Το γλυκό «εργολάβος»…

Τόσα χρόνια παραμένουμε βαθιά ανενημέρωτοι, ζούμε στο σκοτάδι και περιμένουμε να έρθει επιτέλους ο Καλογρίτσας για να μας ενημερώσει. Να έρθει ο Μαρινάκης με το δικό του κανάλι και να κάνει εκπομπές για την ποίηση του Σεφέρη και του Εγγονόπουλου, αφιερώματα στον Τσαρούχη και τη Ραλλού Μάνου, οπότε επιτέλους θα κερδίσουμε κι εμείς κάποια πνευματικότητα και θα ξεστραβωθούμε.

Μετά από τόσο ιμπεριαλιστικό σκοταδισμό που επέβαλαν οι καναλάρχες και οι αστικές εφημερίδες, τώρα διαφαίνεται πια κάποιο λαμπρό μέλλον στην ενημέρωση: έρχεται ο Καλογρίτσας και δι’ αυτού θα έχουμε την υπέρτατη ευκαιρία να πληροφορηθούμε ποια είναι πραγματικά η όντως πραγματικότητα που μέχρι τώρα τη διαστρέβλωναν οι νταβατζήδες, θα διδαχτούμε το πόσο ευγενικό παιδί είναι ο Πολάκης, πόσο καλοί είναι όλοι οι ξένοι και πόσο καθάρματα όλοι οι Έλληνες, ότι ο Τσίπρας είναι ο νέος Πατερούλης μας, ο ανεπανάληπτος πρωθυπουργός που έφερε το καλύτερο μνημόνιο του κόσμου και γι’ αυτό θα πρέπει να τον ευγνωμονούμε γονατιστοί, κλαίγοντας και αυτοραπιζόμενοι δημοσίως, όπως γίνεται στην Ινδονησία τα Χριστούγεννα ή στην αντιμιλιταριστική (όπως όλη η αριστερά), ευτυχισμένη, πυρηνική χώρα του Κιμ Γιονγκ Ουγκ, κάθε φορά που δοκιμάζεται ένας αντιμιλιταριστικός πυρηνικός πύραυλος...

Οι νεκροθάφτες της δημοκρατίας…

Η πορεία των πολιτικών πραγμάτων στον τόπο μας είναι εμφανής και δεν χρειάζεται κανείς να έχει υπερφυσικές ιδιότητες για να μαντέψει προς τα που πάει το πράγμα: Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία βαίνει προς ταχύτατο εκφυλισμό, αποτυγχάνοντας πλέον να επιτελέσει και τις πιο στοιχειώδεις λειτουργίες αντιπροσώπευσης, κρατικής λειτουργίας, προστασίας των πολιτών, εξασφάλισης ενός στοιχειώδους μέλλοντος για τη χώρα και τον λαό της.

Μια ματιά στο επίπεδο, το ήθος και τις δυνατότητες του πολιτικού προσωπικού αρκεί να πείσει για του λόγου το αληθές: Αστείοι, γελοίοι, τυχάρπαστοι, τυχοδιώκτες και μαφιόζοι κυβερνούν τη ζωή μας – άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τους άξιζε να διαχειρίζονται ούτε περίπτερο...

Ποιος βαράει και έχει τόσο βαρύ χέρι…

Ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται ολομέτωπη επίθεση από οργανωμένα συμφέροντα που επιθυμούν την εκδίωξη της εθνοσωτήριας κυβέρνησής μας από την εξουσία. Ξένοι πράκτορες σε συνεργασία με τους ντόπιους λακέδες τους προσπαθούν να δημιουργήσουν καθημερινά ρήγματα στις σχέσεις του λαού με τους αγνούς αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Attica gate, Βοσκοτόπι TV, τα άθλια σενάρια των υπονομευτών.

 

Σε φόρουμ του ΣΥΡΙΖΑ για την διαπλοκή παρακαλώ!

