Ο «ποιητής Φανφάρας» κι η επιχειρούμενη διανοητική ισοπέδωση.

Οι αρμοδιότητες του ποιητή –υμνητή των γεννητικών οργάνων και σημερινού υπουργού Παιδείας, Τάσου Κουράκη, δεν υπόκεινται στους ελέγχους της τρόικας.

Συνεπώς η διαχείριση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εναπόκειται στα δικά του οράματα, καθώς και σ’ εκείνα των συνδικαλιστών πελατών του ΣΥΡΙΖΑ.

Άδικα πήγαν τόσοι αγώνες;

Τόσες απεργίες;

Τόση υπομόνευση της Παιδείας;

Πρώτο μέλημα, λοιπόν, του αποκαλούμενου από πολλούς συναδέλφους του «ποιητή Φανφάρα» υπουργού, ήταν να αποπέμψει όσους διευθυντές σχολείων είχαν αποδεχτεί την αξιολόγηση!

Για να παραμείνουν διευθυντές, πρέπει από τούδε και στο εξής να τους αποδέχεται το διδακτικό προσωπικό, δηλαδή ουσιαστικά οι συνδικαλιστές!

Ο μνημονιακός κ. Τσίπρας…

Ο ελληνικός λαός, τώρα, ποιον να πιστέψει; Το Μαξίμου που εκδίδει non paper, στις 6 το απόγευμα της Τρίτης, για να πει ότι «με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός» και πως «η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους θεσμούς και στην αδυναμία συνεννόησης μεταξύ τους», ή τον αντιπρόεδρο Δραγασάκη που δυο ώρες αργότερα δήλωνε στη Φρανκφούρτη, μετά τη συνάντηση με τον Ντράγκι, ότι «η επίτευξη συμφωνίας είναι ρεαλιστικός και ορατός στόχος»;

‘Η μήπως να πιστέψει τις «κοινοτικές πηγές» που το πρωί της Τετάρτης διαβεβαίωναν ότι «η εικόνα που δίνεται από την Αθήνα περί εμπλοκής και διαφορετικών γραμμών των εταίρων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες διαφορές στις θέσεις»;

Εδώ ο κόσμος χάνεται...

Οι συντάξεις δεν σώζονται, επειδή τα ασφαλιστικά ταμεία είναι χρεοκοπημένα, επειδή υπάρχει πρόβλημα υπογεννητικότητας κι επειδή η μεγάλη ανεργία μειώνει τα έσοδα των ταμείων.

Welcome to Greece

....

Οι μισθοί δεν σώζονται, επειδή οι υποψήφιοι εργαζόμενοι είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους.

Η Παιδεία, η Υγεία και η Ασφάλεια βρίσκονται σε κίνδυνο, επειδή λεφτά δεν υπάρχουν. Κι αυτοί λένε ότι θα πάμε στην αναπτυξιακή των BRICS και θα σωθούμε, επειδή εκεί δεν θα θέλουν μνημόνιο.

Πάμε καλά;

Οι τρεις επιλογές της κυβέρνησης…

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Με την πολιτική του πρωθυπουργού η κυβέρνησή του είναι δύσκολο να βγάλει τον επόμενο μήνα. Αυτό το γνωρίζει ο ίδιος , το γνωρίζουν οι δανειστές και αρχίζουν να το συνειδητοποιούν οι αγορές. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πει ότι δεν θα παίξει τον ρόλο του Παπαδήμου, επικεφαλής μίας κυβέρνησης που δεν έχει σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εκτός των άλλων, η πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπει συμμετοχή σε τέτοια κυβέρνηση…

Why I Sing the Blues...

BB King

Καιρός να φεύγουν…

Τα ψέματα τελείωσαν. Η κυβέρνηση (!) Τσίπρα κατά τον ίδιο τρόπο που, με μία ζαριά ή ένα μεγάλο κόλπο της πόκας –στο οποίο ειδικεύονται ο πρωθυπουργός και ο «μέντοράς» του–, κατόρθωσε να ανέβει στην εξουσία, αντιμετωπίζει τώρα τις συνέπειες της μιας και μοναδικής ζαριάς ή του μεγάλου κόλπου όπου έπαιξε «τα ρέστα του».

Έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τράβηξε ένα μεγάλο λαχείο από το 2012 και μετά.

Τα δύο συστημικά κόμματα ενεπλάκησαν στις καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων και η κοινωνία και τα κοινωνικά κινήματα, που συμβατικά αποκαλούμε «Αγανακτισμένους», απέτυχαν, όπως εξάλλου ήταν αναμενόμενο, να προσφέρουν μια οποιαδήποτε εναλλακτική λύση.

