Μια ολόκληρη γενιά αριστερών και όχι μόνο,
προσπαθώντας να ερμηνεύσει το κακό στην κοινωνία, γαλουχήθηκε με τον στίχο της
Γαλάτειας Καζαντζάκη από το ποίημά της «Αμαρτωλό», όπου η άτυχη πόρνη αποδίδει
μομφή στην κοινωνία γι’ αυτό που είναι η ίδια.
«Μ' από την κόλασή μου στο φωνάζω: / εικόνα σου
είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω».
Ιδιαίτερα από το χώρο της τέχνης και τις
επιστήμες υπήρχαν πολλοί που θεωρούσαν πως ο κόσμος που γεννά και αναπαράγει το
κακό χωρίζονταν στους κακούς πλούσιους και στους καλούς φτωχούς, οι οποίοι
γίνονταν κακοί μόνο επειδή οι «πλούσιοι» τους έσπρωχναν εκεί…









