Οι Ισλαμιστές μισούν την Δύση…

Την ώρα που οι Βέλγοι θρηνούσαν τους νεκρούς τους την Κυριακή του Πάσχα, οι φανατικοί Ισλαμιστές συνέχιζαν τις σφαγές. Στο Πακιστάν τουλάχιστον 70 άνθρωποι έγιναν σκόνη από έναν καμικάζι βομβιστή που ανατινάχθηκε σε πάρκο στην πόλη Lahore. Ο στόχος του ήταν οι Χριστιανοί… παιδιά με τους γονείς τους που είχαν βγει για να γιορτάσουν το Πάσχα.

Σύντομα κοντά μας...

Η χριστιανική μειονότητα του Πακιστάν αποτελεί στόχο των Μουσουλμάνων εξτρεμιστών εδώ και καιρό. Η κυβέρνηση μοιάζει ανήμπορη να εμποδίσει τις σφαγές. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε μια οργάνωση παρακλάδι των Ταλιμπάν. Όπως είπε εκπρόσωπός της: «Αυτό ήταν το μήνυμά μας προς την κυβέρνηση. Θα συνεχίσουμε τις επιθέσεις μέχρι να επιβληθεί ο νόμος της Σαρία σε ολόκληρη τη χώρα»…

Πασχαλινός αιφνιδιασμός…

Η τρόικα, που την είχε «σκοτώσει» ο Μπαρουφάκης τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και που την είχε «τελειώσει» ο Τσίπρας, είναι πάντα εδώ (ως κουαρτέτο πλέον). Μόνο που αντί να πηγαινοέρχονται τα μέλη της στα υπουργεία, τους επισκέπτονται οι υπουργοί στο «Χίλτον», φορτώνοντας και το ελληνικό κράτος με επιπλέον δαπάνες για τη σουΐτα συνεδριάσεων.

Τα τεχνικά κλιμάκια μπαινοβγαίνουν, βέβαια, στα υπουργεία, συλλέγουν στοιχεία και προετοιμάζουν το υλικό για τους «μεγάλους», ενώ προχωρούν και διάφορες πλευρές της διαπραγμάτευσης, σε συνεργασία με τους συμβούλους των υπουργών…

Ισλαμική βία στην Ευρώπη…

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις που σκότωσαν 31 άτομα στις Βρυξέλλες και τραυμάτισαν άλλους 270 στις 22 Μαρτίου, άλλαξαν την αντίληψη που έχει για τον εαυτό της η Ευρώπη. Μέχρι τώρα, παρά τις υπολογισμένες δολοφονίες αθώων πολιτών στη Μαδρίτη, στο Λονδίνο, στη Κοπεγχάγη, και στο Παρίσι, και αλλού, από το 2004 και μετά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υιοθέτησαν ad hoc μέτρα για να αντιμετωπίσουν αυτή την πρόκληση. 

Αυτό που άλλαξε μετά τις Βρυξέλλες είναι ότι οι ηγέτες αυτοί αναγνωρίζουν πλέον ότι οι επιθέσεις θα συνεχιστούν…

Ο εθισμός στην καταστροφή…

«Ισόβια πανδοχεία, χτισμένα για να περιμένουν την επόμενη καταστροφή». Ετσι περιγράφει ο Λαμαρτίνος τη σύγχρονη Αθήνα του 1832. Ενα χωριό που έβγαινε απ’ την ερημιά των αιώνων, το οποίο ενδεχομένως να είχε σβήσει από τον χάρτη, αν δεν το κρατούσε στην ζωή το «ποίημα γραμμένο από πέτρα», ο Παρθενών. Ερειπωμένος κι αυτός από τη βόμβα του Μοροζίνι, πλην όμως όρθιος.

