιορτάζουμε την πτώση της χούντας.

Εξ ου και η διαβεβαίωση ότι «η χούντα δεν έπεσε το ’73» που δεν χορταίνουν να το επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους.

Και να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα της ΕΡΤ παριστάνοντας πως είναι σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα του Πολυτεχνείου και να βάζουν από κάτω τον Λαφαζάνη -ή μήπως ήταν ο Στρατούλης;- να φωνάζει ρυθμικά «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Επειδή όντως η χούντα δεν έπεσε το ’73 αλλά το καλοκαίρι του ’74, μετά την εισβολή στην Κύπρο και την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού, μπορούμε όντως να αναρωτηθούμε «τι ακριβώς γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου»;

Διότι, ως γνωστόν, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη χούντα του Παπαδόπουλου, που επιθυμούσε να ανοιχτεί στους πολιτικούς, τη διαδέχθηκε η χούντα του Ιωαννίδη που κυβέρνησε, όσο κυβέρνησε, με την ΕΣΑ.

Χρυσά παξιμάδια και τσίγκινα μυαλά

Τα προϊόντα των εντερικών τους εκκενώσεων μεταποιούν σε παξιμάδι κατά τον κύριο Ιορδάνη Τζαμτζή οι βουλευτές μας για να τα βγάλουν πέρα. Τάδε δήλωσε δια τηλεφωνικής παρέμβασης (ούτε καν εν τη ρύμη του λόγου του σε "αναμμένη" συζήτηση) ο εκπρόσωπος του νομού Πέλλας στο Κοινοβούλιο, χύνοντας την καρδάρα με το γάλα μετά το διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόταση μομφής της προηγούμενης εβδομάδας, από την οποία το μόνο όφελος που είχε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν η απόδειξη της κυρίας Τζάκρη ότι ο νομός Πέλλας (και πάλι) βγάζει κι άλλα φρούτα εκτός από ροδάκινα. Δεν παίζει, κάτι κάνανε λάθος οι αγρότες του νομού μας στο ράντισμα.