Όσο και να τους απεχθάνομαι πλέον, τους
καταλαβαίνω τους «αριστερούς» της γενιάς μου. Τους καταλαβαίνω διότι, όπως κι
εγώ, μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν με τα ερεθίσματα της μεταπολίτευσης, μιας εποχής
δηλαδή που είχε (ειδικά στην Ελλάδα) ως σύμβολα της την αντίσταση στην χούντα,
τους «ηρωικούς» ηττημένους του εμφυλίου, και που σηματοδοτούνταν από 30 χρόνια (τουλάχιστον)
πλήρους επιβολής της σκληρής εκδικητικής δεξιάς σε όλες τις κοινωνικές,
πολιτικές, και οικονομικές εκφάνσεις της χώρας.
Ήταν δηλαδή η εποχή που οι περισσότεροι νέοι που
θέλανε να είναι «ιν», άφηναν γένια, φορούσαν στρατιωτικά αμπέχονα, άκουγαν
Σαββόπουλο, Παπακωνσταντίνου, και ξένη ροκ, και οργανώνονταν ή απλά εντρυφούσαν
σε αριστερές ομάδες, νεολαίες, γκρουπούσκουλα, σέχτες, κόβες, κόμματα, κλπ,
κυρίως στην ΚΝΕ, στον Ρήγα Φεραίο, αλλά ακόμη και στο τότε πανίσχυρο
μαοϊκό ΕΚΚΕ…