Αμόρφωτοι, αδίστακτοι, αγράμματοι…

Η εξουσιολαγνεία έλκει, όμως ο εξουσιολάγνος εθίζεται στην εξουσία και τελικά καταστρέφεται. Αυτός είναι ο πιο συνηθισμένος δρόμος για τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι ηγέτες επειδή νομίζουν ότι μπορούν εσαεί να εξαπατούν, να κοροϊδεύουν και να υποτιμούν. Ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι η βαθειά περιφρόνηση προς το κοινό οδηγεί σε άσχημο τέλος. 

Από την άποψη αυτή, ο κ. Αλέξης Τσίπρας και οι εταίροι του έχουν ήδη εισέλθει σε έναν πολύ ολισθηρό δρόμο, τον οποίο, βέβαια, οι ίδιοι επέλεξαν. Σίγουρα δε, η έξοδος από αυτόν δεν μπορεί να γίνει με επικοινωνιακά τεχνάσματα και λαϊκιστικές κορώνες –ιδιαίτερα όταν οι σημερινοί φορείς της εξουσίας συνδυάζουν άγνοια και απαιδευσία, ιδιότητες που δύσκολα κρύβονται ακόμα και όταν ηχούν δυνατά τα τύμπανα της προπαγάνδας. Συνεπώς, ό,τι και αν «μηχανεύονται» η κυβέρνηση και κυρίως ο επικεφαλής της, η κατάσταση μόνον κινδύνους εγκυμονεί...

Μας τελείωσε ο ΣΥΡΙΖΑ(ς)…

Έξι χρόνιας ζωής συμπλήρωσε στις 23 Απριλίου ο ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου ότι η γενέθλια πράξη του είναι ουσιαστικά η ανακοίνωση του πρώτου μνημονίου. Ενδεχομένως, μετά από χρόνια, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να πηγαίνουν στο Καστελόριζο για να αποτίσουν φόρο τιμής στον τόπο εκείνο που τους έδωσε το δικαίωμα να ζήσουν το όνειρό τους. Διότι, κακά τα ψέματα, ο ΣΥΡΙΖΑ χτίστηκε πάνω σε ένα όνειρο ή, για να ακριβολογούμε, πάνω σε ένα μύθο. Αυτό του αντιμνημονίου.

Για αυτό και κατά τη γνώμη μου, μετά τις 14 Αυγούστου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το βέρτιγκο στο οποίο βρίσκονται τα στελέχη του είναι εμφανές, η απουσία γραμμής είναι προφανής, ενώ και οι προδομένοι ψηφοφόροι του σταδιακά τον εγκαταλείπουν…

Τελικά, μας μισούν οι ξένοι;

Ένας από τους πολλούς κυρίαρχους μύθους που κυκλοφορούν στη χώρα μας, ειδικά τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης, είναι το ότι μας μισούν και μας ζηλεύουν οι κακοί ξένοι, και θέλουν να μας εξαφανίσουν από προσώπου γης, γι αυτό και μας έχουν γονατισμένους και αλυσοδεμένους με το «επαχθές» χρέος.

Ένας μύθος που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα, από σάιτ σε σάιτ, και πολλές φορές ακούγεται ακόμη και από «σοβαρούς» κυβερνητικούς (συριζαίους) παράγοντες, χώρια όλα εκείνα τα φρούτα των ΑνΕλ, της Χ.Α. και άλλων αλαφροΐσκιωτων.

Ένας μύθος που χτίζει αγαναΧτισμό, διαμορφώνει συνειδήσεις, και που παράγει ψήφους, που όμως δεν στηρίζεται σε κανένα ιστορικό στοιχείο, και δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα...

Ο κ. “Πιτέλας” ψηφίζει Σύριζα και είναι στο Δημόσιο;

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα που στην Εκκλησία διδάσκουν την ταπείνωση, ίσως δεν θα έπρεπε να σας θυμίσουμε ότι, ήδη έχουμε γράψει “Τέλος Μαρτίου η παράδοση – Φταίνε οι κακοί ξένοι'”. Η παράδοση από το συνονθύλευμα της κυβέρνησης Σύριζα- Ανελ συντελέστηκε ένα μήνα μετά και ήδη η κυβερνητική εκπρόσωπος Ο. Γεροβασίλη κήρυξε την πρεμιέρα του έργου “Φταίνε οι κακοί ξένοι” λέγοντας “Ο κ. Πιτέλας” ( σ.σ αναφερόταν στον Τζιανι Πιτέλα, επικεφαλής των σοσιαλιστών στην Ευρωβουλή)…

Κερδάμε!

Κανείς απο τους ξένους πλέον δεν πιστεύει στα όσα λένε από το Μέγαρο Μαξίμου, και εννοούμε, κυρίως, τους ξένους επενδυτές. Αυτοί οι οποίοι βάζουν τα λεφτά και μια χώρα πηγαίνει παρακάτω... 

Το οικονομικό «θαύμα» της Βενεζουέλας…

Σε ένα άρθρο του, που γράφτηκε σε συνεργασία με το CityLab και το  Climate Desk,  το Wired ισχυρίζεται με κάθε σοβαρότητα, ότι η Βενεζουέλα, εκεί δηλαδή που η χρήση σεσουάρ έγινε επείγον εθνικό ζήτημα, βρέθηκε σε μπελάδες επειδή ακριβώς οι οικονομικές πολιτικές του Hugo Chávez ήταν απίστευτα πετυχημένες!

