Από τον πολιτισμικό εθνομηδενισμό στην εκποίηση της χώρας!

Όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, ο πολιτικός φιλελευθερισμός της νεοφιλελεύθερης δεξιάς συναντά το πολιτισμικό του ανάλογο στον πολιτισμικό νεοφιλελευθερισμό της εθνομηδενιστικής και πολυπολιτισμικής αριστεράς.

Τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, σε όλες τις δυτικές –και όχι μόνο– κοινωνίες η γενίκευση των ιδιωτικοποιήσεων, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η κατεδάφιση της κοινωνικής προστασίας –με αφετηρία τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ– συμβάδιζε με την ταυτόχρονη ενίσχυση και επέκταση του πολιτισμικού φιλελευθερισμού της «πολυπολιτισμικής» αριστεράς.

Το κέντρο βάρους της ενασχόλησης και των κινητοποιήσεων αυτής της αριστεράς μετατέθηκε από τις εργατικές κινητοποιήσεις και την αντιμπεριαλιστική αλληλεγγύη στα δικαιώματα των μειονοτήτων, τον περιβαλλοντισμό (και όχι την αντισυστημική οικολογία), τα ατομικά δικαιώματα, τη σεξουαλική απελευθέρωση και την νεολαιίστικη κουλτούρα.

Παράλληλα, δαιμονοποιήθηκε κάθε αναφορά στην εθνική ταυτότητα και τα εθνικά συλλογικά δικαιώματα, ενώ επεκτάθηκε μια γενικευμένη ατομικοποίηση των συμπεριφορών και των αντιδράσεων, η οποία επιταχύνθηκε από το διαδίκτυο και τα λεγόμενα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης (στην πραγματικότητα, δίκτυα κοινωνικής απομόνωσης). Επρόκειτο για το κοινωνικό υπόβαθρο και την ιδεολογική προετοιμασία για τη γενικευμένη ιδιωτικοποίηση των πάντων που προωθούσε ο καπιταλιστικός νεοφιλελευθερισμός. Η σεξουαλική απελευθέρωση, επί παραδείγματι, μεταβλήθηκε σε όχημα για την γενικευμένη εμπορευματοποίηση των διαπροσωπικών σχέσεων και την ανάπτυξη της κατανάλωσης…

Το κόμμα είμαι εγώ!

Πολλοί φίλοι απορούν, προς τι η παράδοξη και λίγο τρομακτική φιέστα για τον πρώτο χρόνο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι απλή: θεμελιώδης ρίζα της ηγεμονίας που επιδιώκει η κυβέρνηση είναι ο ριζοσπαστικός λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός αυτός χτίστηκε πάνω στην αδιαμεσολάβητη, προσωπική κλήση, το «κάλεσμα» του χαρισματικού ηγέτη προς τον λαό του.

Απαραίτητη συνθήκη για να υπάρξει ο λαϊκισμός είναι η περιοδική επικύρωσή της ισχύος του «διά βοής» από την κοινωνική του βάση. Ο λαϊκισμός ενδυναμώνεται μόνο μέσα από την επαφή του ηγέτη με τις μάζες…

Don’t feed the troll…

Όλοι ξέρουμε, ή υποψιαζόμαστε, ότι τα τρολς του διαδικτύου είναι μακάκες! Τώρα, και χάρη σε ένα βίντεο που ανέβηκε στο AsapScience, ξέρουμε και το γιατί είναι μακάκες.

Εν ολίγοις, τα τρολς στο ίντερνετ συνήθως έχουν σκοτεινούς χαρακτήρες, επιδεικνύουν μακιαβελισμό, ναρκισσισμό,  και ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα σαδισμού. Πέραν όλων αυτών, είναι και συμπλεγματικοί…

Συνηθίζοντας το χειρότερο…

Στις 25 Ιανουαρίου του 2015 οι Ελληνες ήταν χωρισμένοι σε δύο μεγάλες ομάδες. Στην πρώτη, την πλειοψηφική, συγκαταλέγονταν όσοι πίστευαν ότι ο κ. Τσίπρας θα τηρήσει τις υποσχέσεις του. Δεν ήσαν μόνον όσοι ανιστόρητοι φαντασίωναν την αριστερή επανάσταση στην Ευρώπη και όσοι ονειρεύονταν έναν «άλλο κόσμο που είναι εφικτός» σε τούτο εδώ τον κόσμο. Αυτοί ήσαν οι λιγότεροι.

