Είμαστε λίγοι, είμαστε εξαρτημένοι, είμαστε γραικύλοι!

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις συνεχόμενες αποχωρήσεις στελεχών και μελών από τους "Ανεξάρτητους Έλληνες".

Αυτό το κόμμα από την στιγμή που ιδρύθηκε το 2012 μέχρι και σήμερα το 2015 έχει περάσει από 3-4 κύματα αποχωρήσεων.

Αυτό αποτυπώνεται και στο εκλογικό σώμα εάν σκεφτείτε ότι από το 11% του Μαΐου του 2012 έφτασε στο 3,5% στις ευρωεκλογές του 2015.

Όμως, το ότι μια πολιτική παράταξη μειώνεται εκλογικά, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτή η παράταξη έπραξε και αντεθνικά.

Είναι πολλά τα παραδείγματα πολιτικών και κομμάτων όπου έδρασαν υπέρ του έθνους και του λαού, αλλά οι ψηφοφόροι τους έστειλαν στα σπίτια τους αν και δικαιώθηκαν από την ιστορία.

Γι'αυτό πιστεύω πως αξίζει να θυμηθούμε κάποια πράγματα που αφορούν τους ΑΝΕΛ.

Διότι οι Έλληνες έχουμε ένα μεγάλο μειονέκτημα: ξεχνάμε γρήγορα…

Γιατί, από κ. Τσίπρας, εφεξής Αλεξάκης…

Η Βαρουφιάδα επιμένει να μας λερώνει την καθημερινότητά (είναι τόσο μάικρο το ότι ο κ. Τσίπρας καλύπτει τον κίνκυ γκιεράπη που είχε ορίσει Υπουργό Καταστροφής…). Εν τούτοις, υπάρχει πάντα ένα μεγάλο κάδρο που κυριαρχεί κατάφατσα και μας θυμίζει πού βρισκόμαστε.

Είμαστε με τράπεζες κλειστές και κάπιταλ κοντρόλ για πρώτη φορά, κάτι τρομακτικά πρωτόγνωρο για όλους τους ζώντες Έλληνες. Μένουν ζωντανές μόνο οι επιχειρήσεις που φεύγουν για Βουλγαρία ή Κύπρο. 

Η οικονομία καταρρέει, παρά την στήριξη των εταίρων (που τους χρωστάμε και δεν μας χρωστάνε), η οποία από μόνη της δεν φτάνει. Είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή η εξωτερική βοήθεια για ένα πολύ σοβαρό λόγο, που δευτερογενώς εξηγεί γιατί και το πρόβλημά μας ΔΕΝ είναι το χρέος (που η ακατανόμαστη Φράου Μπλύχερ εντελώς επονείδιστα αποκαλεί απεχθές)...

Ο λόγος αυτός είναι, λοιπόν, ότι η άρρωστη κοινωνία μας αρνείται να ξελαμπικάρει και να μπει πρωτοπόρα και ενεργά στην υπερπροσπάθεια της εθνικής ανασυγκρότησης, της οποίας μόνο εμείς μπορούμε να είμαστε το υποκείμενο.

Όλοι οι άλλοι θα είναι συνεργοί και συμπαραστάτες, αλλά η δουλειά αυτή είναι δική μας, από μας για μας…

Το δίλημμα του ψυχασθενούς…

Ο Γιάνης πήγαινε για Νόμπελ. Μεγάλο το ρίσκο που δέχτηκε να πάρει, αλλά δεν τον ένοιαζε, αφού δεν το είχε σε τίποτα να θυσιάσει μια ολόκληρη χώρα. Να εξηγηθώ λίγο καλύτερα...

Ήταν κάποια στιγμή του 2013 όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο τρόπον τινά εκλαϊκευμένης σοφίας πάνω στην Θεωρία Παιγνίων.

Δεν είχα ασχοληθεί εκτενώς με την συγκεκριμένη επιστήμη, τουλάχιστον σε ότι αφορά στο μαθηματικό υπόβαθρο, και για αυτό θεώρησα πρέπον να ξεκινήσω από τα χαμηλά...

