Καρακατιναριό, ή πολιτικά ορθή υποκρισία;

Οι τακτικοί αναγνώστες του Ορθογράφου, ίσως θυμούνται ότι έχω μια ιδιαίτερη αλλεργία στους οπαδούς της πολιτικής ορθότητας (politically correct για όσους ομιλούν την αρχαίαν ελληνικήν).

Τους θεωρώ ένα είδος αυτόκλητων εισαγγελέων και δικαστών και μάλιστα του χειροτέρου είδους που υπάρχει: Αυτού που αναζητεί να καταδικάσει όχι πράξεις, αλλά προθέσεις.

Κάτι εξ ορισμού σχεδόν απολύτως αντι-φιλελεύθερο, όχι με την έννοια του αντίθετου στον Τζήμερο π.χ. που στους λοιπούς «φιλελέδες» (τί άσχημη λέξη αλήθεια), αλλά του αντίθετου στην ελευθερία με την κλασσική έννοια της λέξης – την «καλή» αν προτιμάτε.

Του αντίθετου στο πνεύμα του διαφωτισμού, στο πνεύμα της επιστήμης, στο πνεύμα της σύγχρονης εποχής που απορρίπτει (ή θα έπρεπε να απορρίπτει) την έννοια της ψυχής και των «καλών» ή «κακών» προθέσεων αυτής…

Ο Σαμαράς το έχει!

Ότι και να λέμε, ο Σαμαράς το έχει.

Πώς να το κάνουμε;

Πως αλλιώς να εξηγηθεί αυτή η ραγδαία μετάπτωση, η μεταβολή, στα πολιτικά και οικονομικά μας, μέσα σε μια εβδομάδα;

Δεν το κρύβω πως ακόμη κι εγώ ο αισιόδοξος, που κάθε τόσο στηλιτεύω την μεμψιμοιρία και την ηττοπάθεια της γαλάζιας γλίτσας, τη περασμένη εβδομάδα τρόμαξα.

Και τρόμαξα διότι είχαμε όλα τα συστατικά μιας τέλειας καταιγίδας, ενός λευκού κύκνου, και γενικά του ατυχήματος που όλοι φοβόμαστε (πλην του σύριζα).

The Pusher...

Steppenwolf

Όλοι (οι ψεκασμένοι) χωράνε;

Από χτες το βράδυ στον ΣΥΡΙΖΑ απέκτησαν ένα ακόμα μεγάλο δίλημμα: τι θα κάνουν με τη Ραχήλ Μακρή;

Η οποία, προσερχόμενη σε πάρτι της συναγωνίστριάς της (από την εποχή της συνύπαρξης στα κάγκελα της ΕΡΤ) Ζωής Κωνσταντοπούλου, φέρεται δηλώσασα ότι θα στηρίξει με κάθε τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και όχι μόνο αυτό.

Προσέθεσε ότι θέλει να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμος!

Η Γιούλα σχολιάζει την επικαιρότητα!

Είχα πάει η έρμη να κάνω σπα στο Νευροκόπι μπας και ηρεμήσει η επιδερμίδα μου, που την έχω ως κόρη οφθαλμού, καθότι λόγω της φυσικής και πλούσιας τριχοφυίας μου το δέρμα δυσκολεύεται να ανασάνει, οπότε κάθε τρεις και λίγο τρέχω για λασποθεραπείες και σάουνες.

Αυτά με κρατάνε νέα, εύμορφη, και λιμπιστερή, με αποτέλεσμα να με κυνηγάνε τα αγοράκια και να με ζουλεύουν οι συνομήλικές μου.

Χώρια που συνεχώς πονάω και από κάτω, αφού η λεύκανση πρωκτού που είχα κάνει στη Γουατεμάλα με έξοδα του ΕΟΠΥ, αποδείχτηκε ελαττωματική.

Κάθε τόσο ξαναμαυρίζει το σημείο και χρειάζεται να υποβάλλομαι εκ νέου σε ταλαιπωρίες.

Τέλος πάντων, επέστρεψα η γυναίκα, και τι να δω;

Συνδικαλιστικός αυτισμός με ιδιοτελή στόχευση.

Το ουσιαστικό πρόβλημα που ανέδειξε η κρίση αυτή την οποία βιώνουμε, είναι ότι η πολιτική και κομματική ηγεσία νομίζει ότι μπορεί να χαράξει στρατηγική ανεξάρτητα από τις ευρύτερες διεθνείς οικονομικοπολιτικές εξελίξεις.

Η ίδια ακριβώς αντίληψη διακατέχει ως επί το πλείστον και την αριστερίζουσα ηγεσία των συνδικαλιστικών φορέων της χώρας μας.

