Τι χώρα θα παραδώσουν;

Σε τροχιά διάλυσης βρίσκεται η χώρα. Τα σημάδια είναι εμφανή παντού: στους ανορθόγραφους τίτλους στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ («η κυβέρνηση θα τηρήσει στο ακαίρεο τις δεσμεύσεις»)· στην κατάσταση στο ΑΠΕ με τα ψευδή ρεπορτάζ που έστειλε για το «περούκα γκέιτ» στη Νέα Υόρκη· στις παρακρατικές μεθοδεύσεις στο Συμβούλιο της Επικρατείας· και μέχρι στο διπλωματικό επεισόδιο που έκανε το υπουργείο Εξωτερικών με την Τουρκία λόγω αβλεψίας πάλι του ΑΠΕ. Κι αν το πρώτο είναι στο πλαίσιο της «χαριτωμένης αγραμματοσύνης» που επιβάλλει στον δημόσιο βίο η Πρώτη Φορά («χρειαζόμαστε περισσότερη συλλογικότητα και λιγότερη αυτάρκεια», αντί «αυταρέσκειας», είπε ο κ. Αλέξης Τσίπρας στο συνέδριο), το τελευταίο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Στις διεθνείς σχέσεις τα πράγματα κυλούν μεν αργά, αλλά τίποτε δεν πάει χαμένο.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που υπουργός βρίζει δημοσίως, με γλώσσα πεζοδρομίου, δημοσιογράφους και πολιτικούς του αντιπάλους. Ούτε ασφαλιστικός οργανισμός που να προτρέπει τους πελάτες του να μεταναστεύσουν στη Βουλγαρία. Και δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στην οποία στελέχη της κυβέρνησης να καταγγέλλουν πάρτι διαφθοράς της δικής τους κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός να κωφεύει…

Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ…

Ο εφιάλτης στο δρόμο με.... τους δικαστές είναι το έργο που παρακολουθεί πλέον νυχθημερόν η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα πλέον το ΣτΕ να βγάλει αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά για τις άδειες γκρεμίζοντας όλο το επικοινωνιακό κατασκεύασμα στο οποίο είχε βασίσει η κυβέρνηση το πολιτικό της αφήγημά.

Σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση της Αριστεράς επαναφέρει τη νομιμότητα στο τηλεοπτικό τοπίο μετά από 27 χρόνια ανομίας, χτυπάει σαν χταπόδι τα συμφέροντα και τη διαπλοκή και εισπράττει από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας εκατομμύρια ευρώ τα οποία θα χρησιμοποιήσει δήθεν για την στήριξη των μη προνομιούχων…

Κύριε Γιάννη, οι άλλοι ήταν καλύτεροι!

Στους ψυχολόγους υπάρχει ένας κοινός τόπος για την περίπτωση των Ελλήνων της Μεταπολίτευσης: Η άρνηση της ενηλικίωσης και η εμμονή σε μία μόνιμη διάθεση ανωριμότητας.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Κυρίως πολιτιστικοί και μετά, πολιτικοί. Και στις δύο όμως πηγές συντήρησης της νηπιακής τους κατάστασης, το κοινό σημείο είναι ο πατερναλισμός και η κηδεμονία της σκέψης τους από κάποια εξιδανικευμένη «μεταφυσική» μορφή. Είτε πρόκειται για τον προφήτη Παίσιο είτε για τον «εξαγνιστή» Τσίπρα...

Περί αεροδρομίων… (και των σκυλιών που γρύλιζαν)!

Σε όλους μας αρέσει να ρίχνουμε μπινελίκια όσον αφορά στη κατάσταση που βρίσκονται τα ελληνικά αεροδρόμια, ειδικά αυτά των μικρών νησιών, τα περισσότερα από τα οποία θυμίζουν κυριολεκτικά αχούρια. Και ως ένα βαθμό η σκληρή αυτή κριτική είναι δικαιολογημένη, αφού σε σχέση με πολλά αεροδρόμια του εξωτερικού τα δικά μας όντως είναι απερίγραπτα.

Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Ίσως διότι στη χώρα μας, με τις «σοβιετικές» αντιλήψεις και τα καπιταλιστικά γούστα, όλοι θέλουμε πολυτελή αεροδρόμια, πλην όμως «δωρεάν και δημόσια». Κάτι που δεν υφίσταται σε καμιά άλλη πολιτισμένη χώρα, όπου τα αεροδρόμια τα λειτουργούν, τα διαχειρίζονται, και τα εκμεταλλεύονται «κακοί ιδιώτες»… σε πολλά μάλιστα ιδιώτες λειτουργούν ακόμη και τον τομέα της αεροναυτιλίας (έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας, ραντάρ,  ραδιοβοηθήματα, κλπ).

Για να κάνει το μάγκα ο ταυρομάχος…

Την επόμενη φορά που ο Τσίπρας θα πάρει τους δρόμους, για να πείσει τους επενδυτές πόσο investment friendly είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ας μην παραξενευτεί που στο ακροατήριο θα είναι όσοι μάζεψε παρακαλετά το εμπορικό τμήμα της ελληνικής πρεσβείας. Ο κόσμος είναι μικρός και τα νέα κυκλοφορούν.