Δήμαρχος Κω κατά … Τασίας!

Από το Γραφείο Τύπου του Δήμου Κω εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση – απάντηση σχετικά με όσα υποστήριξε η Αν. Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής στην κρατική τηλεόραση:

‘’ Ο Δήμαρχος Κω έχει ξεκάθαρες θέσεις αλλά κυρίως προτάσεις για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Έχουν κατατεθεί δημόσια και γραπτά, μπορεί να τις αναζητήσει και να τις κρίνει ο πολίτης.

Όλα όσα υποστηρίζει η κ. Χριστοδουλοπούλου είναι ανακριβή και την εκθέτουν.

Στη διϋπουργική σύσκεψη υπό την προεδρία του κ. Πρωθυπουργού, τον Απρίλιο στο Μέγαρο Μαξίμου, το πρώτο μέτρο που ανακοινώθηκε ήταν η άμεση μεταφορά των προσφύγων και των παράνομων μεταναστών από τα νησιά σε κέντρα υποδοχής στην ηπειρωτική χώρα.

Η κ. Χριστοδουλοπούλου προφανώς το έχει ξεχάσει ή κάνει ότι το έχει ξεχάσει αν και ήταν παρούσα…

H κοινωνία πρέπει να υποστεί ένα σοκ!

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2015.

Επί 40 χρόνια η ελληνική κοινωνία εθίστηκε να ενστερνίζεται τα νάματα της αριστερής παραληρηματικής αλήθειας της θυματοποίησης, της "κοινωνικής δικαιοσύνης", του "ανθρωπισμού", του κρατισμού, του αντιδυτικισμού, της αδούλωτης πατρίδας που όλη η υφήλιος επιβουλεύεται και δεν της επιτρέπει να πορεύεται ανεξάρτητη στο δρόμο του πεπρωμένου της.

Εκ παραλλήλου εθίστηκε στο παρασιτισμό και την προσοδοθηρία. Στην ευκολία.

"Γιατί να κουραζόμαστε να παράγουμε πλούτο", της ψιθυρίζει διαρκώς το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, "όταν είναι απείρως ευκολότερο να αναδιανέμουμε τον ήδη υπάρχοντα και να ζούμε καταναλώνοντας τα έτοιμα";

Είτε να διανέμουμε τα δανεικά και τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για κατανάλωση και καλοπέραση, ροκανίζοντας και υπονομεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών…

Θα γίνουμε η καλύτερη μπανανία του κόσμου…

Έχω καλά νέα και κακά νέα.

Τα κακά νέα: Αν οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγήσουν σε συμφωνία, αν δεν υπογραφεί τρίτο μνημόνιο, αν δεν λύσει τα ψυχοπολιτικά του ο ΣΥΡΙΖΑ και, στη συνέχεια, αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα του μνημονίου, την έχουμε πατήσει. Το Grexit, αυτή η κακάσχημη λέξη που μέχρι πρόσφατα ήταν ταμπού (φτου κακά, τι λέτε τώρα, αποκλείεται, ούτε μία στο εκατομμύριο) μα τώρα είναι ρεαλιστικό ενδεχόμενο στο τραπέζι, θα γίνει πραγματικότητα, και θα είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα.

Τα καλά νέα: Αν όντως αποχωρήσουμε από την ευρωζώνη, θα γίνουμε η καλύτερη τριτοκοσμική χώρα του κόσμου. Με διαφορά.

Ας τα πάρουμε ένα ένα…

Τα λαμόγια της Επανάστασης!

Πολλοί σύντροφοι αναγνώστες/τριες έδειξαν ότι εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι σε ένα τόσο σύντομο διάστημα από την αναρρίχησή του στην εξουσία, το φαινόμενο της διαφθοράς φαίνεται να σημαδεύει ανεξίτηλα τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ.

