Βλέπω Survivor. Κάντε μου μήνυση!

1 Με ένα βαρύ φετινό ελληνικό χειμώνα, το παραδεισένιο περιβάλλον της Δομινικανής Δημοκρατίας με ήλιο, θάλασσα, χρυσή άμμο και φοίνικες ανοίγει για ένα τρίωρο μια πορτούλα αισιοδοξίας στη βεβαρημένη συλλογική απαισιοδοξία μιας χώρας που τη βαράνε κάθε είδους καταιγίδες από παντού. 

2 Για ακριβώς τον αντίθετο από τον παραπάνω λόγο. Το νησί δεν φαίνεται να είναι (και δεν είναι) τόσο εξωτικό όπως μας τα μαθαίνουν τόσα χρόνια οι τουριστικοί οδηγοί για την Καραϊβική. Η θάλασσα τις περισσότερες ημέρες που προβάλλεται η εκπομπή είναι μια λασπουριά, θολή και γκρίζα με θηριώδη κύματα, με υγρή άμμο και κάτι σουρομαδημένους φοίνικες λίγο πριν την τελική πτώση. Αυτό το απομυθοποιημένο τοπίο προσφέρει στον έλληνα τηλεθεατή την απύθμενη σοβινιστική χαρά να βροντοφωνάξει «Ρε σεις, τι μας λέτε τώρα, αυτό είναι το εξωτικό; Για ελάτε στην Ελαφόνησο για να δείτε τι εστί βερίκοκο!»…

FRAPORT και μηχανισμοί αποικιοποίησης της Ελλάδας

Οι «θανατηφόρες» λεπτομέρειες της πώλησης των δεκατεσσάρων αεροδρομίων στην Γερμανικών κρατικών συμφερόντων Fraport, όπου η τελευταία θα δανειστεί ένα δις ευρώ για την εξαγορά τους, με την ALPHA BANK να της δανείζει περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, με χρήματα, ουσιαστικά, του Ελληνικού Δημοσίου, αφού η τράπεζα αυτή έχει, έως τώρα, ανακεφαλαιοποιηθεί τρεις φορές, επαναφέρουν στο προσκήνιο τους μηχανισμούς «αποικιοποίησης» της Ελλάδας.

Είναι, πραγματικά, εντυπωσιακό και δεν απαντάται συχνά σε στοιχειωδώς σοβαρές Χώρες, την ώρα, που οι τράπεζες έχουν επιβαρύνει άμεσα το δημόσιο χρέος με το ποσό των 43 δις και εκκρεμούν άλλα 90 δις για εγγυήσεις, που έχει δώσει το Ελληνικό Δημόσιο, μεγάλο μέρος του «τιμήματος» της εξαγοράς των αεροδρομίων να δίδεται από Τράπεζα, που έχει κεφαλαιοποιηθεί με χρήματα του Ελληνικού Λαού…

Ο Τσίπρας παίζει με το «κουμπί»…

Δεν ήταν τα ελληνικά του, αυτό το κραυγαλέα κακό «ο ελληνικός λαός θα θρέψει (sic) τους καρπούς». Δεν ήταν καν το αδόκιμο «δεν παίζουμε τις κουμπάρες», που είπε προφανώς απευθυνόμενος στο εσωτερικό ακροατήριο χωρίς να σκεφτεί καν πώς θα το μεταφράσει ο διερμηνέας στον Ντόναλντ Τουσκ που παρακολουθούσε από τα ακουστικά.

Ηταν αυτή καθ’ αυτή η προειδοποίηση που απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία στο Eurogroup της Παρασκευής στη Μάλτα, σε δυο μέρες δηλαδή, θα ζητήσει την έκτακτη σύγκληση Συνόδου Κορυφής των χωρών της Ευρωζώνης. Προειδοποίηση που απέσυρε το βράδυ, λες και κάτι τέτοια είναι από τα γνωστά «είπα ξείπα» της ομάδας του Μαξίμου. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν….

Roadhouse Blues...

The Doors

Τετέλεσται…

Τώρα τα βλέπετε… Αυτά που καιρό τώρα, έγραφα και επέμενα. Η αξιολόγηση, που μέχρι στιγμής έχει «κλείσει»… καμιά δεκαριά φορές από τον περασμένο Νοέμβριο, τελικά δεν κλείνει! Με τον ήλιο τη βάζουν – με τον ήλιο τη βγάζουν, τι έχει η έρμη και ψοφάει;

Κι όλοι όσοι ήταν σίγουροι και διαβεβαίωναν τους πάντες γύρω τους, ότι «τα έχουν συμφωνήσει όλα», τώρα δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει…

Δεν τολμούν να πιστέψουν ότι ουσιαστικά σέρνεται η χώρα σε εκλογές.

