Αποκηρύσσει τον Τσελεμεντέ του…

Ο William Powell είναι ο διάσημος πλέον συγγραφέας του επίσης διάσημου, και ίσως κλασικού πλέον βιβλίου:  The Anarchist Cookbook (Ο Τσελεμεντές του Αναρχικού).

Όταν όμως πληροφορήθηκε πρόσφατα πως ο νεαρός Karl Pierson, που άρχισε να πυροβολεί αδιάκριτα μέσα σε ένα αμερικανικό σχολείο, είχε το συγκεκριμένο βιβλίο ως έμπνευση, ζήτησε να αποσυρθεί από την κυκλοφορία.

Οι συνδικαλιστές και το γάλα των παιδιών τους…

Σε όλο τον κόσμο οι αγώνες οργανώνονται.

Μπαίνουν στόχοι, ορίζονται χρονοδιαγράμματα κλιμάκωσης, δημιουργούνται απεργιακά ταμεία για τη στήριξη των εργαζομένων που δεν μισθοδοτούνται κατά τη διάρκεια της απεργίας, και μόνο στο τέλος «σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε».

Στην Ελλάδα, ως γνωστόν, υπάρχει έλλειμμα οργάνωσης και πλεόνασμα μαγκιάς. Δικαιολογημένα, διότι το κράτος-πατερούλης φρόντιζε για τα πάντα· χρηματοδοτούσε ακόμη και τους αγώνες εναντίον του.

Ετσι, στο Δημόσιο είχαμε και χορτάτους από αγώνες υπαλλήλους και τον μισθό τους ολόκληρο.

Το ουρλιαχτό του χοίρου…

Το σωτήριον έτος 1981 έλαβε χώρα ένα ιστορικό γεγονός: «Το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση - ο Λαός στην εξουσία» με αποτέλεσμα  «εκεί και τότε»  να περιέλθει «η Ελλάδα στους  Έλληνες»  υποστηρίζοντας το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ,  το ίδιο συνδικάτο», και άλλα τέτοια υπέροχα.

Για οχτώ χρόνια κι αφού στο μεταξύ το ΠΑΣΟΚ είχε κάνει κι ένα  «συμβόλαιο με το λαό» έγινε το «έλα να δεις».

Μίζες, πάμπερς, Τόμπρας, Κουτσόγιωργας, πρασινοφρουροί, Σαντινίστας, Καντάφι και το κακό συναπάντημα παρέλασε,  στο καφενείον η Ελλάς.

Επιδοτήσεις, εξοπλιστικά, ΜΟΠ, εθνικοί εργολάβοι, γάμοι, διαζύγια, πουτάνες, ζεϊμπέκικα αλλά προ παντός κοινωνική πολιτική, συντάξεις προνοιακές, αναπηρικές, εθνικής αντίστασης και «Τσοβόλα δώστα όλα» στο λαό που μας ψηφίζει.

Και διορισμοί με το τσουβάλι σε, Ολυμπιακή,  ΟΣΕ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΡΤ, Αστυνομία, Λιμενικό, Στρατό, και φυσικά μόνο προοδευτικοί ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Οι ιστορίες φρίκης των Ελληνικών media.

1. Μέχρι πριν μια βδομάδα, όλοι μαζί εν συγχορδία, συνεπικουρούμενοι από τους πατριάρχες του πολιτικού λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ, μας είχαν «πείσει» ότι θα κλείσει η Αμυντική Βιομηχανία της χώρας. Και αν δεν κλείσει δεν πρόκειται να πάρουμε τη δόση του 1 δις…

Η αμυντική βιομηχανία δεν έκλεισε, αντίθετα εξυγιαίνεται, την δόση την πήραμε, και οι εργαζόμενοι ευχαριστούν την κυβέρνηση για την μεγάλη της προσπάθεια!
Ασφαλώς αυτή η είδηση δεν προβλήθηκε σχεδόν πουθενά…

Σύνδρομα παντού.

Η μοίρα της πολιτικής είναι να θρέφει τα στερεότυπα.

Και είναι λογικό.

Κλειστά συστήματα - όπως είναι τα περισσότερα κόμματα - χρειάζονται για την αναπαραγωγή τους ιδέες με χαρακτήρα συγκολλητικής ύλης.

Σε δύσκολες στιγμές, μάλιστα, το στερεότυπο γίνεται σύνδρομο, που παρακολουθεί τον πολιτικό, καθοδηγεί τη σκέψη του, δεσμεύει τις αποφάσεις του.

Με μια κουβέντα, ορίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.

Στη διαδρομή της η Αριστερά συνδέθηκε - δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα - με σύνδρομα και σύνδρομα.

Ανθεκτικότερο όλων αποδείχθηκε αυτό του αρνητισμού, που, επί δεκαετίες τώρα, κάνει καριέρα με το μανδύα της “καθαρότητας”.

Στη σκιά του, οι συμμαχίες ενοχοποιούνται, οι συναινέσεις προδίδουν έλλειμμα αγωνιστικότητας, η αναζήτηση κοινών τόπων δαιμονοποιείται.

Octopus....

Syd Barrett

Υπάρχει άραγε το σύμπαν;

Χθες το απόγευμα κηδέψαμε τον Δαναό.

