Όσο η ΧΑ αλώνιζε
ανενόχλητη σε
συνεργασία με ακροδεξιούς θύλακες μέσα στα Σώματα Ασφαλείας, οι
δημοκρατικοί πολίτες ήταν και δικαίως στα κάγκελα.
Η ΧΑ έδερνε, μαχαίρωνε, διοργάνωνε στρατιωτικά
καμπ, πουλούσε προστασία, έπαιρνε το νόμο στα χέρια της, σκότωνε μετανάστες,
ενώ η δικαιοσύνη και πολιτική εξουσία σφύριζαν αδιάφορα.
Τι ζητούσαν τότε οι δημοκράτες;
Να πάρει η κυβέρνηση την πρωτοβουλία, να της
επιτεθεί.
Και μάλιστα να φτιάξει ένα νέο και πιο δραστικό
αντιρατσιστικό νόμο ώστε να μπορεί η δικαιοσύνη να δράσει κατά αυτών που
απειλούσαν τη δημοκρατία. Ζητούσαν πολιτική παρέμβαση και εγκαλούσαν την
κυβέρνηση επειδή δεν το έκανε.
Σύμφωνα με τη ρητορική τους ο λόγος ήταν η
συμπάθεια προς τη ΧΑ.
Διότι, η ακροδεξιά ομάδα που συμβουλεύει το
Σαμαρά δεν ήθελε να συγκρουστεί ούτε με το φασισταριό ούτε και με τους
ψηφοφόρους που είναι και δικοί της φίλοι.
Η κατασκευή ήταν μια χαρά, ορθολογική.
Kαι έτσι πηγαίναμε.
Η ΧΑ ανέβαινε συνεχώς, αποκτούσε πολιτικά
ερείσματα και αποθρασύνονταν.









