Ο «χιψτερισμός», και το… Ποτάμι.

Τα τακούνια-νάνοι της υποψήφιας του Ποταμιού Φανής Σπυριδάκη αποτελούν σπουδαία συμβολή στη μελέτη της φαινομενολογίας του χιψτερισμού.

Η δαψίλεια των συνδηλώσεών τους αποφέρει πυκνούς ερμηνευτικούς χυμούς, προνομιακή δίοδος προς μια σφαιρικότερη σύλληψη και κατανόηση, σε ένα δεύτερο επίπεδο, της αενάως διαφεύγουσας ουσιολογίας του hip…

Της προόδου, αλλά όχι της Αριστεράς…

Το προοδευτικό πρόσημο»... Αν δεν κάνω λάθος, εγώ ο κεντροδεξιός, αυτό είναι το ζητούμενο στις μέρες μας: το ζητούμενο, δηλαδή, για όσους εντάσσονται στην κεντροαριστερά της κυβέρνησης. (Θυμίζω ότι, όσο και αν οι πρωταγωνιστές του δράματος δεν το αντιλαμβάνονται πλήρως, στην πραγματικότητα, έχουμε κυβέρνηση της δεξιάς και της αριστεράς πλευράς του κέντρου ― αυτό έχουμε στην πράξη και τα λοιπά είναι του ***, μετά συγχωρήσεως...).

Για το θρυλικό «προοδευτικό πρόσημο», λοιπόν, ερίζουν πασόκοι και δημαρίτες: ποιος το έχει πιο μεγάλο το πρόσημο, με την έννοια του πιο προοδευτικού.

Δεν είναι γιος μου…

Την επίσημη διάψευση του φερόμενου ως πατέρα του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη διαθέτει πλέον και με τη βούλα κάθε ενδιαφερόμενος.

Οι εκλογές κρύβουν τεκτονικές ανατροπές…

Η πολιτική ηγεσία του τόπου δείχνει να βρίσκεται μακράν νυχτωμένη.

Μεταχειρίζεται διλήμματα και κολπάκια της εποχής της ευημερίας προκειμένου εκβιάσει την κοινή γνώμη και να συλλέξει τις απαραίτητες ψήφους για την πολιτική της επιβίωση και τη νομή της εξουσίας.

«Μέρκελ ή ΣΥΡΙΖΑ»; Είναι το δίλημμα που θέτει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μη διαθέτοντας την στοιχειώδη πολιτική επάρκεια να αντιληφθεί πως το δίλημμα τούτο μπορεί να αντηχεί στα αυτιά της πλειοψηφίας ως: «Επιλέξτε μεταξύ του τρόπου ζωής της Γερμανίας ή της Βουλγαρίας του Ζίβκωφ», με τα νάματα της ιδεολογίας της  οποίας διαπαιδαγωγήθηκε κι ο ίδιος.

Put your lights on...

Carlos Santana

Η εκδίκηση των αστών…

Δεν ξέρω αν το έχουν αντιληφθεί οι δύο εταίροι του κυβερνητικού σχηματισμού, αλλά καλό είναι να προετοιμάζονται από τώρα για να μην τους έρθει ξαφνικό στις 25 Μαΐου γιατί το πιθανότερο είναι να πληρώσουν όλα τα σπασμένα των τελευταίων χρόνων.

Και δεν θα πληρώσουν τη νύφη μόνο από το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, οι οποίοι είναι δεδομένο ότι τους έχουν γυρίσει την πλάτη από καιρό, ή τους εκατοντάδες χιλιάδες νεόπτωχους και ημιαπασχολούμενους.

 Οχι, αυτή τη φορά ο λογαριασμός θα σταλεί από τη λεγόμενη μεσαία τάξη που ήταν παραδοσιακά στυλοβάτης των δύο πρώην κομμάτων εξουσίας και η οποία πλέον δεν υπάρχει.

Είπε ποιος; Εκείνος!

«Δεν ξέρω από πολιτική. Ξέρω όμως τι έκανε το Μνημόνιο στην κοινωνία». 

Μεγάλες κουβέντες, που βγήκαν από «το στόμα» του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, όταν του ζήτησαν να σχολιάσει τη στράτευσή του με την Ενωση για την Πατρίδα και τον Λαό του Βύρωνος Πολύδωρα.

Συμφωνώ…

Ας πρόσεχα!

Ξεκίνησα ευγενικά και παρορμητικά, με ερώτημα που αφορά το πώς θα συνεννοείται, έχοντας την άποψη ότι δυσκολεύεται και με τα ελληνικά.

Λαύρος ο «φίλος» Γ.Μ. στο FB.

Αφού διευκρίνισε ότι ο «αρχηγός» κατέχει αγγλικά-ιταλικά, έχοντας «σπουδάσει» εκεί ποδόσφαιρο, δεν απέφυγε να με βάλει στη θέση μου σχολιάζοντας ότι είναι ανεπίτρεπτο να αντιμετωπίζω ρατσιστικά τη συμμετοχή, και ρώτησε πώς θα αισθανόμουν αν η πιθανή δική μου συμμετοχή σχολιαζόταν ως παρουσία ενός «σοφέρ».

Χαμογέλασα.

Έσκυψα το κεφάλι και σκέφτηκα πόσο λάθος έκανα, νέος, που δεν πήρα το πτυχίο μου και δεν τελειοποίησα τα αγγλικά μου ή τα ιταλικά, αφού, κακά τα ψέματα, με καλά γαλλικά δεν πας πουθενά σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Μετά το πήρα αλλιώς…

Άντε γεια, και να μας γράφεις…

Σήμερα νωρίς τα απόγευμα  ήταν να γίνει η κατ ιδίαν συνάντηση Σαμαρά- Βενιζέλου, προφανώς με σκοπό να τα βρουν, ενόψει εκλογών.

Δεν γνωρίζω αν έγινε, ή τι συζητήθηκε, διότι γράφω αυτό το σημείωμα στις 1 το μεσημέρι.

Ότι και να έγινε, όπως και να κατέληξε η συνάντηση, θα είναι λάθος.

Διότι στη πραγματικότητα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, ο Σαμαράς θα έπρεπε να του δείξει τη πόρτα, και να του κουνήσει και το μαντηλάκι, διότι ως εδώ και μη παρέκει…

Όλα τα άλλα θα είναι απλοί συμβιβασμοί.

Δεν ξεχνώ τι σημαίνει δεξιά…

Λέμε «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» κι επιμένουν: «Μα, δεν μπορεί. Λέτε ψέματα για να πάρετε ψήφους από παντού».

Ωραία. Κάτσε, λοιπόν, δυο λεπτά να σου μιλήσω για την περίπτωσή μου.

Κάποια στιγμή, πριν από πολλά χρόνια, μου κόλλησε μια στάμπα στο μέτωπο που έγραφε «δεξιά».

Από πού κι ως πού; Έτσι.

Επειδή έτσι τους είπαν, έτσι κατάλαβαν, έτσι νόμισαν, έτσι τους βόλευε.

Αυτό έγινε στον χώρο που κινούμαι επαγγελματικά.

Μιλάμε για στάμπα κανονική.