Την τελευταία φορά που έγιναν σοβαρά επεισόδια
σε ποδοσφαιρικό αγώνα (δεν θυμάμαι πότε και ποιες ομάδες έπαιζαν αλλά γίνονται
τόσα αίσχη εντός και εκτός γηπέδων στη χώρα μας που δεν έχουν σημασία οι
συγκεκριμένες λεπτομέρειες), είδα ένα φίλο που αγαπά πολύ το ποδόσφαιρο και την
ομάδα του να εκφράζει στον ‘τοίχο’ του στο Facebook
την
αγανάκτηση και την απελπισία του ως οπαδός και Έλληνας πολίτης.
Γιατί δεν τελειώνουμε με αυτή την αρρώστια του
ελληνικού ποδοσφαίρου, ρώταγε και αποφάσισα να του πετάξω τη μπάλα (να και το
λογοπαίγνιο).
Στο χέρι σου είναι, του γράφω από κάτω, αλλά δεν
ξέρω αν θες να κάνεις κάτι. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση μου απαντά (φράση
κλισέ και μπαλαντέρ).
Μπα, του ξαναγράφω, εσύ κρατάς το μέλλον του
ποδοσφαίρου στο χέρι σου, αλλά δεν ξέρω αν η διάθεση σου να γιατρέψεις το
ελληνικό ποδόσφαιρο από την αρρώστια του χουλιγκανισμού (και των στημένων και
άλλων φαινομένων) είναι μεγαλύτερη από το οπαδιλίκι σου…