Διαβάζοντας τις προάλλες το κομμάτι αυτό από τις ταξιδιωτικές του αναμνήσεις, σκέφτηκα πως η παρατήρηση ταιριάζει απολύτως και στο ύφος της σημερινής μεγαλούπολης. Οι διαστάσεις άλλαξαν, όμως το ύφος παραμένει ίδιο. Η αθηναϊκή πολυκατοικία, ακόμη και τα δημόσια κτίρια, με μόνο χαρακτηριστικό την εκμετάλλευση του ζωτικού χώρου, μοιάζουν χτισμένα για να φιλοξενούν περαστικούς, ανθρώπους που δεν ρίζωσαν ποτέ στην πόλη τους. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις βέβαια, όμως είναι εξαιρέσεις, δακτυλοδεικτούμενες, μουσειακά κομμάτια που δεν συμμετέχουν στην καθημερινότητα...

Μάρδας, ο ταχυδακτυλουργός…

O Δημήτρης Μάρδας, συμπαθής οικονομολόγος πανεπιστημιακός, μετεωρίστηκε απο την πάλαι ποτέ κοσμοσφαίρα του ΠΑΣΟΚ, μέσω μίας ενδιάμεσης αντιμνημονιακής ρητορικής, στο μαγικό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Πλειοδοτώντας ως φαίνεται σε αυτή την απομάγευση, εισάγει έκτοτε με ατάραχο ύφος περισπούδαστες νεωτερικές καινοτομίες άλλοτε λογιστικού και άλλοτε εξωτικού χαρακτήρα.

Ο Μάρδας προσγειώθηκε στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ κάπως ουρανοκατέβατα. Συνέχισε δε ακάθεκτος να πολιτεύεται λίγο ουρανοπαρμένα σε μία πρωτοφανή κωμικοσοβαροφανή εκδοχή…

Καταστρέψτε τους Βάρβαρους…

Όλοι εκτός από τον πρόεδρο των ΗΠΑ μοιάζουν να αντιλαμβάνονται ότι ο πολιτισμένος  κόσμος βρίσκεται σε ολοκληρωτικό πόλεμο με το σατανικό ριζοσπαστικό Ισλάμ. Το Ισλαμικό Κράτος, ή ISIS ή ISIL, κερδίζει έδαφος και συνενώνοντας τα διάφορα εξίσου ριζοσπαστικά ισλαμικά κινήματα σε ολόκληρο τον πλανήτη, έχει πλέον καταστεί ένας τρομερός αντίπαλος.

Η ομιλία του Ομπάμα στην Αβάνα είχε στόχο, είπε, τον λαό της Κούβας και την κομμουνιστική  ηγεσία της, όπως και το αμερικανικό κοινό. Ήταν μια έκκληση για μια νέα εποχή επικοινωνίας και συνεργασίας με την δικτατορία του Κάστρο. Όμως το νόημα της ομιλίας ήταν ανησυχητικό, ειδικά το όχι και τόσο λεπτό υπονοούμενο που άφησε, ότι πριν το 1969 οι ΗΠΑ προσπάθησαν να «ελέγξουν» την Κούβα, συνεχίζοντας έτσι τις ατελείωτες συγγνώμες του για τον τρόπο που η Αμερική ηγείται του ελεύθερου κόσμου…

Παρακμή, περιθώριο και παρεπόμενα…

Το να βρεθεί ένας άπειρος και ανεπαρκούς μορφώσεως άνθρωπος από τις έδρες του λαϊκισμού στα ευρωπαϊκά σαλόνια των διαπραγματεύσεων είναι μία εξαντλητική υπόθεση. Γίνεται δε εξοντωτική όταν κάποιος αγνοεί τεράστια κομμάτια κανόνων και όρων που οριοθετούν τις ευρωπαϊκές υποθέσεις και το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι διάφορες πτυχές τους γίνονται αντικείμενο διαπραγματεύσεων. 

