Κερδάνε και στη Βενεζουέλα…

Θυμόσαστε την περίφημη ΕΣΣΔ; Την πατρίδα των απανταχού κομμουνιστών, για χάρη της οποίας έγιναν πόλεμοι, εγκλήματα, και καταστροφές;

Με τους δικούς μας θαυμαστές της να μας σέρνουν μέχρι και σε εμφύλιο πόλεμο μπας και ενταχθούμε και εμείς στη «σφαίρα επιρροής» της; Και γίνουμε Βουλγαρία;

Ε λοιπόν, όταν η ΕΣΣΔ έπεσε από μόνη της, παρά την χρόνια περικύκλωσή της από «ιμπεριαλιστές φονιάδες των λαών», τα δυο χαρακτηριστικά στοιχεία που  την διέκριναν ήταν ότι πρώτον κυριάρχησε η μαφία, και δεύτερον ότι δεκάδες χιλιάδες κοπέλες έσπευσαν στη Δύση για να εργαστούν ως … πόρνες.

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των 70 χρόνων κοπιώδους προσπάθειας να «κτιστεί» ο σοσιαλισμός και να ευδοκιμήσει ο «σοσιαλιστικός άνθρωπος»…

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταρρεύσει!

Οδεύουμε προς μία εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της χώρας. Από τη μία θα έχουμε ένα καθαρό και σαφές σχέδιο για την συνύπαρξη με τον υπόλοιπο κόσμο κι από την άλλη την επανάληψη πρωτόγονων μηνυμάτων άρνησης, διχασμού και μισαλλοδοξίας. 

 

Δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη να καταλάβει κανείς πόση κόλαση ιδεοληψίας και ανόητων συνθημάτων θα ζήσουμε μέχρι να φύγουν από την εξουσία.
Η κοινωνία όμως, δεν έχει ανάγκη μόνο από αλλαγή διακυβέρνησης, από τροχοδρόμηση σε κανονικότητα, από επαναφορά σε μία υγιή και παραγωγική ανάπτυξη.
Δεν αρκεί με λίγα λόγια, η εκλογική ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταρρεύσει εκλογικά. Να καταλήξει σε ποσοστά που δεν θα μπορούν να του δώσουν καμία απολύτως ελπίδα σύνδεσης ή ελέγχου της εξουσίας…

Μετανάστες στη χώρα της ανομίας…

 Η Αριστερά και οι πολιτικώς ορθοφρονούντες συνοδοιπόροι της ανακαλύπτουν στο   μεταναστευτικό το ιστορικό άλλοθι που τους λείπει. Οι βιομηχανικοί εργάτες της εποχής   του Μαρξ και του Ενγκελς ανήκουν στην Ιστορία. Της γης οι κολασμένοι του παρόντος   είναι οι μετανάστες.

Οι ορδές των εξαθλιωμένων που ξεχύνονται στην Ευρώπη από την Ασία και την Αφρική μπορεί να μην έχουν καμία όρεξη για επαναστάσεις, έχουν ζήσει αρκετές στις πατρίδες τους, όμως κυκλοφορούν ανάμεσά μας για να μας θυμίζουν πόσο άδικος είναι ο κόσμος στον οποίον ζούμε…

"Ακραία" λύσσα…

Να το πω από την αρχή και να το πω απλά:

Ό,τι κι αν κάνουμε, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας κατηγορεί πάντα ως… «ακροδεξιούς”!

§  –Όταν του πηγαίνουμε κόντρα, είμαστε «ακροδεξιοί”…

§  –Όταν καταγγέλλουμε τα ολοφάνερα ψέματά του, είμαστε «ακροδεξιοί”…

§  –Όταν αποκαλύπτουμε πόσα δισεκατομμύρια χρέωσε τους Έλληνες μέσα σε ελάχιστο χρόνο -τα περισσότερα που χρέωσε ποτέ οποιαδήποτε κυβέρνηση- είμαστε «ακροδεξιοί”…

§  –Όταν ξεπουλάει τα εθνικά συμφέροντα,

§  –όταν ανοίγει διάπλατα τα σύνορα της χώρας στην εισβολή λαθρομεταναστών (που τους βάπτιζε στην αρχή «πρόσφυγες”) και στις μαφίες των διακινητών (που ακόμα λέγονται ΜΚΟ),

§  –όταν υποθηκεύει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια και υποχρεώνει την οικονομία να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα για… δύο γενιές,

§  όταν κάνει όλα αυτά τα ανήκουστα, δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που διαλύει τη χώρα, που υπονομεύει τη συνοχή της και την υπόστασή της – όοοοχι…

§  Εμείς που του τα λέμε, είμαστε… «ακροδεξιοί”!

