Η κομματική γραμμή για τον καφέ…

Πέρυσι ο κ. Φίλης είχε βάλει ποσόστωση στην κατανάλωση μακαρονάδας. «Πόσα μακαρόνια να φάει πια ένας άνθρωπος;» Κρίνοντας από το σουλούπι του ευσταλούς υπουργού, κάποιος ουδέτερος παρατηρητής θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει όριο στη σχέση του ανθρώπου με τη μακαρονάδα.

 

Ομως το ζήτημα δεν ήταν επιστημονικό. Το ζήτημα και το ζητούμενο ήταν αμιγώς πολιτικό. Ο κ. Φίλης έθεσε την ταξική συνείδηση ενώπιον της κατανάλωσης υδατανθράκων γνωρίζοντας ότι η μακαρονάδα είναι το πιάτο των ενδεέστερων στρωμάτων. Ανήγαγε, δηλαδή, ένα θέμα κοινωνικής δομής στο επίπεδο της πολιτικής υπερδομής. Και έθεσε το απλό ερώτημα στο κοινό του: προτιμάτε να τρώτε πολλά μακαρόνια ή να κυβερνάμε εμείς;

Γιατί εξευτελίζονται;

Νομίζω πως αυτό είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απασχολεί όλους τους σκεπτόμενους πολίτες, ανεξαρτήτως των πολιτικών τους προτιμήσεων. Το σημερινό φαινόμενο είναι πρωτοφανές, καθώς η κυβίστηση του περσινού καλοκαιριού δικαιολογήθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σαν πραξικόπημα των δανειστών στο οποίο υπέκυψε.

Αν αντιμετωπίσουμε αυτό το επιχείρημα με περισσή επιείκεια και συγκατάβαση, μπορούμε να το αποδεχτούμε. Όμως την σημερινή κατάσταση, με τα πρωτόγνωρα μέτρα που ορισμένα από αυτά θίγουν την εναπομείνασα εθνική αξιοπρέπεια, πώς την δικαιολογεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι λόγο μπορεί να αρθρώσει στην ελληνική κοινωνία για να της εξηγήσει αυτήν την πρωτοφανή αγριότητα;

Ν’ αγαπάς σαν σκύλος…

Κάπου, κάποτε διάβασα πως αν όλοι γινόμασταν οι άνθρωποι που οι σκύλοι μας νομίζουν πως είμαστε, ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος. Γιατί απ’ όλα τα πλάσματα στη γη, ανιδιοτελώς ξέρουν να αγαπούν μόνο δύο, η μαμά σου κι ο σκύλος σου.

Ξεπερνώντας την νομοτελειακή αγάπη που συνεπάγεται η μητρότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η σκυλίσια αφοσίωση και λατρεία δεν αποτυγχάνουν να συγκλονίζουν, ανεξαρτήτως κουλτούρας, εποχής και κοινωνικών συνθηκών…

Ο ανερυθρίαστος Τσίπρας…

Πέρσι και πρόπερσι τέτοια εποχή, αναγκαζόμουν να υποστώ το ιντερνετικό κράξιμο από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που είχαν γίνει ξαφνικά όψιμοι Αριστεροί και φαν του Τσίπρα. Παρότι όλη την ενήλικη ζωή μου ψήφιζα Συνασπισμό της Αριστεράς και έπειτα ΣΥΡΙΖΑ, μετά τα Μνημόνια ήμουν πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας, τον οποίο είχα πιστέψει κι εγώ στην αρχή, όχι απλά δεν είχε εναλλακτική λύση αλλά θα χειροτέρευε δραματικά τα πράγματα. 

Το αποτέλεσμα ήταν σε κάθε παρέα να δέχομαι κήρυγμα από Πασόκους και πρώην δεξιούς επειδή δεν εντυπωσιαζόμουν απ' τις υποσχέσεις και την ελπίδα που (θα) έφερνε ο Τσίπρας στην εξουσία. Φέτος, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όχι γιατί δεν υπάρχουν οπαδοί του Τσίπρα, αλλά γιατί ντρέπονται να φανερωθούν. Κι έτσι, σ' ένα τραπέζι τώρα, σχεδόν ποτέ δε θα υποστηρίξει κανείς την κυβέρνηση ή την πολιτική της...

Κώστας Τσίπρας ή αλλιώς Αλέξης Καραμανλής…

Mε βάση όλα τα στοιχεία, τους οικονομικούς δείκτες, αλλά και τα (μη) πεπραγμένα είναι αυταπόδεικτο ότι ο χειρότερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης είναι ο Κώστας Καραμανλής και η θητεία του είναι η «μοιραία πενταετία», όπως εύστοχα την έχει χαρακτηρίσει ο καθηγητής Γιάννης Βούλγαρης.

Για αυτό και προκαλεί εντύπωση ή και αίσθηση η ώσμωση που υπάρχει μεταξύ των βασικών παιχτών εκείνης της περιόδου με την ηγετική ομάδα της σημερινής κυβέρνησης. Μια υπόγεια γέφυρα, που δεν χτίστηκε τους τελευταίους μήνες, αλλά μετά τα τραγικά γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Από τότε, δηλαδή, που ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος ως υπουργός αρμόδιος (και) για τη δημόσια τάξη άφησε την Αθήνα να διαλυθεί, με αποτέλεσμα να γίνει ο αγαπημένος των ΣΥΡΙΖΑίων για τη (μη) στάση του... 

Συριζαίοι σε ντελίριο!

