Τσακαλώτος όπως Καμμένος!

Εδώ κι ένα χρόνο, από τότε που άρχισε η φιλολογία για νέο πετσόκομμα των συντάξεων, ο Τσακαλώτος επαναλάμβανε συνεχώς -για να τα εμπεδώσουμε προφανώς- αυτά που υποτίθεται ότι έλεγε στους ομολόγους του υπουργούς των ιμπεριαλιστών δανειστών, που ζητούσαν νέες περικοπές στις συντάξεις. Οτι στην Ελλάδα της κρίσης οι συντάξεις συντηρούν ολόκληρες οικογένειες, εξασφαλίζουν τις σπουδές των παιδιών κτλ., γι' αυτό δεν υπάρχει κανένα περιθώριο περικοπής τους.

Προσέξτε πώς παρουσίασε ο ίδιος άνθρωπος το ίδιο θέμα στη Βουλή, κλείνοντας στις 18 του Μάη τη συζήτηση πάνω στο πολυνομοσχέδιο του τέταρτου Μνημόνιου…

Ή εμείς ή αυτοί!

Η ​​δολοφονική απόπειρα –γιατί περί αυτού επρόκειτο– κατά του Λουκά Παπαδήμου δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από σύμπτωμα μιας γάγγραινας με το όνομα «εγχώρια τρομοκρατία», που τρώει τα σωθικά του δημοκρατικού πολιτεύματος από την κατάρρευση της χούντας το 1974 και συνεχίζεται έως σήμερα.

Δυστυχώς, στην ύπαρξη αυτής της γάγγραινας έχει εθιστεί η ελληνική κοινωνία, αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς της και αντιδρά επιδερμικά (ούτε καν στο σύνολό της), στο πλαίσιο συνήθως του χλιαρού «πολιτικά ορθού», κάθε φορά που η ασθένεια παρουσιάζει έξαρση όταν κάποιο κτύπημα ή ενέργεια αυτόκλητων αναρχοφασιστών ξεπερνούν τα συνηθισμένα. Ακόμη χειρότερα, το κλίμα της ανοχής το συντηρεί και σε κάποιες περιόδους, όπως σήμερα, το καλλιεργεί με διάφορους άμεσους ή έμμεσους, εμφανείς ή αφανείς, τρόπους μέρος της πολιτικής τάξης…

Pish...

The Brian Jonestwn Massacre

Απώτερος σκοπός... το Grexit;

Ένα μεγάλο ερώτημα γεννάται τις τελευταίες ημέρες γύρω από τη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης η οποία έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο:

Είναι τόσο ανίκανοι ή μήπως είναι τόσο… ικανοί ώστε να μας οδηγήσουν χωρίς αντίσταση στο plan B; Δηλαδή στην ηθελημένη έξοδο της χώρας από το ευρώ και στη βαλκανοποίηση μιας Ελλάδας που πριν από μόλις 38 χρόνια έκανε το μεγάλο βήμα…

Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

Μέχρι χθες, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πρέπει να ήταν ο τελευταίος εν ζωή άνθρωπος που συνυπήρχε στην ίδια φωτογραφία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Και ασφαλώς ένας από τους πιο τυχερούς που ανέπνεαν στον τόπο.

Εζησε έναν αιώνα, αφήνοντας ευδιάκριτο το αποτύπωμά του. Απόλαυσε την ισχύ της εξουσίας, την ασφάλεια του πλούτου και έπλεξε τα δάχτυλά του σε νήματα που χορηγούν δύναμη. Δημιούργησε πολιτική δυναστεία. Πίσω από το φέρετρο του θα στοιχηθεί μία πολυάριθμη γραμμή συγγενών εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Και πολλά, πάρα πολλά βαφτιστήρια...

Η λεκτική υπερβολή του Κ. Ζαχαριάδη…

Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Να είμαστε υπερήφανοι. Και εμείς και τα παιδιά μας... Ο διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφος Ζαχαριάδης μας ξεκαθάρισε πως η "ατάκα" του "...οι δανειστές μας πιάνουν το χέρι και μας βάζουν να γράφουμε νόμους" ήταν λεκτική υπερβολή. Είχε μεταφορική έννοια... Άρα δεν είμαστε παγκόσμιοι ρεζίληδες... Ούτε θεομπαίχτες... 

Είναι όμως και αυτά "λεκτικές υπερβολές"; Και ας τα δούμε από την αρχή του 2015. Για να μην ξεχνιόμαστε όταν θα μας παρουσιάσουν, ως "λεκτική υπερβολή", τη δήλωση Τσίπρα ότι δεν θα εφαρμόσουμε τα μέτρα αν δεν μας ρυθμίσουν το χρέος και δεν μας δώσουν αντίμετρα. Γιατί τα μέτρα θα τα εφαρμόσουμε και χωρίς αντίμετρα. Και θα πούμε και ένα τραγούδι... μαντινάδα κατά προτίμηση…

Δώσε κάτι, καλέ κυρία…

Δώστε κυρία κάτι να σταθώ στα ποδαράκια μου
να ’χουν και υγεία τα καημένα τα παιδάκια μου (...)
Τουλάχιστον να πάρω μισή καλή φρατζόλα
ή να δοκιμάσω φιλέτο γκοργκοτζόλα.

Ημισκούμπρια, «Η μπαλάντα του ζήτουλα»

Στην αρχή θα διαγράφαμε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, έπειτα είπαμε να μην το κάνουμε μόνοι μας, αλλά να διοργανωθεί μια διεθνής διάσκεψη όμοια με εκείνη που διέγραψε μέρος των χρεών της Γερμανίας το 1953. Στο τέλος καταλήξαμε να ζητάει ρύθμιση του χρέους η Μπέτυ Μπαζιάνα από την Κριστίν Λαγκάρντ…

Η πολιτική «απάτη» με την οποία πέρασε το 4ο μνημόνιο…

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι διθυραμβικές δηλώσεις του πρωθυπουργού περί «απρόσμενων θετικών εξελίξεων» για το χρέος αλλά και η κλασική πλέον φράση στα αγγλικά που χρησιμοποίησε και έκλεψε την παράσταση: «Τoo good to be true».

Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη και μόλις μερικά 24ωρα αργότερα, όλα άλλαξαν. Το ναυάγιο των Βρυξελλών ουσιαστικά γκρέμισε το νέο success story που επιχείρησε να δημιουργήσει το Μέγαρο Μαξίμου…

Experiment Number One...

John Cale

Ο άνθρωπος που βλέπει την Ιστορία αλλιώς…

Η Ιστορία, ο μόνος διαχρονικός κριτής, επιλέγει τη στιγμή που θα μας θέσει ενώπιον της. Ειδικά, εκείνους που την έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα στο πέρασμα τους. Κι αν για τον πολιτικό Σαμαρά είχε αποφασίσει εδώ και καιρό να κάνει ταμείο, διαρκώς το αναβάλλει, γιατί είναι από τους ελάχιστους που κερδίζουν μια άξια πίστωση χρόνου.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε και να γράφουμε ώρες ατελείωτες για τον πολιτικό που μετρά 40 χρόνια παρουσίας στα κοινά του τόπου. Αυτόν που έχει φανατικούς υποστηρικτές και άσπονδους εχθρούς. Εκείνον που έγινε ο νεότερος βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου και περπάτησε ένα μονοπάτι αμφιλεγόμενο και μαγικό συνάμα, με πολλές μοναχικές στιγμές…