Όλα πάνε κατ’ ευχήν…

Έρχεται όπου να ‘ναι ο Σεπτέμβριος, και τι πήγα και θυμήθηκα ο ποταπός;

Τον αντίστοιχο Σεπτέμβριο του 2015, τότε που ολοκληρώνονταν το πρώτο ηρωικό καλοκαίρι της Πρώτης Φορά Αριστεράς, με τον περήφανο λαό να στήνεται με τις ώρες στις ουρές των ΑΤΜ, μέσα στο λιοπύρι, για να πάρει τα 60 ευρώ του.

Και όμως, μπορεί εγώ να λυπόμουν τα γερόντια που ξεροψήνονταν στον ήλιο, αλλά όπως αποδείχθηκε λίγες μέρες αργότερα, ούτε οι ίδιοι δεν λυπόντουσαν τους εαυτούς τους.

Αντιθέτως, πολλοί συνέλληνες, των γερόντων συμπεριλαμβανομένων, ξαναστήθηκαν με τις ώρες στις ουρές, αυτή  τη φορά για να ξαναψηφίσουν την αριστερή ελπίδα… για να ολοκληρωθεί το όραμα δηλαδή…

Μωρέ θα φύγουν και θα ‘ναι μέρα μεσημέρι…

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τρομαγμένοι από τις αναμνήσεις της περιόδου 2010-15 έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ΣΥΡΙΖΑίων και θεωρούμε ότι αυτοί οι τύποι είναι πολιτικά εφτάψυχοι. Ότι πάλι την τελευταία στιγμή κάτι θα βρουν να κάνουν ώστε να κατσικωθούν άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Μπούρδες. Έχουμε καταντήσει όλοι φοβικοί άνευ λόγου και αιτίας.

Φίλοι και γνωστοί μου λένε τακτικότατα: «Αυτοί δεν θα φύγουν, άκου με που σου λέω. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν πρόκειται να φύγουν.» Κι όταν τους λέω ότι θα φύγουν ωραιότατα και κανονικότατα, ότι θα χάσουν τις εκλογές όποτε γίνουν και ότι τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής τους ομάδας θα σωριαστούν ξέπνοα και με κατεβασμένα αυτιά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, με κοιτάζουν γεμάτοι δυσπιστία, σα να μου λένε πως είμαι αφελής που πιστεύω αυτά τα αυτονόητα…

Ξεδιάντροποι, θρασείς, και πάνω απ’ όλα αμετανόητοι…

Μπορεί εδώ και κάποια χρόνια να έχει γίνει μόδα η απαξίωση της μεταπολιτευτικής πολιτικής σκηνής στη χώρα μας, όμως υπάρχουν κάποια σημεία που θα πρέπει να διευκρινιστούν.

Η Ελλάδα, στον 20^ο αιώνα έζησε πολέμους, εμφύλιο, και πολλές δικτατορίες. Χώρια η γενικευμένη φτώχεια.

Η τελευταία δικτατορία έληξε το 1974… μόλις χθες… ένα πετάρισμα των ματιών δηλαδή, από ιστορικής πλευράς.

 Από το 1974 και μέχρι σήμερα η χώρα μας έζησε ίσως την μακροβιότερη περίοδο πολιτικής και δημοκρατικής ηρεμίας στην ιστορία της, με τις κυβερνήσεις διαφόρων κομμάτων να εναλλάσσονται ειρηνικά στην εξουσία.

Παράλληλα, τα τελευταία 45 περίπου αυτά χρόνια έφεραν στη χώρα μια πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μια δυο (και παραπάνω) γενιές που δεν έχουν γνωρίσει την πείνα, την στέρηση, και πάνω απ’ όλα την καταστολή του χωροφύλακα…

Το ιστορικό διάγγελμα ενός... ανιστόρητου δήθεν.