Αν υπήρχαν λίγοι άνθρωποι που σκέφτονταν να ρίξουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα και να κρέμονται από το πώς ξύπνησαν ο Σπίρτζης, ο Σκουρλέτης και ο Δρίτσας, υπάρχουν πολύ λιγότεροι που είναι διατεθειμένοι να τους αντιμετωπίζουν σαν ταύρους στην αρένα του Las Ventαs, για να κάνει το μάγκα ο ταυρομάχος...

Pearl...

Scarlet Rascal

Από τον ενημερωτικό σκοταδισμό στον πολιτιστικό μηδενισμό…

Με χίλιες δυο προφάσεις και τεχνάσματα, ο υπερυπουργός Προπαγάνδας της «πρώτη φορά κυβέρνησης της Αριστεράς», Ν. Παππάς, προσπαθεί να επιβάλει κάτι, που σε όλη την ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού δεν το διανοήθηκαν ούτε οι πιο αυταρχικοί ηγέτες. Δηλαδή την de facto κατάργηση των ΜΜΕ, μ’ ένα και μόνο στόχο: την καθιέρωση μιας μονολιθικής μονοκομματικής ενημέρωσης σ’ ένα παλαιόθεν αποδεκτό και νόμιμο καθεστώς συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας κίνησης των ιδεών, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, αλλά και προγενέστερους Καταστατικούς Χάρτες.

Με άλλα λόγια, στην περίοδο του μετεμφυλιοπολεμικού διχασμού και μακαρθικού ψυχρού πολέμου, φακελώνονταν, ως κομμουνιστές β’ και γ’ κατηγορίας, όσοι αγόραζαν «διπλωμένη» την «Αυγή» και ως συνοδοιπόροι α’ κατηγορίας οι αναγνώστες της «Ελευθερίας», του «Βήματος», των «Νέων», του «Ανεξάρτητου Τύπου», της «Δημοκρατικής Αλλαγής», ή και των περιοδικών «Επιθεώρηση Τέχνης», «Δρόμοι της Ειρήνης» κ.α.

Το πέρασμα της Κασσάνδρας…

Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες

δεν είναι δω τόπος να μείνουμε

εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια

μέσα σ' ερειπωμένα παράθυρα

μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς…

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου "Δύσκολος θάνατος" του 1954

Υπάρχει μια παλιά κινηματογραφική ταινία της δεκαετίας του ’70 του Τ. Κοσμάτου με τη Σοφία Λώρεν και τον Μπαρτ Λάνκαστερ που προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο "Το πέρασμα της Κασσάνδρας" (The Cassandra Crossing 1976). Η ιστορία αφορά έναν τρομοκράτη που έχει μολυνθεί από ένα θανατηφόρο ιό. Στην προσπάθειά του να διαφύγει τη σύλληψη μπαίνει στο εξπρές Γενεύης - Στοκχόλμης και σταδιακά μολύνει τους επιβάτες. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο ταγματάρχης Μακένζι, που επικοινωνεί με το γιατρό Τσάμπερλεν και τη γυναίκα του...

Το συνέδριο του ΣYΡIZA, ο Στάλιν και το «πολιτικό μασάζ»…

Η προχθεσινή επαναληπτική ψηφοφορία κατ’ απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είπε οργίλος στους συνέδρους «Αν καταλαβαίνετε τι ψηφίζετε καλώς. Αλλά αν δεν καταλαβαίνετε, τότε υπάρχει θέμα γιατί ψηφίσατε ενάντια στην εισήγησή μου», δεν είναι ένα τυχαίο και αποσπασματικό ξέσπασμα λόγω της έντασης (;) των εργασιών του συνεδρίου.

Είναι η πιο γνήσια έκφραση μιας μακράς παράδοσης της ελληνικής Αριστεράς που έχει τις απαρχές της στη σωτηριολογική περί ηγέτη θεώρηση της Τρίτης Διεθνούς, σύμφωνα με την οποία αυτός και μόνο είναι ο φορέας, κάτοχος και νομέας της μίας και απόλυτης αλήθειας.

Εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις…

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει το χόμπι των αναπαραστάσεων μαχών του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Βορείων και τον Νοτίων Πολιτειών.

Λογιστές, ασφαλιστές, δικηγόροι, κάθε λογής άνθρωποι που στη διάρκεια της εβδομάδας έχουν μια καθημερινή ζωή ντύνονται στα μπλε ή στα γκρι και το Σαββατοκύριακο στο Γκέτισμπεργκ ή στο Σάιλο αναπαριστούν τις μεγάλες συγκρούσεις του «πολέμου ανάμεσα στις Πολιτείες». 

Επιτίθενται, αμύνονται, σκοτώνονται και τη Δευτέρα αναστημένοι ξαναπηγαίνουν στις δουλειές τους. Προφανώς για να το κάνουν έχουν κόλλημα με τη μία ή την άλλη πλευρά, αλλά μέχρι εκεί. Τις διοργανώσεις αναλαμβάνουν διάφοροι σύλλογοι. Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαλθεί να χωρίσει τους Ελληνες σε Εθνικό Στρατό και Δημοκρατικό Στρατό. Και όσο πιο πολλοί σκοτωθούν τόσο το καλύτερο...