Και στην επιστροφή από την Χαλκιδική είχα μια συζήτηση με τον φίλο μου τον TopGunZ για τη ζωή, τον θάνατο, και για το τι σημαίνουν τελικά όλα αυτά...

Και πάνω στη συζήτηση θίχτηκε και το θέμα του αν όντως υπάρχουμε.

Θυμίζοντάς με ένα άρθρο που είχα γράψει το 2010, και αξίζει να το ξαναδούμε αφού από τότε μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει, από πλευράς επιστήμης.

…Αν και κάθε άλλο παρά θετικός επιστήμονας είμαι, μου αρέσει να τσαλαβουτάω (ερασιτεχνικά) σε ζητήματα φυσικής, αστρονομίας κλπ.

Στο βαθμό βέβαια που μπορώ  να τα καταλάβω.

Αρκεί να μην υπάρχουν εξισώσεις, δηλαδή.

Πάνω απ`όλα μου αρέσουν τα περίεργα.

Και τι πιο περίεργο από τη  κβαντομηχανική  που είναι ένας κλάδος της φυσικής, που κυριολεκτικά σε τρελαίνει.

Ακόμη και τα πιο ευφάνταστα σενάρια της επιστημονικής φαντασίας, ωχριούν μπροστά στα συμπεράσματα της, πολλά από τα οποία έχουν αποδειχτεί πειραματικά. Και δεν μιλάμε για κάτι το άυλο, ή το καθαρά θεωρητικό.

Οι εφαρμογές της είναι πλέον μέρος της καθημερινότητας μας, στη τηλεόραση, στους υπολογιστές, κλπ.

Γιατί όμως να μας τρελαίνει;

Πολιτική κοτόσουπα.

Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη από το ηλίθιο πτηνό που δεν πετάει και τον ζωμό που παράγει ο βρασμός του, όμως την κοτόσουπα τη θεωρώ την πεμπτουσία της νοσοκομειακής ανοστιάς.

Μου θυμίζει παιδικές ασθένειες, γρίπες, κρυολογήματα και συναφείς αηδίες της ζωής.

Δεν ξέρω αν έχει φροντίσει να εισαγάγει κάποια μεταμοντέρνα της εκδοχή η nouvelle cuisine ανάμεσα στις λοιπές άνοστες γκουρμεδιές που σε καταδικάζουν σε πείνα στα προχωρημένα εστιατόρια, είμαι όμως βέβαιος πως αρκετοί αναγνώστες θα διαμαρτυρηθούν για την άδικη μεταχείριση του εδέσματος.

Απλώς de gustibus et de coloribus non est disputandum.

Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Οι Έλληνες μαθητές σήμερα…

Η Ελένη αγόρασε ένα καινούργιο ποδήλατο που έχει ταχύμετρο στο τιμόνι.

Το ταχύμετρο έχει ένδειξη για την απόσταση αλλά και για την μέση ταχύτητα κάθε βόλτας.

Σε μια βόλτα έκανε πρώτα 4 χιλιόμετρα σε 10 λεπτά και μετά έκανε 2 χιλιόμετρα σε 5 λεπτά.

Α. Η μέση ταχύτητα ήταν μεγαλύτερη στα πρώτα 10 λεπτά της βόλτας

Β. Η μέση ταχύτητα ήταν η ίδια και στα πρώτα 10 λεπτά και στα δεύτερα 5 λεπτά της βόλτας

Γ. Η μέση ταχύτητα ήταν μικρότερη στα πρώτα 10 λεπτά από τα επόμενα 5 λεπτά της βόλτας

Δ. Δεν υπάρχει τρόπος να απαντήσουμε με τα δεδομένα που έχουν δοθεί.

Αυτή την ερώτηση την απάντησαν λάθος 36 στους 100 μαθητές ελληνικών σχολείων (Σωστή απάντηση το Β).

Ο μέσος όρος λάθους στις χώρες του ΟΟΣΑ ήταν 23%, ενώ, για παράδειγμα στην Πολωνία ήταν 14% και την Ιρλανδία 17%.

Το τέλος της ατιμωρησίας.

Τσοχατζόπουλος, Παπαγεωργόπουλος, Μαντέλης, Λιάπης.

Τέσσερις διαφορετικές υποθέσεις. Τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα.

Όλοι τους, όμως, εκπρόσωποι ενός χρεοκοπημένου συστήματος που καταρρέει μέσα στην πολύπλευρη κρίση που εξακολουθεί να πλήττει τους Ελληνες.

Κοιτώντας πίσω, στα χρόνια της ευμάρειας όπως αρέσκονται ορισμένοι να λένε, αλλά και την κατάληξη που είχαν μέλη του πολιτικού προσωπικού που διοικούσε τη χώρα, εύκολα πια μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τα αίτια της κρίσης.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης τέλειωσε με την έναρξη της κρίσης και την κατακόρυφη πτώση των μέχρι εκείνη την περίοδο μεγάλων κομμάτων.

Με τη συντριβή του δικομματισμού, αλλά και την κατάρρευση της εικόνας που όλοι είχαν για τους πολιτικούς.

Τώρα ζούμε τα απόνερα ή μάλλον το τσουνάμι που ακολουθεί έναν μεγάλο σεισμό...