Σε ένα αλωνοχώραφο, που όπως λέγεται, επέλεξε ο εξ' απορρήτων κολλητός του και γνώστης της υπαίθρου, αναπλ. Υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, ο Πρωθυπουργός κρυμμένος και με ένα στρατό ολόκληρο, να τον προστατεύει από τους παραληρούντες οπαδούς του... που εν χορώ τον αποθέωναν, έκανε το επικολυρικό του διάγγελμα προς τον  ελληνικό λαό για την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, όπου σε μια μοναδική στιγμή ειλικρίνειας, από κοινού με το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, κατέφυγαν στον χώρο της μυθοπλασίας για να πλαισιώσουν συμβολικά το... παραμυθένιο τους αφήγημα... χωρίς δράκους και κόλλυβα... της Εξόδου της χώρας από το δικό του Μνημόνιο και την επονείδιστη Κρίση που ο ίδιος μας τράταρε...

  

Την εμμονή της παρούσας κυβέρνησης με την επικοινωνία ανέδειξε η επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στην Ιθάκη. Ο Αλέξης Τσίπρας και σύσσωμο το Μαξίμου, δεν αντιστάθηκαν και ιδιαίτερα πολύ στον πειρασμό να στήσουν δακρύβρεχτο επικοινωνιακό πανηγυράκι, παρά τις νωπές μνήμες από την ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι της Αττικής με την εκατόμβη των νεκρών, για την οποία, πάλι ο ίδιος και οι συνεργάτες του ευθύνονται... 

Dead man walking: Προσκλητήριο στα "ζόμπι"...

Απ' όλα τα "διαγγέλματα" του Τσίπρα μέχρι στιγμής, το χθεσινό επρόκειτο να είναι το πιο "θριαμβευτικό", το πιο "δοξαστικό", το πιο "πανηγυρικό"...

Για την "έξοδο" από το Μνημόνιο.

Και κατάντησε να είναι παγερά αδιάφορο (για την κοινή γνώμη), θλιβερό (για τον ίδιο) και μίζερο (για τους δικούς του που το ηθικό τους, βρίσκεται πια στο ναδίρ).

Στο διαδίκτυο έγινε "πάρτυ" - εναντίον του!

Η Αντιπολίτευση τον αντιμετώπισε με ομοβροντίες καταγγελιών. Με πλήρη απαξίωση. Αλλά δίχως πάθος. Σαν να αναθεμάτιζαν ένα φάντασμα από το παρελθόν. Όχι σαν να πολεμούσαν ένα "φοβερό" αντίπαλο... Ο ξένος τύπος τον αποδόμησε πλήρως.

Το πιο σημαντικό: οι αγορές τον... ξεπάτωσαν! Το Χρηματιστήριο πέφτει ξανά. Εν μέρει λόγω και διεθνών αναταραχών, βέβαια. Σε Τουρκία και Ιταλία...

Παρ' όλα αυτά, ενώ τελειώνει το Μνημόνιο της χώρας, θα έπρεπε το δικό μας να αντιστέκεται κάπως. Ή και να "τσιμπάει" ακόμα...

Κερδάμε… κι αυτό βγαίνει προς τα έξω!

Έζησα να το δω κι αυτό… θερμή και ιδιαίτερα ενθουσιώδη υποδοχή επεφύλαξαν στον πρωθυπουργό της καρδιάς μας οι κάτοικοι της ομηρικής Ιθάκης.

Οι οποίοι κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, μπορεί να είχαν ξεχάσει τον βασιλιά τους, εκτός βέβαια από τον Άργο τον μούργο,  αλλά όπως φάνηκε χθες δεν ξέχασαν τον σύγχρονο Οδυσσέα, τον βασιλιά των προσδοκιών μας, τον  «πολυμήχανο» Αλέξη.

Τον οποίο περίμεναν πως και πως, με αγωνία και με αγωνιστικό παλμό στην προκυμαία του νησιού, μόνο που αυτός τους αιφνιδίασε καταφτάνοντας με ελικόπτερο!

Μικρή η ζημιά διότι ούτως ή άλλως οι περισσότεροι από εκείνους που τον περίμεναν με λαχτάρα ήταν ήδη ειδοποιημένοι και είχαν πάρει από νωρίς τις θέσεις τους δίπλα στο ελικοδρόμιο. Με τάπερ, νερά, και πλαστικές καρέκλες…