Νέο κόμμα στα σκαριά!

Με τη φράση του Winston Churchill «Καλή φορολογία; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα», θα ξεκινούσε η διακήρυξη του νέου κόμματος του Μιχάλη Λιάπη, Κολωνακιώτικο Κόμμα Ελιτιστών (ΚΚΕ).

Ενός κόμματος για ευπατρίδεις και ρομαντικούς της πολιτικής, που θα ήθελαν απλά να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πολιτική, έχοντας πάντα μια χαλαρή σχέση με το Κράτος.

Ενός Κράτους που θα τους παρέχει μια άνετη ζωή και σε αντάλλαγμα, οι πολιτικοί αυτοί θα αναδεικνύουν κάποιες από τις αναλλοίωτες αξίες που πρεσβεύουν.

Αξίες όπως αυτές του good living, του υψηλής αίσθησης  του στυλ, της ανέμελης ζωής, του έξυπνου φλερτ και του αιώνιου θαυμασμού του γυναικείου φύλου.

Ο νέος  φορέας θα μπορούσε να προσελκύσει μπαρουτοκαπνισμένους πολιτικούς, που έδωσαν πολλαπλώς τις εξετάσεις τους και επέτυχαν.

Άκης Τσοχατζόπουλος, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Γιάννος Παπαντωνίου, Τάσος Μαντέλης είναι από τα πρωτοκλασάτα εκείνα στελέχη, που θα μπορούσαν να ενταχθούν αμέσως στο κόμμα και να το απογειώσουν.

Οι πινακίδες του Λιάπη…

Γράφτηκαν πολλά και σαρκαστικά για τις πλαστές πινακίδες του κ. Μιχάλη Λιάπη, αλλά δεν αναφέρθηκε τίποτε για τις πραγματικές.

Αυτές είχαν το αξιοζήλευτο για κάποιους νούμερο ΙΖΑ-4000.

Υπήρξε τόσο τυχερός ο κ. Λιάπης, ώστε κέρδισε το 2009 αυτόν τον ευκολομνημόνευτο αριθμό, ή λόγω της ιδιότητός του κατάφερε να παρακάμψει άλλους κατόχους Ι.Χ. για να τον «πετύχει»;

Μετάξια και μπλουζ…

Το κέρδος είναι έμφυτο στοιχείο στον άνθρωπο.

Το πόθεν έσχες του κ. Τσακαλώτου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαβάζω στο μπλογκ Παραπολιτική, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, επενδύσεις στην πλειοψηφία τους ξένα funds όπως Blackrock Global Funds, JP Morgan Fund, Invesco Balanced Risk Allocation Fund κ.α. καθώς και ομόλογα αξίας 100.000 λιρών Αγγλίας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων αλλά και ελληνικά ομόλογα του EFSF αξίας 12.127 ευρώ.

Το πρόβλημα δεν έγκειται στην κατοχή πλούτου αλλά στην αγωνία του κατέχοντος να αποδείξει ότι με κάποιον μεταφυσικό τρόπο, ουδεμία σχέση έχει με την παρούσα ιδιοκτησία.

Κοινώς, το χρήμα εξακολουθεί εν Ελλάδι να θεωρείται ταμπού, δεδομένου ότι οποιαδήποτε περιουσία οφείλεις να την ξοδεύεις μυστικά ή να την καταχωνιάζεις σε δούρειο ίππο, κατά προτίμηση στο σαλόνι, ελπίζοντας στην εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος που θα δικαιολογεί την σπατάλη ή την κραυγαλέα επίδειξη λόγω κάκιστων κοινωνικών συνθηκών που δικαιολογούν την εκτόνωση, ελλείψει leftish νομοτέλειας.

Λαγήνια και τσουκάλια αξίας εκατομμυρίων…

Ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει είναι ανάμεσα στους λαούς και τις τράπεζες ... η Ενωτική Κίνηση μπορεί να δώσει το όραμα του ξεσηκωμού στον κόσμο που βράζει και θέλει όραμα και αριστερή ηγεσία να τον οδηγήσει», διακήρυξε ο Δημήτρης Τσουκαλάς πριν δύο χρόνια, Νοέμβριο του 2011.

Ήταν η ημέρα που μαζί με τους πρώην εν ΠαΣοΚ συντρόφους του Νίκο Κοτζιά, Αλέξη Μητρόπουλο, Παναγιώτη Κουρουμπλή και Αντώνη Κοτσακά παρουσίαζαν το μανιφέστο της Ενωτικής Κίνησης, αυτής που τελικά μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Ένα χρόνο πριν, το 2010, είχε πάρει ως αποζημίωση για τη συνταξιοδότησή του από την τράπεζα ABN AMRO 1.000.000 ευρώ, μάθαμε από τη δήλωση «πόθεν έσχες» που κατέθεσε στη Βουλή ο νυν βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και κάποτε πρόεδρος της ΟΤΟΕ.

Οι Ζορμπέν των Αστών…

Κάποιοι καλοί μου φίλοι επιμένουν από καιρό: «Ρε συ, γιατί δεν ανοίγεις έναν-δυο τραπεζικούς λογαριασμούς; Ή καλύτερα έναν λογαριασμό σε κάθε τράπεζα; Εμείς έτσι κάναμε και πολλαπλασιάσαμε τις πιθανότητές μας».

«Ποιες πιθανότητές σας, ρε παιδιά; Τις αγιοβασιλιάτικες;».

«Καλά, είσαι βαθιά νυχτωμένος. Δεν ξέρεις τίποτα για τους Ζορμπέν των αστών;». «Τους ποιους;».