Υπό αυτή την έννοια, σε μία διαπραγμάτευση κρίσιμη είναι και η ίδια η συγκρότηση του βασικού υπευθύνου, καθώς και η όλη πορεία του στην ζωή που τον οδήγησε να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είναι αυτονόητο ότι, στις περιπτώσεις αυτές, όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο της θεωρητικής υποδομής του υπεύθυνου μίας διαπραγματεύσεως τόσο καλύτερα καταλαβαίνει και χειρίζεται το πλήθος των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν τελικά την σύγχρονη πραγματικότητα. Η τελευταία δε, στις μέρες μας υπακούει σαφέστατα στις αρχές της πολυπλοκότητος, οι οποίες, με την σειρά τους, κάνουν απαραίτητη την ανάγκη μίας πολυσύνθετης κριτικής σκέψεως…

Το πονηρό σχέδιο του Ταγίπ Ερντογάν…

Η 29η Απριλίου είναι μια σημαντική ημέρα για τους πρόσφυγες που έχουν καταφύγει στην Τουρκία. Κι αυτό γιατί συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τότε που έγινε η πρώτη καταγραφή σε τουρκικό έδαφος προσφύγων που έφυγαν από τη Συρία, προτού καν πέσει ούτε μια σφαίρα, και με βάση τον υφιστάμενο νόμο δικαιούνται να καταθέσουν αίτηση για να λάβουν την τουρκική υπηκοότητα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Radical» (18/03/2016), στην Τουρκία ζουν 2.720.000 πρόσφυγες από τη Συρία και 170.000 από το Ιράκ, ενώ ο αριθμός των παιδιών που έχουν γεννηθεί στην Τουρκία από Σύρους πρόσφυγες ανέρχεται στις 152.000. Αν συνυπολογίσουμε και το 1.000.000 πρόσφυγες που έχουν καταφύγει στην Ευρώπη και είναι πιθανόν να επιστραφούν στην Τουρκία, με βάση την προσφάτως υπογραφείσα συμφωνία με την Ε.Ε., τότε ο συνολικός αριθμός των προσφύγων, που σταδιακά θα αποκτήσουν την τουρκική υπηκοότητα και φυσικά το δικαίωμα ψήφου, ξεπερνά τα 4.000.000!

Εν Τούτω … Καρανίκα!

Ο κόσμος καίγεται γύρω μας και εμείς πέρα βρέχει... Στις 22 Απριλίου θα έχουμε αξιολόγηση μας βεβαιώνει ο Σταθάκης. Οι πρόσφυγες είναι επενδυτές... μας λέει ο Μάρδας. Θα πατάξωμεν... τη διαπλοκή λέει (σε ήχους... Πατακού) ο Παππάς. Θα φάμε τον Μουζάλα υπόσχεται ο Καμμένος. Δική σας δουλειά είναι μόνο να φορολογείσετε για τον Καρανίκα...

Ο τίτλος, βγαλμένος από τα άριστα και με νόημα σχόλια του "arkudeas" (τον διαβάζω πάντα και παντού) αποδίδει (με τρεις λέξεις) τη δυστυχία μας με την, πρώτη φορά αριστερά, αν και το πλήρες (με πέντε λέξεις) σχόλιό του "Εν Τούτω Καρανίκα... 30 φάσκελα" είναι ακόμη πιο εύστοχο. 

Αλλά ας δούμε που βρισκόμαστε. Και τι είναι αυτό που δικαιώνει την ευστοχία του σχολιαστή... 

Δεν λιάζονται, επενδύουν!

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους 14 μήνες, είναι άνευ προηγουμένου. "Δεν υπάρχει", που λένε στα Νεότερα Ελληνικά. Ο φυσιολογικός παρατηρητής-κάτοικος έχει την αίσθηση ότι απλά ονειρεύεται. Ότι βλέπει όνειρο, μία σκηνή θεάτρου του παραλόγου. Κάτι από Ιονέσκο, από Πίντερ, από Μπέκετ. Και ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσει και θα βρεθεί, ξανά, σε μία φυσιολογική χώρα, σε ένα κανονικό κράτος.

Πρόκειται για μάταια προσμονή και φρούδα ελπίδα. Η διαλυμένη οικονομία, οι περισσότεροι από 50.000 πρόσφυγες και μετανάστες, οι Τούρκοι παρατηρητές και τόσα άλλα, δεν μπορούν να αγνοηθούν. Είναι η πραγματικότητα, είναι εδώ και είναι ανελέητη. Φροντίζει δε να μας το υπενθυμίζει συνεχώς. Κάθε λίγες ώρες...