«Πότε θα επιστρέψω τα λεφτά μου στις τράπεζες»…

Ανοικτή επιστολή πρώην στελέχους της αγοράς σε κόμματα, αρχές και τράπεζες. Τα δύο κομβικά σημεία για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η ανάγκη προσφοράς ανταγωνιστικών προϊόντων από τις τράπεζες.

Γιατί δεν πιάνουν οι... φοβέρες του αναπληρωτή ΥΠΟΙΚ.

Να σας συστηθώ. Ονομάζομαι Μάξιμος Μαξιλάρης και είμαι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που έχουν βγάλει λεφτά από τις τράπεζες και τα φυλάνε στο περίφημο στρώμα. Αν κατεβαίναμε στις εκλογές, μπορεί και να τις κερδίζαμε, τόσο πολλοί είμαστε…

Ανήκεστος Αριστερά…

Mε τη σχετλιαστική έκφραση «ο μετά συγχωρήσεως Υπουργός Παιδείας» στο κύριο άρθρο[2] του τεύχους Σεπτεμβρίου της Athens Review of Books αναφερθήκαμε ειδικά στην περίπτωση του Αριστείδη Μπαλτά και σε δύο συγκεκριμένες φράσεις του που αποκαλύπτουν πώς σκέφτονται αυτός και οι σύντροφοί του για την Ευρώπη.

Άλλωστε ο εν λόγω υπουργός έχει ομολογήσει επισήμως ότι αυτός και οι ομόδοξοί του έχουν κηρύξει «τζιχάντ» στην Ευρωζώνη: «Ο πρώτος πόλεμος στο κέντρο της παγκοσμιοποίησης με όπλα δημόσιες συχνότητες, τράπεζες και ΑΤΜ. Το μικρό που κερδίσαμε σε σχέση με τη συμφωνία Τουσκ, δεν είναι αμελητέο. Ο πόλεμος είναι παρατεταμένος, ανοίξαμε ρήγμα ανεπούλωτο στην ευρωζώνη»[3]. Ο περί ού ο λόγος Μπαλτάς επιμένει ότι «Ένα πράγμα που ανέδειξε η δική μας διαπραγμάτευση είναι ότι το οικοδόμημα της Ευρωζώνης είναι εξαιρετικά σαθρό»[4].

Τσιπρισμός, Λαζοπουλισμός…

Η κ. Μαρίν Λεπέν χαρακτήρισε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να κατανείμει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε διάφορες χώρες «ανθρωπιστικό πρόσχημα για να δωρίσουν δούλους στην οικονομία».

Στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, η Α΄ Διεθνής Ενωση Εργατών του Καρόλου Μαρξ είχε ανάλογη τοποθέτηση: «Η λαθρομετανάστευση ρίχνει το επίπεδο ζωής σε κατάσταση δουλοπάροικου».

Η Ευρώπη της κυρίας Λεπέν είναι εντελώς διαφορετική από την Ευρώπη της Βιομηχανικής Επανάστασης του Μαρξ, πλην όμως θα συμφωνήσετε πως η Ιστορία ενίοτε σου κάνει κάτι γκριμάτσες από την άλλη πλευρά του καθρέφτη, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις…

Oι κάλπες της ντροπής...

Πόσο μακρινή μοιάζει η εποχή που οι νέοι έτρεχαν στις κάλπες να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, πεπεισμένοι ότι θα παίρνουν τουλάχιστον 751 ευρώ και οι μεγαλύτεροι τους ακολουθούσαν πεπεισμένοι ότι θα απαλλαγούν τουλάχιστον από το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ; Μπορεί να μην πίστευαν ότι θα απαλλαγούν απ’ όλο το άχθος των Μνημονίων, αλλά θα ήταν ευχαριστημένοι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε «το 10% από αυτά που τους υπόσχονταν».

Κι όμως, δεν έχουν περάσει ούτε οχτώ μήνες από τότε. Και τώρα καλούνται στην κάλπη για να επικυρώσουν τη διάψευση των ελπίδων τους, αποδεχόμενοι ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι ένα είδος μοίρας που θα τους βαραίνει εσαεί. Καλούνται να ψηφίσουν αυτόν που υπόσχεται το καλύτερο αναλγητικό για τα αναπόφευκτα άλγη των Μνημονίων (που έγιναν τρία, ζωή να ‘χουν)…

Άκου Λαφαζάνη…

Μια φορά κι έναν καιρό που λες κ. Λαφαζάνη, στα χρόνια του Όθωνα, ένας αγράμματος εκδοροσφαγέας γουρουνιών που ζούσε σε χωριό των Καλαβρύτων, αρρώστησε από τυφοειδή πυρετό. Γλύτωσε από το θάνατο και τότε «είδε το φως του».