Τι συνέβη στην Τράπεζα Αττικής; Τίποτα! Απλά έκαναν βόλτα τα αποθεματικά των μηχανικών σε ορισμένες κατασκευαστικές εταιρείες κόκκινης κομματικής απόχρωσης. Τι συνέβη με τον Καλογρίτσα; Τίποτα! Απλά οι σύντροφοι επιχείρησαν να δημιουργήσουν έναν πανίσχυρο νέο εκδοτικό συγκρότημα. Κι επειδή οι εκδοτικές δουλειές είναι δύσκολες, είπαν να δώσουν και μερικά έργα στον κατασκευαστή Καλογρίτσα…

Ήταν οι Έλληνες πρόσφυγες λαθρομετανάστες;

Οι Έλληνες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα, δεν δύνανται να συγκριθούν με τους αντίστοιχους που αιτούνται άσυλο από την σημερινή ελληνική Πολιτεία, εν έτει 2015. Οι πρόσφυγες ή/και μετανάστες του 19ου και 20ου αιώνος, διέφεραν ως προς τους σημερινούς αιτούντες άσυλο, ως προς τρία σημεία :

Πρώτον, οι Έλληνες πρόσφυγες εκθεμελιώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες ένεκα εθνικών εκκαθαρίσεων, μίας μεθόδου, που υφίστατο κατά κόρον στην Χερσόνησο του Αίμου από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος και της Εποχής του ζητήματος, της Οθωμανικής Κληρονομιάς και επέστρεφαν στην Χώρα-Μητρόπολη τους. Έτσι, στα 1906, μετά την επίδειξη ισχύος της ήδη από τα 1878 «αυτόνομης και ισχυρής» Βουλγαρίας, οι Έλληνες της Φιλιππούπολης αλλά και συλλήβδην της Βουλγαρίας, αναγκάστηκαν να προσφύγουν στην Ελλάδα…

Νέες λέξεις της συριζαϊκής γλώσσας…

Δεν είναι λίγες φορές που τα στελέχη της κυβέρνησης έχουν χαρακτηριστεί ως «απατεώνες» και αιτία δεν είναι μόνο οι αδίστακτοι μνημονιακοί που πολεμούν τον εχθρό των μνημονίων και βαθιά αντισυστημικό πρωθυπουργό μας, τον Αλέκση τον Φούιτ. Πολλές φορές είναι και η άγνοια που έχουμε οι περισσότεροι για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην ελληνική γλώσσα η οποία τα τελευταία δυο χρόνια έχει αποκτήσει ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι: τη συριζαϊκή.

 

Οι θρυλικές μπουτούδες!

Αυτή η καινούργια γλώσσα, αυτό το καινούργιο στολίδι του ελληνισμού, είναι η αιτία που πολλές φορές οι δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης του Αλέξιου του Εντίμου παρερμηνεύονται…

Από την ταξική πάλη στον Πολακισμό…

Πριν λίγες ημέρες γράφαμε από το βήμα αυτό ότι η καλλιέργεια του μίσους αποτελεί σημαντικό εργαλείο επικοινωνίας της κυβέρνησης με ομάδες ανθρώπων που την στηρίζουν και προς τις οποίες δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει παρά μόνον παχειά λόγια, απύθμενο λαϊκισμό και απέραντο μίσος. Αυτή την πρακτική έχουν ακολουθήσει και ακολουθούν όλοι οι φαιοκόκκινοι πολιτικοί σχηματισμοί και πάνω της έχουν βρει ερείσματα τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 

Μέσα στο σκηνικό αυτό και την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί μία νέα μεγάλη κωλοτούμπα θέλοντας να πλησιάσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ο κ. Παύλος Πολάκης και η χυδαιότητά του αποτελούν πολύτιμη πρώτη ύλη. Πρόκειται δε για μία νέας μορφής επικοινωνιακή πρώτη ύλη, την οποία περιέγραψε πολύ αδρά στα Νέα ο ταλαντούχος Μιχάλης Τσιντσίνης, γράφοντας μεταξύ άλλων…

Το σύνδρομο του «κόκκινου Κοσκωτά»…

Ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα όταν γράφαμε ότι το όλο σκηνικό θυμίζει «βρόμικο ’89». Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν ότι ο Τσίπρας όχι μόνο υιοθέτησε και αντιγράφει το στυλ και την πολιτική απατεωνιά του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά έχει πάρει κι άλλα από τα χούγια του.

