Εκλογές τον Φεβρουάριο, ή μήπως ποτέ;

Το κυρίαρχο Δόγμα της αριστεράς είναι ότι δεν παραδίδει την εξουσία. Το θεωρεί προδοσία. Και εάν συμβεί, θα είναι με οδυνηρές συνέπειες.

Η βασική Αρχή για πρόωρες εκλογές είναι: Εφ όσον έχουμε μία Κυβέρνηση με πλειοψηφία ή πολύ κοντά σε αυτήν, πρόωρες εκλογές μπορούν να γίνουν μόνο όταν αυτό αποτελεί βούληση και επιλογή της Κυβέρνησης. Μία πρόταση μομφής δεν έχει καμία τύχη.

Απαράβατος εμπειρικός κανόνας. Ποτέ κυβέρνηση με παράσταση νίκης* ξεκάθαρα εις βάρος της, δεν προκήρυξε αυτοβούλως πρόωρες εκλογές. Αυτή την παράμετρο θα προσπαθήσει να ανατρέψει η κυβέρνηση και εμείς ας την παρακολουθούμε.

Συμπερασματικά: Η Κυβέρνηση, θα κάνει πρόωρες εκλογές μόνο εάν είναι βέβαιη ότι θα τις κερδίσει, εξασφαλίζοντας μια επόμενη τετραετία. Δηλαδή εάν μπορεί να εξασφαλίσει σήμερα, συνθήκες νίκης

Αλλιώς θα πάει στο τέλος της τετραετίας και μάλιστα, θα εκμεταλλευτεί και όποια επέκταση μπορεί, νομίμως ή νομοτύπως ή και νομιμοφανώς…

Η Βρετανία κινδυνεύει να γίνει ακόμη μία μπανανία…

Εμείς αντικρίσαμε την άβυσσο το καλοκαίρι του 2015, όταν ο ευρυμαθής Αλέξης, και ο Δρ Μπαρουφάκης κόντεψαν να μας στείλουν αδιάβαστους στη «λίθινη εποχή»… πάντα βέβαια με την βούλα του σοφού λαού.

Ευτυχώς όμως επικράτησαν λογικές φωνές, ο Αλέξης συνειδητοποίησε τις όποιες τραγικές συνέπειες των εμμονών του, και μετά από 17ωρη σκληρή εργασία (έχει να λέει γι’ αυτό) έκανε την πρώτη μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα, με αποτέλεσμα να σωθεί η χώρα αλλά να χάσει από κοντά του τα μέχρι πρότινος ιδεοληπτικά συντρόφια του στους αγώνες και στα κινήματα, δηλαδή την ζουρλή, την Βαλαβάναινα, τον Στρατούλη, τον Δραχμαζάνη, και άλλους τέτοιους άφθαρτους αριστερούς αγωνιστές.

Σήμερα το ίδιο έργο το ζει η άλλοτε παντοκράτειρα Μεγάλη Βρετανία, η οποία έπεσε θύμα κι αυτή κάποιων  πειραγμένων σωτήρων της, με αποτέλεσμα δυο χρόνια τώρα να τρέχουν οι Άγγλοι και να μη φτάνουν.

Οι οποίοι (παρεμπιπτόντως) πίστευαν ότι θα τους παρακαλάνε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι για να μη φύγουν… σας θυμίζει κάτι αυτό;

Μετά το ατύχημα... η κάθαρση!

Στην χθεσινή ψηφοφορία για τον τελευταίο προϋπολογισμό της ολέθριας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έγινε – από την αντιπολίτευση - ένας ολοκληρωμένος απολογισμός της τετραετίας και τέθηκαν μια σειρά από καίρια ερωτήματα, στα οποία ο Τσίπρας και ο υπουργός του Ευκλείδης Τσακαλώτος, ΔΕΝ απάντησαν…

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι στα τέλη του 2014 οι Ελληνικές τράπεζες ήταν πλήρως ανακεφαλαιοποιημένες - με τη σφραγίδα μάλιστα της Blackrock (Νοέμβιος 2014) - και χωρίς να χρειαστεί να βάλει τότε το Ελληνικό δημόσιο ούτε ένα επιπρόσθετο ευρώ;

Και έξη μήνες αργότερα χρειάστηκε νέα ανακεφαλαίωση (αφού επιβλήθηκαν και capital controls) που παρέλυσαν την οικονομία έκτοτε;

Και για την νέα αυτή ανακεφαλαίωση χρειάστηκαν κι άλλα 5 δισεκατομμύρια ευρώ (πρόσθετο χρέος για το δημόσιο), ενώ η Morgan Stanley αναφέρει σήμερα ότι ίσως χρειαστούν κι άλλα... 10 δισεκατομμύρια στο μέλλον!

Γι’ αυτά ποιος φταίει;

Tangled Up in Blue...

Bob Dylan

Οι νόμοι της ηλιθιότητας…

Τι κατάφεραν αυτοί που έβαλαν τη βόμβα στα γραφεία της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ; Ναι, έκαναν ζημιές, που θα αποκατασταθούν σε εποχές που λεφτά δεν περισσεύουν. Αλλά πέραν αυτού;

Πίστεψαν ότι θα τρομοκρατήσουν κάποιους να μη γράφουν και να μη μιλούν;

Σιγά μην κλάψουμε, σιγά μη φοβηθούμε.

Από την άλλη μεριά είναι καθολική η καταδίκη της αποτρόπαιης πράξης. Μέχρι και ο διαπρύσιος υβριστής του ΣΚΑΙ, κ. Νίκος Παππάς την καταδίκασε.

