Το δράμα της Ελλάδας…

Γράφει μεταξύ άλλων ο Kenneth Rogoff στο Project Syndicate:

Σε οποιοδήποτε σενάριο, το μεγαλύτερο βάρος της προσαρμογής θα πέσει στους ώμους της Ελλάδας.

Οποιοδήποτε σπάταλο κράτος που ξαφνικά καλείται να ζήσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του, θα πρέπει να κάνει μεγάλη προσαρμογή, ακόμη κι αν του χαριστούν όλα τα παλιά του χρέη. Και οι σπατάλες της Ελλάδας ήταν επικών διαστάσεων.

Λίγο πριν την κρίση του 2010, το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας ήταν ίσο με το 10% του ΑΕΠ της.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης, και όταν η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές, η τρόικα της παρείχε τεράστια μακροπρόθεσμη επιδοτούμενη χρηματοδότηση…

Η επανάσταση αναβάλλεται…

Η ευφορία που επικρατεί στον κόσμο μετά τις εκλογές, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ για τον νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας και τις περιποιήσεις των Ευρωπαίων, δημιουργεί ένα κλίμα το οποίο εύκολα μπορεί να σε παρασύρει να σκεφθείς: «Μα ήταν τόσο εύκολο τελικά;».

Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, όλα όσα συμβαίνουν μέχρι τώρα συμβαίνουν με χαρακτηριστική ευκολία.

Ηταν εύκολο να κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ), εύκολο να σχηματίσει κυβέρνηση, εύκολο να θέσει το ζήτημα του χρέους και της ανάπτυξης στους εταίρους, εύκολο και για εκείνους να τον ακούσουν με κατανόηση...

20άρι να 'ναι… κι ό,τι να 'ναι!

Σε μια εκδήλωση απονομής επαίνων στους αριστούχους μαθητές σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που έγινε προ ημερών σε κάποιο δήμο της Θεσσαλονίκης, η παρουσιάστρια «κουράστηκε» να προφέρει δίπλα στο όνομα, την τάξη και το σχολείο των βραβευθέντων τη λέξη «είκοσι».

Οπως αποδείχθηκε, τα 20άρια στη βαθμολογία ήταν περισσότερα από τα 19άρια, πολύ περισσότερα από τα 18άρια και πολύ πολύ περισσότερα από τα 17άρια.

Η τελειότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Διότι όταν έναν μαθητής «βγάζει» 20, πολύ απλά δεν υπάρχει τίποτε περισσότερο να πετύχει…

Αλλάζεις; Παραδέξου το, μην κοροϊδεύεις!

Άκουγα χτες το πρωί τον ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο».

«Δεν άλλαξε τίποτα», έλεγαν οι εκπομπές και οι ειδήσεις του, μετά τη γνωστή πλέον δήλωση-κωλοτούμπα Βαρουφάκη, η οποία βάζει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τα περί «κουρέματος» ή «διαγραφής» του χρέους.

Λίγο αργότερα, άκουσα και τη διαβεβαίωση του νέου κυβερνητικού εκπροσώπου ότι «δεν υπάρχει καμιά κωλοτούμπα» (εδώ).

 Η κυβερνητική και κομματική προπαγάνδα είναι διαχρονικά ίδια.

Άρα, καμία έκπληξη και με τη σημερινή.

Επειδή, όμως, οι του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ νέοι στη διαχείριση της εξουσίας, καλό είναι να μη γίνονται τόσο κυνικοί αμέσως.

Δεν θα τους κάνει καλό. Αντίθετα, είναι καλό να προετοιμάσουν τους ψηφοφόρους και οπαδούς τους και για άλλες «προσαρμογές», που θα ακολουθήσουν.

Δεν θα μπορούν να τους παραμυθιάζουν  διαρκώς...

Η Ελλάδα τιμωρία στη γωνία.

Να’ μαστε λοιπόν στον δεύτερο γύρο της μεγάλης μάχης  του Σύριζα εναντίον της Τρόικας, και ήδη άρχισε η επίδειξη των μούσκουλων.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης ίσως αρχίσει να μαθαίνει ότι το να κάνεις πολιτική στο πόδι μέσα από συνεντεύξεις, δεν είναι και η καλύτερη ιδέα, και πως ένα ενδιαφέρον τουϊτάρισμα δεν είναι το ίδιο με μια καλή διαπραγματευτική ατζέντα.

Γι αυτό ίσως η ΕΚΤ έκανε το πρώτο βήμα, σφίγγοντας την στρόφιγγα στη χρηματοδότηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Κατά τη γνώμη μου, η ΕΚΤ δεν είχε άλλες επιλογές.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν χύμα στο κύμα, χαοτική (με το υπονοούμενο ότι ίσως να υπήρχε σε εξέλιξη κάποια πανέξυπνη θεωρία παιγνίων), και ιδιαίτερα ερασιτεχνική στον τρόπο με τον οποίο την επικοινωνούσαν…

ΣΥΡΙΖΑ: Ενα σπάνιο φυσικό πείραμα της οικονομικής επιστήμης...