Έτσι καλογέρεψε και στη συνέχεια αφιερώθηκε στη «διαφώτιση» όλης της Πελοποννήσου. Το όνομα που του έδωσαν οι πιστοί, ήταν «Παπουλάκος».

«Το σκοτάδι του μυαλού του…», όπως παρατήρησε ο Φωτιάδης, τρεφόταν με μαγγανείες  και δεισιδαιμονίες. Με βάση λοιπόν τις δύο αυτές πηγές της «σοφίας» του (μαγγανείες  και δεισιδαιμονίες, για να μην ξεχνιόμαστε), διατύπωσε και δίδαξε τις δύο «μεγάλες αλήθειες» του νεοελληνισμού: Ότι ο εχθρός μας είναι η Δύση και μοναδική φίλη μας η ομόδοξη Ανατολή, στο πρόσωπο κυρίως της Ρωσίας…

Πάρε τον έναν και χτύπα τον άλλο…

Οποιοσδήποτε νηφάλιος παρατηρητής της ελληνικής πολιτικής σκηνής έχει αντιληφτεί εδώ και καιρό την φαιδρότητα που την διακρίνει.

Η πολιτική μας τάξη, σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της σύγχρονης ιστορίας μας, αντί να σοβαρευτεί και να βρει τρόπους να σωθούμε, αντί δηλαδή να μιμηθεί τις ανάλογες πολιτικές τάξεις των άλλων προβληματικών χωρών που όμως ήδη βρίσκονται σε ανάκαμψη, να κάτσει κάτω να συνεννοηθεί, να συνεργαστεί, να ανασκουμπωθεί, αναλώνεται σε μικροκομματικά και συμφεροντολογικά μαχαιρώματα και μικροπολιτικά τερτίπια.

Τα ψηφαλάκια πάνω απ όλα. Πάνω από την Ελλάδα και πάνω από το μέλλον των παιδιών μας.

Εμείς να πάρουμε την εξουσία και γαία και πυρί μιχθήτω…

Αντίσταση στον κρατισμό, για να υπάρξει ελπίδα…

Η αρχή του τέλους γράφηκε στη δεκαετία του ’80.

Το δημόσιο κι ο κρατικός τομέας διογκώθηκαν σε απίστευτο βαθμό.

Το φαύλο, δυσλειτουργικό, ρουσφετολογικό κράτος, δημιούργησε και το αυτοκαταστροφικό συνταξιοδοτικό σύστημα, το οποίο αποτελεί την τεράστια μαύρη τρύπα των δαπανών.

Με συνταξιούχους 50 ετών, με επιδόματα μαϊμού –ακόμη και προσέλευσης στην εργασία- με τεράστια εφάπαξ επιδοτούμενα από τον κρατικό κορβανά και

μπόλικη νιρβάνα...

Πρώτο εξέπνευσε το «αριστερό ήθος»…

Μ​​εγάλος ντόρος έγινε με το «πρώτη φορά Αριστερά» και στη συνέχεια με το ερώτημα αν η πρώτη «αριστερή κυβέρνηση» θα ανατρεπόταν «εκ των έσω». Και τα δύο ζητήματα αποδείχθηκαν καθαρώς θεωρητικά.

Διότι, αυτό που ζήσαμε το επτάμηνο Τσίπρα, ήταν ένα ιδεολογικό-πολιτικό κακέκτυπο της Αριστεράς.

Με το ίδιο πνεύμα ουδέποτε υπήρξε περίπτωση «αριστερής παρένθεσης», αλλά μάλλον βιώνουμε μια πρωτόγνωρη και ιλαροτραγική κατάσταση, στον χώρο της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς...

What God Wants...

Roger Waters

Τσίπρας-Μεϊμαράκης: Αγών μέχρι τελικής πτώσεως…

Το πρόσωπο της ημέρας τους δύο τελευταίους μήνες είναι  αναμφίλεκτα ο προ καιρού εκλεγείς αρχικά προσωρινός πρόεδρος της ΝΔ κύριος Βαγγέλης Μειμαράκης.

Λίγο γλυκούλης (καλοκάγαθο εξωστρεφές χαμόγελο). Λίγο πονηρούλης: «Εχετε δίκιο κυρία Κωνσταντοπούλου, έπρεπε να προσαχθεί διά της βίας σιδηροδέσμιος, ο κύριος Στουρνάρας και να τον συνοδεύει (με βούρδουλα, αν θυμάμα καλά) και ο Φρούραρχος της Βουλής!». Και εν τέλει, από λίγο -έως πολύ- μαγκάκος: («Πού το πάει τέλος πάντων ο τύπος;») .