Η έκρηξη απαξίωσε όσα «ευγενικά» και «φιλοκοινωνικά» θα επικαλεστούν οι τρομοκράτες στην προκήρυξή τους.

Αν δεν υπάρχουν άλλα σκοτεινά κίνητρα, η βόμβα λειτουργεί ενάντια στις διακηρυγμένες προθέσεις. Χωρίς κέρδος κέρατα, που λέει ο λαός...

To oριστικό διαζύγιο Κυβέρνησης – Δημοκρατίας…

Η βόμβα στον ΣΚΑΪ ήταν μια χρυσή ευκαιρία για τα κυβερνητικά στελέχη να αποδείξουν ότι η σχέση τους με την τρομοκρατία είναι εχθρική. 

Ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αποστομώσουν αυτούς που απορούν για την άνεση με την οποία κινούνται οι τραμπούκοι τα τελευταία χρόνια και που παραξενεύονται που πλέον η τρομοκρατία ασχολείται αποκλειστικά με κόμματα της αντιπολίτευσης, ΜΜΕ αντιπαθή στην κυβέρνηση και «ενοχλητικούς» δικαστές. 

Ήταν χρυσή ευκαιρία να δείξουν πως, ό,τι κι αν έχει ειπωθεί, εκείνοι είναι έτοιμοι να σταθούν στο πλάι των αντιπάλων τους και να στείλουν το μήνυμα πως απέναντι στις επιθέσεις στην ελευθερία του λόγου και τη Δημοκρατία όλοι είμαστε ενωμένοι… 

Fever...

Pink Grease

Αλήθεια, πόσα είναι τα «άκρα» ρε παιδιά;

Η βόμβα στο σταθμό του ΣΚΑΙ, δεν είναι το πρώτο «χτύπημα» που δέχονται Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα…

Πριν 35 χρόνια δολοφονήθηκε ο ιστορικός εκδότης της «Βραδινής» Τζώρτζης Αθανασιάδης … (Συμπτωματικά όλα τα θύματα τρομοκρατίας εκείνης της περιόδου ανήκαν σε μια συγκεκριμένη παράταξη. Αλλά αυτό βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία…)

Αργότερα πολλές φορές εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί δέχθηκαν «συμβολικές» επιθέσεις με γκαζάκια (τελευταία και με χειροβομβίδες).

Αλλά αυτή τη φορά υπάρχουν δύο μεγάλες – «ποιοτικές» - διαφορές:

*Πρώτον η επίθεση στο ΣΚΑΙ ήταν πολύ μεγάλης κλίμακος - όχι «συμβολική». Πάνω από 5 κιλά δυναμίτη (ίσως και κοντά στα 10 κιλά!) είναι ποσότητα που μπορεί να καταστρέψει ολοσχερώς ένα κτίριο. Δεν είναι «συμβολική πράξη» πλέον…

Γιατί ενοχλεί τόσο τους ΣΥΡΙΖΑίους ο Σαμαράς;

Στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ και των φιλικών προς την Κουμουνδούρου και το Μέγαρο Μαξίμου ΜΜΕ, βρέθηκε από το μεσημέρι του Σαββάτου ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, λίγη ώρα μετά το τέλος της ομιλίας του στο 12ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας.

Σχόλια, παραπολιτικά και απόψεις άρχισαν να κατακλύζουν ηλεκτρονικά ΜΜΕ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την απορία όλων να είναι η εξής. Γιατί ενοχλούνται τόσο πολύ από τον Αντώνη Σαμαρά; Είναι ένας πρώην πρόεδρος κόμματος και πρώην πρωθυπουργός. Ένας πολιτικός που έκανε τη διαδρομή προς την εξουσία και την ολοκλήρωσε.

Για τους ίδιους ειδικά, είναι ο αντίπαλος που κέρδισαν όχι μία αλλά τρεις φορές.

Στις ευρωεκλογές του 2014, στις εθνικές εκλογές του 2015 και στο δημοψήφισμα της ίδιας χρονιάς. Οπότε προς τι η σφοδρή αντίδραση στην ομιλία του;

Τα επιτήδεια τζιμάνια της άφθαρτης Αριστεράς…

Ένας ημιμαθής επαγγελματίας αφισοκολλητής, με μόνο όπλο του το περίσσιο θράσος, και με πλήρη αδυναμία αντίληψης των συνεπειών των λόγων και των πράξεών του γίνεται στη χώρα μας πρωθυπουργός.

Χωρίς να έχει εργαστεί ποτέ, και χωρίς (γνώμη μου) να έχει διαβάσει ποτέ βιβλίο χωρίς εικόνες.

Ένας διεθνής πλέιμποι του «πνεύματος», ένας μπον βιβέρ, ένας ψεύτης κατά συρροή, αφού κατάφερε να πλασαριστεί (ελέω των ΜΜΕ) ως οικονομικός γκουρού, ανέλαβε τα οικονομικά ηνία της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της πρόσφατης ιστορίας της.

Με αποτέλεσμα να αντικρύσουμε την άβυσσο και να γλιτώσουμε την σομαλοποίησή μας στις καθυστερήσεις.

Κι αντί να πάει φυλακή, ή έστω να κυκλοφορεί δακτυλοδεικτούμενος,  ο συγκεκριμένος απατεώνας συνεχίζει τις «εμφανίσεις» του, και λατρεύεται ακόμη μετά μανίας…