Το 1920, τρία μόλις χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, o Αυστριακός οικονομολόγος Ludwig von Mises εξήγησε για ποιο λόγο το πείραμα της ΕΣΣΔ ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία.

Το επιχείρημα του είχε ως εξής: σε ένα σοσιαλιστικό κράτος όπου μοναδικός ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής θα είναι το κράτος τα παραγωγικά μέσα δεν θα έχουν τιμές, καθότι η τιμή οποιουδήποτε αγαθού προκύπτει μέσω ανταλλαγής δύο ή περισσότερων πλευρών.

Με το κράτος να κατέχει τα πάντα δεν γίνεται να υπάρξουν ανταλλαγές και συνεπώς δεν γίνεται να προκύψουν τιμές…

Χώρος για να κάνουμε τα τρελά μας…

Μετά τη (προ)χθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα με τον Ιταλό ομόλογό του, τολμώ να πω ότι αρχίζω να καταλαβαίνω τι συμβαίνει.

Με απλά λόγια: από την πρώτη συνάντηση (όταν ο Ντάισελμπλουμ ήλθε στην Αθήνα), οι εταίροι αντελήφθησαν αμέσως την άγνοια της νέας ελληνικής κυβέρνησης και για την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και για τις ευρωπαϊκές διαδικασίες.

Τραβήχτηκαν πίσω, λοιπόν, και μας άφησαν αρκετό χώρο, ώστε να κάνουμε εμείς τις φιγούρες μας και τα τρελά μας, χωρίς τον κίνδυνο να τραυματισθεί κανείς...

Επιστροφή στην πραγματικότητα;

Μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε από τους τσαμπουκάδες Βαρουφάκη, η «αριστερά» κυβέρνηση Τσίπρα, με ολίγη «ψεκασμένους», επέστρεψε στο ρεαλισμό. 

Είναι σίγουρο ότι το σκηνικό επικοινωνιακά λειτούργησε μια και πολλοί συμπολίτες ένιωσαν «εθνικά υπερήφανοι» που η Ελλάδα «σήκωσε κεφάλι» κλπ, κλπ.

Το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ γέμισε τα ΜΜΕ και κυρίως το διαδίκτυο, με κατευθυνόμενες ειδήσεις, που μη υπάρχοντος αντίλογου έπιασαν τόπο (η Ν.Δ. έχει εξαφανισθεί... είναι σαν να μην υπάρχει αντιπολίτευση...).

Η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα έγινε και πάλι βάσει σχεδίου, όπως όλες οι κινήσεις του, που ήταν σχεδιασμένες προεκλογικά.

Το Μαξίμου έστησε αυτό το κόλπο με τον Βαρουφάκη ώστε να δείξει ότι διαπραγματεύεται σθεναρά… 

Τι είναι τα perpetual bonds;

Επειδή αναφέρθηκε (Σ.Σ. από τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη σε τηλεοπτική συζήτηση) η ιδέα χρησιμοποίησης ομόλογων στο διηνεκές (perpetual bonds) για το δανεισμό της χώρας, σκέφθηκα να γράψω αυτό το άρθρο για καλύτερη γνώση των δεδομένων και των επιλογών χρηματοδότησης

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.. τεχνοκρατικά…

Όχι ως πολιτική κουβέντα..

Τα ομόλογα στο διηνεκές εμφανίστηκαν ως μορφή κρατικής χρηματοδότησης για πρώτη φορά το 1752 στην Μ. Βρετανία, με στόχο τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του Εθνικού χρέους.

Το βασικό χαρακτηριστικό του ομολόγου είναι ότι επειδή είναι στο διηνεκές δεν υπάρχει αποπληρωμή κεφαλαίου, αλλά μόνο καταβολή τόκων...

Περιφερόμενος θίασος…

Ακούγαμε εδώ και μήνες τον ΣΥΡΙΖΑ να ζητά εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης για το ελληνικό πρόβλημα. Και πράγματι είναι μια σοβαρή πρόταση καθώς το πρόβλημα της οικονομίας και ειδικά το χρέος είναι εθνικό και χρήζει στήριξης από όλους.

Σαν πώληση αγροτεμαχίου. Ο πωλητής, ο αγοραστής, και στη μέση ο δικηγόρος.

Ποιος δεν θα ήθελε να βρεθεί μια λύση οριστική και αμετάκλητη, ένας έντιμος συμβιβασμός που δεν θα διαλύει τις επόμενες γενιές Ελλήνων αλλά και δεν θα φέρνει εθνικές καταστροφές όπως αυτή της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Μακάρι να μπορέσει η παρούσα κυβέρνηση να κάνει αυτά που δεν κατάφεραν οι προηγούμενες και να της βγάλουμε το καπέλο.

Μακάρι να πετύχει και ας ψηφίζουμε μια ζωή Τσίπρα…