Getting Away With it...

James

Η άνοδος της γελοιότητας…

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι' αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού.

  

Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτης, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης...

Ενα παραμύθι για τη Μακεδονία…

Φαντασθείτε μια Ελλάδα που είχε επεξεργαστεί όσα συμπλέγματα τη συνδέουν με την πολύτιμη αρχαιότητά της. Οχι απαραιτήτως στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή, αλλά στις αίθουσες των σχολείων, των πανεπιστημίων, ή ακόμη καλύτερα, στα βιβλία.

Φαντασθείτε μια Ελλάδα που δεν κοκορευόταν μόνον στα διεθνή φόρα και τις αγορές για το Νομπέλ του ποιητή της, αλλά είχε διαβάσει και τον λόγο που έβγαλε για το χρέος απέναντι στη γλώσσα του...

Ένα ιστορικό αυτοκίνητο στο σφυρί…

Έχει χαρακτηρισθεί ως το πλέον ιστορικά σημαντικότερο αυτοκίνητο που έχει βγει ποτέ στο σφυρί. Μιλάμε για την Super Mercedes, μοντέλο 1939, που ανήκε στον Αδόλφο Χίτλερ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς μόνο τέσσερις παρόμοιες Mercedes-Benz 770K Grosser είχαν κατασκευαστεί, και αυτή που δημοπρατήθηκε χθες στην Αριζόνα των ΗΠΑ ήταν η ίδια με την οποία ο Χίτλερ περιόδευε στην Γερμανία, και μέσα από την οποία χαιρετούσε τα πλήθη την μέρα που η χώρα του κατέκτησε την Γαλλία…

O… ξεχωριστός Αλέξης Τσίπρας ...

Είναι σχεδόν σίγουρο πως η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για τους πολιτικούς επιστήμονες του μέλλοντος. Είναι ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που αυτοαποκαλείται «αριστερή» αλλά έχει περάσει μερικά από τα  πιο σκληρά οικονομικά μέτρα των τελευταίων ετών.

Ο ίδιος έχει γυρίσει τούμπα τις προεκλογικές του εξαγγελίες όσο κανένας άλλος, όχι μόνο κάνοντας διαφορετικά πράγματα απ' αυτά που έλεγε προεκλογικά, αλλά και όλα αυτά τα οποία κατηγορούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους ότι θα κάνουν…

Τι σημαίνει Αριστερά…

Το τι σημαίνει Δεξιά ο λαός το ξέρει και, όπως λέει και το παλιό πασοκικό σύνθημα, δεν το ξεχνά. Χάρη στον Αλέκση και τη χαρούμενη παρέα του ήρθε η ώρα να μάθει (και προφανώς, επίσης να μην ξεχάσει) και τι σημαίνει Αριστερά*.

Για να προλάβω τους συμπολίτες που λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά (τους Νεοδημοκράτες δηλαδή, που για έναν περίεργο λόγο συνεχώς καταγγέλλουν απομάκρυνση του ΣΥΡΙΖΑ από τo αριστερό μονοπάτι) να τους πω ότι είναι ανθρώπινο, αλλά όχι ωφέλιμο, να μπερδεύουν την πραγματικότητα με την επιθυμία. Είτε αρέσει είτε όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κύρια και πολυπληθέστερη έκφραση της Αριστεράς στην Ελλάδα και άρα την ορίζει, με τον ίδιο τρόπο που η Νέα η Δημοκρατία ορίζει τη Δεξιά…

Driving Away From Home...

It's Immaterial

Φάτε τους πλούσιους…

Οι πολιτικοί δίνουν το παράδειγμα: με αλλεπάλληλες δηλώσεις κακεντρέχειας και περιφρόνησης για όσους Έλληνες καταφέρνουν να μην πεινάνε (συνδυασμός καλής τύχης και προσωπικών επιλογών) καλλιεργούν το παραδοσιακό «ταξικό μίσος» – όπως το αντιλαμβάνονται.

Η μαρξιστική ψευτομόρφωση –ένα σύνθημα από ’δω, ένα τσιτάτο από ’κει, μια πολεμική κραυγή «φάτε τους πλούσιους»– δεν περιορίζεται σε δήθεν πολιτικές εκτιμήσεις· στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου ζει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό· είναι ψυχικό· η αριστερά τρέφει δηλητηριώδη αισθήματα για οποιονδήποτε αποκλίνει από την εικόνα του φτωχού, του καταφρονεμένου και του αγανακτισμένου…

Το «συριζέικο» δημόσιο που όμως είναι… γαλάζιο!

Δεκαετίες ολόκληρες οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν χωρισμένοι σε δυο κύριες πολιτικές ομάδες, σχεδόν ίσες σε αριθμό. Πασόκοι και νεοδημοκράτες. Με αποτέλεσμα όποιος ήθελε να διοριστεί ή να προωθηθεί εντάσσονταν σε ένα από τα δυο αυτά κόμματα εξουσίας και όταν έρχονταν η ώρα του, αν στο Μαξίμου βρίσκονταν οι δικοί του, ζούσε το όνειρο. Αν όχι, έκανε υπομονή μέχρι την επόμενη αλλαγή κυβέρνησης. Πάντα δηλαδή, οι πιθανότητες των επιτήδειων καιροσκόπων αφισοκολλητών για ανέλιξη ήταν στο 50-50.

 

Παράλληλα, ανέκαθεν υπήρχε και ένα μικρό σχετικά ποσοστό «πούρων» αριστερών, που άσχετα αν πολλοί εξ αυτών έμπαιναν (τα πολύ παλιά χρόνια) στο δημόσιο με τηλεφώνημα κυβερνητικού βουλευτή, στην συνέχεια δήλωναν αριστεροί αγωνιστές (ΚΚΕ, ΣΥΝ, κλπ.). Τα αναφέρω αυτά για να ξεκαθαριστεί ότι το δημόσιο δεν είναι άντρο συριζαίων, όπως αναμασούν συνεχώς όλο και πιο πολλοί συμπατριώτες μας που όμως δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα, αλλά απλά αναπαράγουν μια ακόμη «σαχλαμάρα» που κυκλοφορεί ευρέως…

Η φανέλα του βουλευτή…

Η μεταπήδηση του Κοουτίνιο από τη Λίβερπουλ στη Μπαρτσελόνα ήταν η θεαματικότερη κίνηση στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Περιέργως η Ρεάλ Μαδρίτης δεν απάντησε με κάτι αντίστοιχα ηχηρό αν και έχει ακόμα χρόνο μπροστά της. Απλώς δεν έχει ελπίδες για να πάρει το πρωτάθλημα.

Συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο. Οταν μία μεγάλη ομάδα κάνει σπουδαία μεταγραφή, η πίεση μεταφέρεται στον πρόεδρο του αντιπάλου, ο οποίος ακούει τη μουρμούρα του κόσμου και αποφεύγει να βλέπει πρωτοσέλιδα. Εχω την αίσθηση ότι συμβαίνει πλέον και στην πολιτική…