Η κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων του πίστευε πως θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, θα απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια, θα επαναπροσλάβει όσους είχαν χάσει τις θέσεις τους στο Δημόσιο και, γενικά, ότι θα επαναφέρει την Ελλάδα εκεί όπου ήταν όταν αρμένιζε για την κρίση. Υποσχόταν οπισθοδρόμηση με προοδευτικό λεξιλόγιο ή, εν πάση περιπτώσει, ένα λεξιλόγιο το οποίο το συλλογικό μας ασυνείδητο έχει καταχωρίσει ως «προοδευτικό». Καθησύχαζαν εαυτούς με το ρεφρέν «πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα». Ας δοκιμάσουμε και κάτι άλλο...

Ένας χρόνος αλήθειες

Ω, ναι, δεν διαβάσατε λάθος τον τίτλο. Ο τελευταίος χρόνος, αυτός της «Πρώτη Φορά Αριστερά» υπήρξε ο ειλικρινέστερος χρόνος της μεταπολίτευσης.

Παραλήρημα Φλαμπουράρη…

Τον δικό του απολογισμό του ενός έτους στην εξουσία κάνει ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα και υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης.

«Επί ένα χρόνο, ο λαός μας με την κυβέρνησή του, δίνει καθημερινά μάχες για να υπάρξει. Μάχεται παντού και καθολικά, αλλά η Λερναία Ύδρα δεν υπάρχει μόνο στα παραμύθια» αναφέρει ο υπουργός Επικρατείας και όπως τονίζει ο ίδιος σε σχετική δήλωσή του: «Η Αριστερά δεν είναι νήπιο ενός έτους, ερχόμαστε από μακριά και προχωράμε»…

Funeral March... (Αφιερωμένο στην Ελπίδα του Σύριζα που μας άφησε χρόνους)

Chopin

Ένας χρόνος Ελπίδας, κλείνει απόψε! Ζήτω ο Σύριζας… Ζήτω!

Ή αλλιώς: Ένας άλλος κόσμος ήταν εφικτός…

Μεγάλη μέρα η σημερινή! Επέτειος της Πρώτης Φοράς Αριστερής κυβέρνησης, που ο λαός μας (μέσα στην απέραντη σοφία του) εξέλεξε με ενθουσιασμό προκειμένου η χώρα να πάει επιτέλους μπροστά.

Μια κυβέρνηση αποτελούμενη από τον ανθό του πολιτικού μας προσωπικού. Από άφθαρτους,  δημοκράτες, και πάνω απ όλα ηθικούς αριστερούς αγωνιστές, που χρόνια τώρα πάλευαν για την προκοπή του τόπου (ανάμεσά τους και πολλοί Πασόκοι, αλλά αυτό δεν το πολυλέμε).

 

Η Ελπίδα ήρθε κι ακούμπησε...

Μια κυβέρνηση που στάλθηκε απ τους Θεούς της Ελλάδας, στην πιο κρίσιμη στιγμή της, προκειμένου να απαλλάξει τον λαό από τα μισητά μνημόνια, και τις ανάλγητες αντιλαϊκές πολιτικές που του είχαν επιβάλλει οι ξένοι τοκογλύφοι και οι ντόπιοι λακέδες τους…

25 Ιανουαρίου 2015. H Αποφράδα Ημέρα της Ντροπής!!!

Μια μέρα η οποία θα «ζήσει στην ατιμία» …όπως είχε πει για την 7η Δεκεμβρίου του 1941, ημέρα της επίθεσης των Ιαπώνων στο Pearl Harbor ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ.

Ξέρετε, πολύ πριν τη χρεοκοπία του 2010, ακόμα και στις ευτυχισμένες εποχές λίγο πριν ή μετά από την αλλαγή χιλιετίας, όπου μια γενιά ολόκληρη που σήμερα παραπαίει υποκρίνονταν ότι ζούσε σε μια φυσιολογική χώρα, πολλοί ήμασταν αυτοί που βλέπαμε ότι το μοντέλο δε δούλευε. Οταν κάποιο μεγάλο κόμμα του μεταρρυθμιστικού χώρου καταστεί κυβέρνηση, θα έχουμε πολλά να πούμε και για τα στραβά εκείνης της εποχής. Που ούτε ιδανική ήταν, ούτε βιώσιμη και εξαιτίας αυτού επήλθε η κατάρρευση με τον πρώτο σοβαρό τριγμό από το 2008 και μετά…

Οι Έλληνες περνούν καλά…

Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.

Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν «καλά» το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία.

Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα μέρος του πληθυσμού μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο.

Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους.

Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά…

Όχι δεν περνάμε καλά.
Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών.

Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί βλέπεις τις πόλεις να έχουν γεμίσει από κακοσυντηρημένα αυτοκίνητα «χιλιάρια» ή το πολύ «χιλιοτετρακοσάρια», που σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο τα δίνουν για να μαθαίνουν τα παιδιά τους να οδηγούν, πριν τους αγοράσουν το καινούργιο σεντάν των 2.500 κυβικών…