Διορισμοί πολιτικών φίλων και συγγενών, χρήση εσωτερικής πληροφόρησης από υπουργούς για πλουτισμό τους καθώς και συγγενών τους, σχέδια για την υφαρπαγή μισθών και άλλων στοιχείων των πολιτών μέσω της δημιουργίας «σκιώδους τραπεζικού συστήματος», έκδοση «πλαστού» χρήματος - ιδού μερικές από τις προφανείς περιπτώσεις διαφθοράς του νέου καθεστώτος...

ΣΥΡΙΖΑ: Μια αναπάντητη ερώτηση στην Ιστορία…

Όταν  ειπώθηκε  το καλοκαίρι  του 1975  η φράση «Βυθίσατε   το  ΧΟΡΑ», από τον Ανδρέα  Παπανδρέου  δεν φαντάζονταν  κανείς, αυτά που θα λεγόντουσαν  δημοσίως ή  κρυφά  αργότερα, σχετικά  με την πραγματική  σημασία  της  αποστροφής αυτής.

Ο Παν. Κανελλόπουλος  είπε, δύο χρόνια μετά,  πως  ό, τι  λέχθηκε  από τον Παπανδρέου  ήταν σε  πλήρη γνώση  του Κ. Καραμανλή , πιθανόν και  σε συνεννόηση μαζί  του, πως  λίγο – πολύ  ήταν κι άλλοι που γνώριζαν αυτό το σενάριο και πως ήταν κομμάτι  μιας  ιδιότυπης εθνικής στρατηγικής. Η φιλολογία, που κράτησε κάποιο καιρό διαψεύστηκε, όχι πολύ φανατικά, κι από  τις  δύο πλευρές. Άλλωστε οι  επίσημες ανακοινώσεις συνήθως λένε την μισή αλήθεια, η υπόλοιπη αφορά  στους πρωταγωνιστές και  μόνον.

Πάντως, τόσα χρόνια  μετά  δεν έχει  διακριβωθεί  τι  ακριβώς  συνέβη τότε, εννοώ  ιστορικά…

Βαρουφακειάδα και Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ κρίνουν το μέλλον της χώρας...

Όσοι τον γνωρίζουν ισχυρίζονται ότι αν δεν είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος- ακόμη και στον ύπνο του- νιώθει πως είναι άρρωστος.

Η φράση «ξέρω ξέρω», αποτελεί το σήμα κατατεθέν του.

Ομού μετά της απαξιωτικής στάσης του απέναντι σ’ εκείνους που δεν ασπάζονται την μεγαλειότητά του.

Περί του τ. υπουργού Οικονομικών ο λόγος, του Γιάνη Βαρουφάκη.

Για τον οποίο, επίσης όσοι τον γνωρίζουν, ισχυρίζονται ότι ζούσε κι ανέπνεε για

τη στιγμή που θα τον μάθει –όχι μόνο η Ελλάδα- αλλά όλη η υφήλιος.

Μοιραίος και καταστροφικός άνθρωπος.

Τόσο για τον τόπο όσο και για το κόμμα στο οποίο κατέληξε, μετά την περιπλάνησή κι εκδίωξή του, τόσο από το ΠαΣοΚ όσο κι από το Ποτάμι…

Respect στον Λαφαζάνη;

Η εμφάνισή του στο γήπεδο του Πανελληνίου τις προάλλες ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.

Οταν τον άκουσα να λέει «Ισκρα στα ρωσικά σημαίνει σπίθα, και Ισκρα λεγόταν η εφημερίδα που έβγαζε ο Λένιν στα μαύρα χρόνια της τσαρικής τρομοκρατίας», ένιωσα το ρίγος της κομμουνιστικής ανατριχίλας να με διαπερνά.

Θες να είναι ο πνευματικός όγκος της φωνής του όταν βγάζει λέξεις μαγικές, όπως «δραχμή»;

Θες να είναι ο αγωνιστικός δυναμισμός του, οι ουλές και οι ρυτίδες που χάραξαν στο πρόσωπό του οι ταξικοί αγώνες και τα Οχι;

Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με γοητεύει στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το προσδιορίσω. Μου αρκεί που με γοητεύει.

Είναι σαν κάτι φωνές που δεν σε νοιάζει τι τραγουδούν. Αρκεί να τις ακούς να τραγουδούν.