Όχι γιατί το «επιλέγει» ο ίδιος ο Τσίπρας – που σίγουρα ΔΕΝ τις θέλει…

Αλλά γιατί του τις επιβάλουν απ’ έξω! Δεν πάει σε εκλογές από «επιλογή»! Πάει από ανάγκη…

Κάλος στον (αριστερό) εγκέφαλο…

Λένε ότι «το δις εξαμαρτείν ουκ  ανδρός σοφού». Τι πρέπει να πούμε όταν το «δις» έχει γίνει «τρις» ή και «τετράκις»; Δύσκολο να πούμε κάτι χωρίς να καταφύγουμε στην (πολιτική) ψυχιατρική.

Μήπως ο ισχυρισμός είναι ανέρειστος και υπερβολικός; Ή μήπως είναι η γυμνή αλήθεια, την οποία (είναι απορίας άξιον γιατί) δεν μπορούν να κατανοήσουν, με αποτέλεσμα να έχουν οδηγηθεί σε δρόμο χωρίς επιστροφή και κινδυνεύουν να πέσουν ακόμα και σε μονοψήφια ποσοστά, αν συνεχίσουν έτσι;

Ας το δούμε από την αρχή, «αμαρτία» με «αμαρτία»:

Survivor: Κωμωδία ή δράμα;

Δεν πέρασε και λίγα ο κόσμος της τηλεόρασης τον τελευταίο χρόνο. Αυτοί βέβαια που την πλήρωσαν ήταν, όπως πάντα σε κάθε εποχή και σε κάθε πολιτική συγκυρία, οι εργαζόμενοι, αλλά ας μην το ανοίξουμε το θέμα, ξέρουν τα βουνά από χιόνια.

Ποιος θα ξεχάσει το θρίλερ ή το “ριάλιτι” της απομόνωσης των διεκδικητών των τεσσάρων αδειών ή των εκπροσώπων τους; Καλογρίτσας, Μαρινάκης, Σαββίδης, Αλαφούζος και οι άλλοι που συμμετείχαν στη διαδικασία έδωσαν μια “βαρύτητα” αλλά και μια “ρευστότητα” στη διαδικασία, η οποία, όπως έσπευσαν από νωρίς οι ειδικοί να επισημάνουν, “έμπαζε” από παντού και από νωρίς...

Στο ίδιο έργο θεατές...

Ξέρετε πως είναι να βλέπεις υποχρεωτικά ένα έργο για δεύτερη φορά, την στιγμή που δεν σου άρεσε καν ούτε την πρώτη; Αισθάνομαι έτσι κάθε μέρα...

Να διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη και να πω ότι το καλοκαίρι του 2017 θα μοιάζει με εκείνο του 2015 για ένα και μόνο λόγο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας πρέπει να βρεθεί συνένοχος. Και οι συνένοχοι βρίσκονται μόνο όταν τα προβλήματα γίνονται ασφυκτικά και χρονικά οριακά.

Τι σκέφθηκαν οι ηγέτες της χώρας, όσον αφορά την στάση της αντιπολίτευσης το καλοκαίρι του 2015;

«Στο όνομα των “πιο πρόσφατων χαμένων Πατρίδων” θα βρεθούν προ τέτοιων τετελεσμένων γεγονότων και χρονικών ορίων που θα συμφωνήσουν για να αποφύγουμε τα χειρότερα».

Changes...

Black Sabbath

Τα αίτια της κατάρρευσης κι η θεραπεία της…

Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερους συμπολίτες μας, τουλάχιστον ανάμεσα σε αυτούς, που σκέπτονται και αναζητούν, κι όχι ανάμεσα σε αυτούς, που αντιδρούν με κραυγές η με αφορισμούς, που συχνότατα εμπεριέχουν συνωμοσιολογικές ανοησίες, είναι πώς φθάσαμε ως εδώ. Και τούτο διότι αν δεν κατακτήσουμε τη γνώση για την σημερινή μας κατάρρευση, που βιώνουμε όχι μόνον σε οικονομικό αλλά και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις για να αλλάξουμε την μοίρα μας και να μπορέσουμε να αποκτήσουμε και πάλι την δυναμική για το μέλλον.

Το ερώτημα κατατρύχει πολλούς κι αρκετές προσεγγίσεις έχουν ακουστεί κι έχουν διατυπωθεί προς την ουσιαστική του απάντηση. Θυμήθηκα ένα κείμενο, που είχε γράψει σε χρόνο ανύποπτο για τους περισσότερους εξ ημών, ένας ογκόλιθος του πνεύματος, ο Παναγιώτης Κονδύλης, που τόσο πρόωρα έχασε τη ζωή του το 1998, προτού καν συμπληρώσει τα 60 του χρόνια…