Όπως τότε υπήρξε και θέλησε να κυριαρχήσει ο «πράσινος Κοσκωτάς» και μόνο χάρη στην τρέλα ορισμένων αποκαλύφθηκε ο πισινός της μαϊμούς όσο ανέβαινε ψηλά στο δέντρο, έτσι και τώρα μια άλλη μαϊμού προσπάθησε να κάνει το ίδιο. Ο «κόκκινος Κοσκωτάς», ο Χρ. Καλογρίτσας προσπάθησε να περάσει από το παράθυρο και να γίνει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην εποχή ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει την ρέντα του να σταματά…

Όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο ξεκαθαρίζει η εικόνα. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε για να γίνει Τσε Γκεβάρα, στην διαδρομή καλόβλεπε την προοπτική του Ανδρέα, μετά άρχισε να βολεύεται με το μοντέλο Ερντογάν. Όλα πήγαιναν πρίμα. Κάθε αναποδιά την έκανε πλεονέκτημα του. Κάθε λάθος του, μας έπειθε ότι ήταν δικό μας. Απλώς άλλαζε μοντέλο και πρότυπο κάθε φορά και έτσι πορευόμασταν.

Όμως κάποια στιγμή σε αυτή την διαδρομή η ρέντα άρχισε να σπάει. Με την αξιολόγηση να είναι και πάλι στον αέρα, καθώς οι δανειστές απαιτούν τήρηση όλων όσων συμφώνησε ο ίδιος, με την συζήτηση για το χρέος να ξέρει ότι παρά το παραμύθι που πούλησε ότι κέρδισε την διαγραφή του, θα αργήσει και πάντως δεν θα έχει και καμία σπουδαία επίπτωση στην καθημερινότητα του πολίτη, έχοντας φορτώσει την Ελλάδα με καμιά 60αρια χιλιάδες μετανάστες, έχοντας αφήσει τις συντάξεις να λιώνουν κάτω από τις «κόκκινες γραμμές» του Κατρούγκαλου, και τους χιλιάδες Έλληνες να τσακώνονται με τους αλβανούς για μια δουλειά στον τουρισμό για 500 ευρώ, ο κ. Τσίπρας, άρχισε να βλέπει την ρέντα του να σταματά…

Κομματοκρατία - η Πανούκλα της Ελλάδας…

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι το σύστημα κόμμα - κράτος. Η εξάλειψή του δεν είναι απλώς όρος εξόδου από την κρίση αλλά ζήτημα εθνικής επιβίωσης. 

Η κομματοκρατία στηρίζεται στην αρχή και την πρακτική των πελατειακών σχέσεων. Mέσω χαριστικών πράξεων, διορισμών, παροχών και προνομίων σε προσκείμενους και ημέτερους, οι πολιτικοί και κυρίως τα κόμματα εξαγοράζουν εξουσία. Οι πελατειακές σχέσεις υποβιβάζουν τις πολιτικές σχέσεις και τους εκλογικούς συσχετισμούς σε οικονομικές συναλλαγές μεταξύ πολιτικών πατρώνων και εξαρτημένων ψηφοφόρων δαπάναις του Ελληνικού δημοσίου και των φορολογουμένων.

  

Τάξεις ωφελούμενων όπως είναι οι προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι πρόωρα συνταξιοδοτούμενοι και άλλοι πολιτικοί και κομματικοί ευνοούμενοι στελεχώνουν τους κρατικοδίαιτους μισθοφορικούς κομματικούς στρατούς. Αυτοί οι στρατοί δημιουργούν τα ενιαία μπλοκ πολιτικής εξουσίας τα οποία κινούνται συντεταγμένα και ακολουθώντας τις εντολές των κομματικών αξιωματούχων προκαθορίζουν τα αποτελέσματα των εκλογών...

Το ξηλωμένο πουλόβερ της εξουσίας…

Η​​ εξουσία είναι από γυαλί: δείχνει όμορφη και αυτάρκης στους αντικατοπτρισμούς της, δίνει πάντα μια αίσθηση αλαζονείας στον νάρκισσο που αντικατοπτρίζεται σε αυτό. Και για τούτο μοιάζει αιώνια και πανίσχυρη, όπως η ομορφιά της νεότητος.

Αλλά επειδή ακριβώς είναι γυάλινη, είναι το πιο εύθραυστο πράγμα στον κόσμο. Ετοιμη να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, κάποτε από ένα απαλό χτύπημα, από ένα επιπόλαιο γρατζούνισμα. Μεγάλο μέρος της ουσίας της κρύβεται, άλλωστε, στο κύρος της, στην αυτοαναφορικότητά της. Λέει η ίδια, καθώς κορδώνεται στον καθρέφτη της, ότι είναι ισχυρή και πείθονται και οι άλλοι ότι είναι έτσι...