«Ζορμπέν. Ζορμπέν των αστών».

«Από πού κρατάει η σκούφια τους;». «Από πιλοποιείο... Ρε άνθρωπε του Θεού, είναι κάτι τύποι, Ελληνες, ξένοι, δεν ξέρουμε, που δίνουν λεφτά σε ζορισμένους. Οπως ο Ρομπέν των δασών. Αλλά κρατάνε κρυφή την ταυτότητά τους. Οπως ο Ζορό».

«Ο Ζορό ο Πανίκας;». «Οχι ρε παιδί μου ο Πανίκας. Ο Ζορό ο αυθεντίκας. Γι’ αυτό και τους λένε Ζορμπέν. Ζορό συν Ρομπέν διά δύο; Ζορμπέν. Είναι κοντά και στον Ζορμπά. Γκέκε;».

Κακομοιριά….

 Ο Μιχάλης Λιάπης, που συνελήφθη για τις πλαστές πινακίδες στο τζιπ του, δεν είναι όποιος κι όποιος.

Ανιψιός πρωθυπουργού, του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή (αν ζούσε και έβλεπε το κατάντημά του, θα κατέβαζε μερικά από τα γνωστά «καντήλια» του).

Και ξάδερφος πρωθυπουργού, του Κώστα της Ραφήνας.

Με βάση το «Πόθεν Εσχες» του, φτωχό δεν τον λες, ούτε καν μεσαίο.

Ενας ευκατάστατος αστός, μάλλον προς το μεγαλο-αστός, ήταν.

Με υψηλά εισοδήματα και πλήθος ακινήτων ανά την Ελλάδα.

Οι Συμμορίες της Ασφάλτου....

Ξύλινα Σπαθιά!

Σε τι χώρα ζούμε ρε παιδιά;

Το διήμερο που πέρασε, από πλευράς ειδησεογραφίας,  ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά της σαχλοκούδουνης εποχής που ζούμε.

Και δεν μιλάω για τίποτα σοβαρές ειδήσεις, που δυστυχώς περνάνε στο ντούκου από τα ελληνικά ΜΜΕ και τα social media, αλλά στα καραγκιοζλίκια πρώην και νυν εκπροσώπων του έθνους, που αποδεικνύουν για πολλοστή φορά το πόσο φαιδρή μπανανία είμαστε.

Έτσι, έχουμε βουλευτές του Σύριζα, που το πρωί καταγγέλλουν το κακό κεφάλαιο, και το βράδυ μετράνε τα κέρδη τους από την ενεργό συμμετοχή τους σε διάφορα «σκοτεινά καπιταλιστικά σχέδια, που στόχο έχουν τον απλό κοσμάκη».

Δηλαδή, εδώ ισχύει το κλασικό «και με τον χωροφύλαξ, και με τον αστυφύλαξ».

Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν;

Η δυστυχία στην Ελλάδα δεν είναι η οικονομική κρίση.

Δεν είναι τα μέτρα, τα μνημόνια, ο Τόμσεν και οι τρόικες.

Τελικά η δυστυχία σ’ αυτή τη χώρα που γέννησε μεγάλους πολιτικούς είναι η έλλειψη εναλλακτικής λύσης.

Η απουσία διεξόδου που αισθάνονται οι πολίτες αντικρίζοντας τους πολιτικούς που τους κυβερνούν.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε αναφερθεί στο γεγονός ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν;

Είναι σάρκα εκ της σαρκός της ελληνικής κοινωνίας το πολιτικό προσωπικό που μας κυβερνά.

Και μια ελληνική κοινωνία που δε γεννά πλέον Σεφέρηδες, Ελύτηδες, Ρίτσους, Καβάφηδες και πλείστους άλλους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, γιατί να έχουμε την απαίτηση να δούμε αξιόλογους ή τουλάχιστον σοβαρούς πολιτικούς;

Ζάπλουτοι απατεώνες επαναστάτες του γλυκού νερού.

Προσωπικά ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τους πλούσιους αριστερούς.

Έχοντας διαβάσει ουκ ολίγα για την ιστορία της παγκόσμιας αριστεράς, γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως πολλοί πρωτεργάτες του μαρξισμού ήταν γόνοι, κληρονόμοι, κλπ.

Ένα απλό, πλην όμως χαρακτηριστικό, παράδειγμα είναι και ο Ένγκελς, που μαζί με τον Μαρξ ξεκίνησαν τον «μαρξισμό, και  που ήταν γιος ζάπλουτου μεγαλοβιομήχανου.

Επίσης, ο Φιντέλ Κάστρο π.χ. είναι γιος μεγαλογαιοκτήμονα.

Αν πάμε δε και στους πρώτους αναρχικούς, εκεί έχουμε μέχρι και … πρίγκιπες.

Καλώς ή κακώς η μελέτη της  μαρξιστικής θεωρίας και η εφαρμογή της θέλει εκτός από παιδεία, και κάποιον ελεύθερο χρόνο, ο οποίος με τη σειρά του απαιτεί χρήμα.

Και σε εποχές όπου ο μέσος «προλετάριος» ήταν όλη μέρα στο μεροκάματο, σημαίνει ότι οι όποιοι θεωρητικοί καθοδηγητές του θα έπρεπε να έχουν χρόνο και διάθεση για να ασχοληθούν με τον «αφύπνισή» του, κάτι που δεν γίνεται όταν θα πρέπει να δουλεύεις σαν σκυλί για να εξασφαλίσεις το φαγητό σου.