Σε αυτά τα πλαίσια, ένα συνονθύλευμα εθνομηδενιστών, τροτσκιστών, σταλινικών και άλλων ομάδων, επειδή αποτελούσαν τη μοναδική υπαρκτή οργανωμένη δύναμη, που επί πλέον είχε και μεγάλη πρόσβαση και αναγνωσιμότητα στους μηχανισμούς της εξουσίας (ΜΜΕ, Πανεπιστήμια, ποικίλες «δεξαμενές σκέψης» του συστήματος), κατόρθωσε να αναδειχθεί στην κεντρική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο καταρρέον πολιτικό σύστημα ως η τελευταία και άφθαρτη εκδοχή του…

Εξιδανίκευση και πραγματικότητα…

Πολλοί συμπατριώτες μας κρίνουν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ δεν είναι «αριστερή» και προσβλέπουν σε μια αυθεντική κυβέρνηση της αριστεράς.

Αυτή η θέση μαρτυρεί μια παλιά εξιδανίκευση που δεν δικαιολογείται από την ιστορία της εγχώριας –και της παγκόσμιας– αριστεράς· στην ουσία, πρόκειται για την πεισματική προσκόλληση σε μια «τέλεια» αριστερά, επαναστατική, ανθρωπιστική, καλοκάγαθη, «προοδευτική» – σε μια ιδεολογία και παράταξη που δεν υπήρξε ποτέ...

Στροφή τώρα ή … καταστροφή!

Η Ελλάδα μετά τις εκλογές του Γενάρη έχει χάσει το βηματισμό της, το κράτος παραπαίει. Ο τόπος αυτή τη στιγμή δεν κυβερνάται.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αυτοσχεδιάζει και ταυτόχρονα προβάλλει μία σθεναρή αντίσταση σε κάθε εκσυγχρονιστικό κεκτημένο και πρόταση μεταρρύθμισης.

Ο ορθολογισμός δαιμονοποιείται και αντικαθίσταται από τον αυταρχισμό και τα εθνολαϊκιστικά κηρύγματα.

Η ανασφάλεια των κυβερνώντων βρίσκει καταφύγιο στη δημιουργία μίας νέας κάστας οικογενειοκρατίας...

Ανορθολογισμού το ανάγνωσμα…

Από τους μυριάδες μυριάδων ορθόδοξους χριστιανούς που έχουν κοινωνήσει, ουδείς ασθένησε από AIDS. Αυτό ας το θεωρήσουμε βέβαιο, παρότι δεν υπάρχουν σχετικές στατιστικές.

Και δεν υπάρχουν, επειδή ουδείς λόγος συντρέχει να εκπονηθούν, όπως δεν συντρέχει πια λόγος να κάνεις πειράματα για να αποδείξεις πως η Γη κινείται.

Οι γιατροί, όσοι τέλος πάντων προλαβαίνουν να ενημερώνονται για την πρόοδο στον τομέα των σπουδών και του επαγγέλματός τους και δεν βρίσκονται συνεχώς στο τηλεοπτικό μετερίζι τους (και σε δεύτερη μοίρα στο κοινοβουλευτικό), ξέρουν ότι ο ιός ΗΙV δεν μεταδίδεται με το σάλιο.

Ούτε με τον ιδρώτα, τα δάκρυα, το φιλί, τη χειραψία, την αγκαλιά.

Δεν είναι θαύμα λοιπόν η μη μετάδοσή του διά της μεταλήψεως. Φυσική είναι. Και επιστήμη…

Κάνεις κριτική στον λαοπρόβλητο Αλέξη; Είσαι προδότης!

 «Τρόικα εσωτερικού». «Πέμπτη φάλαγγα του Σόιμπλε». «Προδότες και γερμανοτσολιάδες». «Μερκελιστές».

Είναι ορισμένες από τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο αριστερός εσμός της δημοσιογραφίας, της παραδημοσιογραφίας, αλλά ακόμη και υπουργών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί που θα έσκιζαν τα μνημόνια και έλεγαν στη Μέρκελ «Go back», οι ίδιοι που παρακαλάνε για ένα ξεροκόμματο για να μην χρεοκοπήσουμε, εκείνοι που στήθηκαν στα τέσσερα για λίγη εξουσία, τολμούν να κάνουν εξευτελιστικούς χαρακτηρισμούς για τους πολιτικούς τους αντιπάλους…