Ο τσαβισμός, μας λέει, που είναι η ίδια περίπου οικονομική φιλοσοφία των Bernie Sanders και Donald Trump, έβγαλε τους Βενεζουελάνους από την φτώχεια σε σημείο που η αύξηση της κατανάλωσης της ηλεκτρικής ενέργειας να μην μπορεί να καλυφτεί. Αυτό όμως το επιχείρημα, είναι μια σαχλαμάρα, για τους οικονομολόγους...

Η σιδηροδρομική γραμμή ενός αποτυχημένου κράτους…

Στο βιβλίο τους «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη» οι Ντάρον Ατζέμογλου και Τζέιμς Ρόμπινσον περιγράφουν την πόλη Ντογκάλες, όπου ένας φράχτης τη χωρίζει σε δύο τμήματα, ένα αμερικνικό και ένα μεξικανικό. Παρότι το μεξικανικό τμήμα ανήκει σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές της χώρας, το εισόδημα του μέσου νοικοκυριού βρίσκεται στο ένα τρίτο του αντίστοιχου της πόλης στην άλλη πλευρά του φράχτη. Στη μεξικανική πόλη το προσδόκιμο ζωής των κατοίκων είναι σημαντικά μικρότερο από ό,τι στην αμερικανική πόλη, ενώ πολύ μεγαλύτερες είναι η βρεφική θνησιμότητα, η εγκληματικότητα και η διαφθορά.

Συνοπτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο φράχτης στην πόλη Ντογκάλες χωρίζει τον ανεπτυγμένο κόσμο με ό,τι αποκαλούμε τρίτο κόσμο. Οι συγγραφείς δεν αποδίδουν την αποτυχία αρκετών χωρών να προσφέρουν στους πολίτες τους ευημερία στο κλίμα, την κουλτούρα ή τη γεωγραφική θέση, αλλά στη λειτουργία των πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, το παράδειγμα της Μποτσουάνα –στη χώρα μας αναφέρεται σαν συνώνυμο της ανυποληψίας–, που αν και βρίσκεται δίπλα σε κράτη βυθισμένα στη φτώχεια και τη βία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της είχε ξεπεράσει αυτό της Σερβίας και της πετρελαιοπαραγωγού Βενεζουέλας το 2015 (πηγή: World Economic Outlook Database του ΔΝΤ)...

Να πληρώσουν για το έγκλημα...

Όσοι σοβαροί έχουν μείνει στη χώρα αυτή έχουν πει ότι πρώτος στόχος πρέπει να είναι να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Απέδειξαν ότι είναι τόσο ανίκανοι και ταυτόχρονα τόσο ύπουλοι οπορτουνιστές που τα κατέστρεψαν όλα σε 7 μήνες. Τόσο χρόνο είχαν να κλείσουν μια συμφωνία κι όμως φτάσαμε στο αμήν και σερνόμαστε ικετεύοντας για λιγότερα μέτρα.

Πρέπει να φύγει αυτή η κυβέρνηση λοιπόν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είτε παραιτούμενη για να αναλάβει μια οικουμενική κυβέρνηση είτε να πάμε σε εκλογές οι οποίες πάντως απ’ όλους κρίνονται επικίνδυνες και μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα σε χειρότερα αδιέξοδα…

Ocean (Part 3)

Stephan Micus

Η μέρα της Μαρμότας … αλά ΣΥΡΙΖΑ!

Η όλη κατάσταση που βιώνουμε και φέτος, είναι σαν να ζούμε συνεχώς μια βαλκανική εκδοχή της Μέρας της Μαρμότας. Ένα συνεχές déjà vu…

Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή, με τον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών να δίνει μάχες (λέμε τώρα) και να «διαπραγματεύεται» σκληρά με τους κακούς εταίρους και το ΔΝΤ, και στο τέλος να τρώει τις σφαλιάρες του, να κατεβάζει τα μούτρα (και τα παντελόνια), να μας φορτώνει με νέα μέτρα πολλών δισεκατομμυρίων, και τελικά να διακόπτονται οι «περήφανες» συζητήσεις επ’ άπειρον, μαζί και η ψήφιση των όποιων μέτρων.

Και με τον Αλέξη να εμφανίζεται κατάκοπος και περίλυπος, με έρπη στα χείλη, που όμως κάποιοι κακότροποι λένε ότι είναι αυτοκόλλητο προκειμένου να τον λυπόμαστε, και να δηλώνει πως παλεύουμε στα όρθια, και μάλιστα κερδάμε...

Πόσο μας κόστισε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Η συνολική αρνητική επίδραση του ΣΥΡΙΖΑ σε 14 μήνες στην οικονομία είναι περίπου 100 δισεκ. ευρώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με ένα αέρα αλλαγής, με πολιτική αισιοδοξία ότι θα μπορούσε να αλλάξει την δραματική τροπή της οικονομίας και της χώρας.
Ακόμη και όσοι δεν ταυτίστηκαν εκλογικά με τον ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν ότι θα μπορούσε να κάνει την υπέρβαση.

Τον Ιανουάριο του 2015 κέρδισε τις εκλογές πανηγυρικά και φθάσαμε τέλη Απριλίου του 2016. Σε 14 πλήρεις μήνες ποιο ήταν το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ;
Δυστυχώς οι αριθμοί δεν δικαιώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ και την ακολουθούμενη πολιτική του…