Επί δυο δεκαετίες περίπου οι συνδικαλιστές της
Αγροτιάς –που λένε και στον Προυσό- ζούσαν μέσα στη χλιδή και την πολυτέλεια.
Με τα ταξίδια τους, τα ακριβά ξενοδοχεία τους,
με τα υβριδικά –μάλλον υβριστικά έναντι ημών- αυτοκίνητα τους, με τις βίλες
τους που το ενοίκιο πληρωνόταν από το ταμείο του συνδικαλιστικού οργάνου, με
τις γαλαντομίες που τις ημέρες των εορτών όταν μοίραζαν γαλοπούλες στους δικούς τους, με τις ατέλειωτες ώρες τηλεφωνικών συνδιαλέξεών
τους μέχρι τα νησιά Φίτζι και τη Γη του Πυρός…
Γενικά δηλαδή τους χαρακτήριζε η αρχοντιά της
καλοπέρασης που εξασφαλίζει στον άνθρωπο η ευμάρεια…