Συνεπώς επαληθεύεται το διαπιστωμένο γεγονός ότι για την άθλια οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρισκόμαστε την κύρια και αποκλειστική ευθύνη την έχουν τόσοι οι πολιτικοί όσο και τα εξ αγχιστείας προστατευόμενα τέκνα τους, οι συνδικαλιστές.

Σ’ αυτή την δύσκολη καμπή που διανύουμε η λογική υπαγορεύει ψυχραιμία, και μας προτρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας πολύ δε περισσότερο τον τρόπο δράσης μας…

Παίζοντας κρυφτούλι με την ανάπτυξη!

Προσωπικά έχω βαρεθεί να δικαιολογώ τις παραλείψεις και τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού σε φίλους και γνωστούς, που ο καθένας τους έχει και από μια προσωπική περίπτωση που το σύστημα από μόνο του δεν λύνει.

Το σύστημα όμως δεν είναι απρόσωπο.

Αποτελείται από άτομα.

Πολλά από τα οποία, ακόμη κι αν κατέχουν θέσεις υψηλής ευθύνης, μοιάζουν να ολιγωρούν, ασχολούμενα με άλλα πιο «σημαντικά» (πολιτικάντικα) ζητήματα.

Με αποτέλεσμα να τα ακούει ο ίδιος ο Σαμαράς, λες κι αυτός φταίει για την στρεβλή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, ή την εγγενή ανεπάρκεια των λειτουργών του.

Ναι αλλά, μείνει ή φύγει ο Σαμαράς, αυτός πάλι θα φταίει (κατά τους αγαναχτισμένους) ενώ το σύστημα θα συνεχίσει απτόητο την … αδράνειά του.

Σήμερα λοιπόν, δημοσιεύουμε ένα άρθρο (καταγγελία) του φίλου και αναγνώστη Σοφοκλή Πενλίδη, που έμπλεξε στα γρανάζια του τέρατος, με την ελπίδα ότι αυτοί που πρέπει να κάνουν κάτι θα το διαβάσουν, κι από κει και πέρα η μπάλα στα πόδια τους…

S.A.

Διαβάστε...

Υπέροχες μέρες…

Στις 7 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, παρακολούθησα στην Εφημερίδα των Συντακτών, ένα βίντεο όπου ο αρχηγός της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Νίκος Μιχαλολιάκος, πιστός στο μανιάτικο μετερίζι, αποκαλύπτει μεταξύ άλλων, ότι θα διαγουμίσει την Βουλή, καταλύοντας το Σύνταγμα και τους Νόμους.

Ο βλαξ Πάνος Καμμένος, προτρέπει σε λιντσάρισμα τους πολίτες της Χαλκιδικής εναντίον του δημάρχου Χρήστου Πάχτα. Κομμουνιστές, αναρχοφασίστες, δουλέμποροι ακτιβιστικού ζόφου, μουρλοκακομοίρες που λαχταρούν εξέγερση καθότι φτωχές οι εγκαταλελειμμένες λαγόνες τους, θεωρητικοί της απολυτότητας με σημαία τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάθε καμένο βλήμα που έχει βήμα επί του άμβωνος ονόματι twitter, αγορεύουν και απειλούν με στόχο το ανάπηρο όραμα: μια βαλκανική σοβιετία, έμπλεη χωριάτικου μένους που στρέφεται κατά των ατομικών δικαιωμάτων, του κοσμοπολιτισμού, της εβραϊκής κοινότητας και του γλωσσικού ολισμού με σήμα την MARFIN.

Κόμματα εκβιαστές…

Το κομματικό σύστημα προσπαθεί να παρασύρει στη δική του πτώση και το πολιτικό σύστημα.

Λανθασμένα ταυτίζει με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης τη δική του μοίρα με τη μοίρα της δημοκρατίας.

Αυτό συμβαίνει γιατί στην ελληνική περίπτωση τα φαινόμενα πατρωνίας και πελατείας που μαστίζουν και τα δύο -κομματικό και πολιτικό σύστημα- δύσκολα αντιμετωπίζονται.

Το μπλε του ουρανού…

Στο εκπληκτικό ψηφιδωτό που βρέθηκε από τους αρχαιολόγους στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη κυριαρχεί το χρώμα μπλε.

Το μπλε εκείνη την εποχή ήταν ένα εξαιρετικά ακριβό χρώμα. Προέρχεται από το υλικό που λέγεται λαζουρίτης. Όπως γράφουν τα Παραπολιτικά, σαν λέξη ετυμολογείται από την περσική λέξη lazhuward , που σημαίνει «μπλε του ουρανού».

Συχνά αναφέρεται ως «λάπις λαζούλι» και είναι γνωστό για περισσότερο από 7000 χρόνια, με την εξόρυξη του να γίνεται στο Αφγανιστάν από τα αρχαία χρόνια.