Πρέπει να έχουν πάθει χοντρό πανικό στο ΣΥΡΙΖΑ γιατί τα αλλεπάλληλα ψέματά τους έχουν πια καταντήσει αληθινό παραλήρημα! Κανονικό ντελίριο! Που δεν αντέχει σε καμιά κριτική… Μοιάζει περισσότερο με ψυχολογική «διαταραχή». Γιατί δύναμη της προπαγάνδας είναι η «αληθοφάνεια»!

Δηλαδή λέει ψέματα ή «μισές αλήθειες», που όμως μπορεί να γίνονται πιστευτά, γιατί μοιάζουν «αληθινά».

 

Συριζαία (πρώην πασόκα) σε ντελίριο....

Όταν η προπαγάνδα καταντά παραληρηματική, κι όταν αυτά που λέγονται θυμίζουν περισσότερο άναρθρες κραυγές και χονδροειδείς τερατολογίες, τότε η προπαγάνδα γίνεται «μπούμεραγκ». Και στρέφεται εναντίον εκείνου που την ασκεί. Γι’ αυτό και το προπαγανδιστικό παραλήρημα είναι «πρόδρομος δείκτης» κατάρρευσης που πλησιάζει γοργά!

Όταν η απάτη βαφτίζεται αυταπάτη…

Τα υποζύγια (οι έλληνες φορολογούμενοι) μπορεί να είναι υπομονετικά ζώα,  δεν είναι όμως καθόλου,  μα καθόλου χαζά.  Σας έχουν πια πάρει χαμπάρι,  και βλέπουν πολύ πιο μακριά απ’ αυτό που εσείς νομίζετε.  Όπως ο γάιδαρος που τραβάει το υπερφορτωμένο με φόρους κι εισφορές κάρο της ζωής στην γελοιογραφία του Δημήτρη Χαντζόπουλου,  που καλά θα κάνετε να μελετήσετε προσεκτικά,  γιατί συνοψίζει πολύ πετυχημένα το πώς πολιτεύεστε.

Κατάφερε λοιπόν ο παριστάνων τον πρωθυπουργό της χώρας  (όπως πολύ χαριτωμένα έχει ειπεί ο Θεόδωρος Πάγκαλος – που δεν μασάει τα λόγια του),  κατάφερε να βαφτίσει την απάτη αυταπάτη,  όπως οι παπάδες το κρέας ψάρι,  για να μην ξεχνάμε την άλλη μεγάλη συνομοταξία με τα ράσα,  που επίσης είναι αξεπέραστοι σ’ αυτό το σπορ.  Κι οι κομματικοί πιστοί είναι πιθανό να το χάψουν κι αυτό,  όπως εμάσησαν τα προεκλογικά του παραμύθια στις  24 Ιανουαρίου του 2015.  Και τότε βέβαια είχαν την δικαιολογία της απελπισίας κι απόγνωσης.  Σήμερα όμως;  

Ο Τσίπρας και το ΔΝΤ…

Στην αρχή η εξαγγελία έλεγε για διαγραφή του χρέους.

Μετά, άλλαξε κι η διαγραφή έγινε «κούρεμα».

Μετά, το «κούρεμα» έγινε ρύθμιση του χρέους.

Κυβερνητικές παλινωδίες κι αυταπάτες.

Όπως σε όλα τα ζητήματα που ταλανίζουν τον τόπο.

Ουδείς σκέφτηκε – πνιγμένος στις αυταπάτες και στις παλινωδίες – ότι  η Ελλάδα είχε έναν σύμμαχο στο ζήτημα του χρέους. Το ΔΝΤ.

Που επέμενε κι επιμένει να θέτει ζήτημα βιωσιμότητας του...

Η παρακμή του Συριζαίου ψηφοφόρου…

Σκέψεις πάνω στην κατάπτωση του πιο αγωνιστικού ανθρωπότυπου.

Όταν αναλύαμε το έγκλημα της απάτης στη σχολή, μου έκανε εντύπωση που ο καθηγητής του ποινικού δικαίου επέμενε πως η αστρολογία δεν εμπίπτει στο πλαίσιό του. Τι κι αν πρόκειται για εργαλείο εμπορικής εκμετάλλευσης της ανθρώπινης ηλιθιότητας, η αστρολογία ως έννοια και δραστηριότητα ενέχει τόση κοινωνική απαξία, είναι τόσο έκδηλα ανυπόστατη που είναι αυτονόητο ότι ψεύδεται.

Καταφεύγοντας στην αστρολογία για να λύσεις τα προβλήματά σου, λοιπόν, αποδέχεσαι το γεγονός ότι κάποιος θα σου πουλήσει αστοιχείωτες κουταμάρες ως αλήθεια – τις οποίες αγοράζεις αυτοβούλως γνωρίζοντας καλά ότι κανείς δεν μπορεί να τις αποδείξει. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, συνεπώς δεν σε εξαπατά κανείς…

Μαζευτείτε... Δεν θα σας βγει…

Οι 153 καρέκλες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε υπουργεία και Βουλή,  είναι "χρυσάφι" για τους κατέχοντες... Που να φανταστούν (η πλειοψηφία) τέτοια καριέρα, τόσα λεφτά και δημοσιότητα όταν δεν τους ήξερε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους... Οπότε θα ψηφίσουν και αλλαγή θρησκείας... αν θελήσουν οι δανειστές. Τι τους νοιάζει. Τους παίρνει... όμως να προσκυνήσουν κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεσάζοντες;

Μετά την βεβαία ψήφιση της φοροκαταιγίδας από τους 153 του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ την Κυριακή και την οριστικοποίηση του τρίτου μνημονίου, ίσως και την Τρίτη, στο Eurogroup δύο μεγάλα ερωτήματα θα απασχολήσουν εντονότατα την επικαιρότητα…