Τι πάω και θυμάμαι ο ποταπός…

Ο Σύριζα (πρώην Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου… χα χα χα) υπήρχε πολύ καιρό πριν τον ανακαλύψει το 36% των πολιτών, που το 2015 αποφάσισαν να τον στείλουν στο Μαξίμου για να μας σώσει… και μάλιστα δυο φορές!

Την δεύτερη ειδικά,  την ώρα που οι ηλικιωμένοι ξεροστάλιαζαν στις ουρές των ΑΤΜ για να πάρουν 60 ευρώ από τις κουτσουρεμένες τους συντάξεις… και όμως!

  

Και αυτοί (σε ποσοστό 70% περίπου) ξαναμάσησαν και ξαναέριξαν το κουκί τους στο γελαστό παιδί.

Όπως το είχε ρίξει και η ακριτική μακεδονική Φλώρινα, και μάλιστα σε ποσοστό 38%... να τα λέμε αυτά.

Τέλος πάντων, όπως είπα πιο πάνω, ο Σύριζα προϋπήρχε της κρίσης, και βολόδερνε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, άλλες φορές καταφέρνοντας κι άλλες όχι, να περάσει το όριο του 3% για να μπει στη βουλή.

Και όσο ήταν σε εκείνα τα ανυπόληπτα ποσοστά, δεν αποτελούσε καμία απειλή για τη χώρα…

Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα…

Βράδυ 25ης Ιανουαρίου 2015. Γυρίζω μετά από την οδυνηρή καταμέτρηση κάλπης σε ένα χωριό της περιοχής. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ συντριπτική.

Όντας στα πρόθυρα κατάθλιψης εισέρχομαι σε γραφείο της ΝΔ περιμένοντας να δω συναγωνιστές στην ίδια κατάσταση. Αντ’ αυτού βλέπω πανηγύρια και χορούς για την επανεκλογή Βουλευτών. 

Ακριβώς εκείνη την ώρα κάνει δηλώσεις ο Σαμαράς, αναγνωρίζοντας την νίκη Τσίπρα. Ψηφοφόροι και στελέχη της ΝΔ ζητούν επιτακτικά την παραίτησή του και δείχνουν δυσφορία μόλις αντιλαμβάνονται, ότι εκείνος συνεχίζει. «Μα καλά, δεν καταλαβαίνει ότι τελείωσε;» αναρωτιούνται…

Μαύρη μέρα η σημερινή…

Η εθνικά βαριά υπόλογη κυβέρνηση ετοιμάζεται να περάσει την άθλια, επαχθή για την Ελλάδα Συμφωνία των Πρεσπών.

Παρά τα ωμά ψέμματα που ήδη αποκαλύφθηκαν για τις δήθεν “αλλαγές” στο Σύνταγμα των Σκοπίων και που θα έπρεπε να έχουν ήδη μπλοκάρει οριστικά τα πάντα…

Παρά το γεγονός ότι οι πάντες γνωρίζουν και οι ίδιοι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να το κρύψουν, ότι ο αλυτρωτισμός τους δεν έχει υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο…

Παρά την προφανή και ανήκεστη βλάβη στα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας…

Μια αποφράδα μέρα, ή μια μέρα νίκης;

Μεγάλη μέρα η σημερινή. Με διπλή σημασία.

Από τη μία έχουμε τη συμπλήρωση 4 χρόνων από τότε που ο λαός αποφάσισε επιτέλους να απελευθερώσει τη χώρα στέλνοντας με τη ψήφο του το γελαστό παιδί στο Μαξίμου, κι από την άλλη σήμερα ολοκληρώνεται ένα διαχρονικό όραμα για την ειρηνική συμβίωση με τους βόρειους γείτονές μας.

Λες και συνωμότησε το σύμπαν… λες και ο Θεός έβαλε το χεράκι του, έτσι ώστε να γιορτάσουμε σήμερα διπλά.

Η μέρα θα ήταν ακόμη πιο θεϊκή αν νικούσε χθες και ο Τσιτσιπάς, αυτό το σεμνό παιδί που είναι ένας από εμάς (όπως λέει διαρκώς ο φίλος μου ο Μπάμπης από τον Δενδροπόταμο)….

Στάση πληρωμών, κίνδυνος για την πολιτική αεροπορία…

Ως γνωστόν ο Τραμπ δεν πληρώνει εδώ και αρκετό διάστημα τους ομοσπονδιακούς (δημόσιους) υπαλλήλους των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διάφορα προβλήματα σε σχεδόν όλους τους τομείς του κράτους.

Ένα τέτοιο πρόβλημα δημιουργείται και στην ασφάλεια των πτήσεων, με τους εκπροσώπους των συνδικάτων 130.000 πιλότων, αεροσυνοδών, ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, και άλλων συναφών κλάδων να ισχυρίζονται πως πλέον οι κίνδυνοι για την αεροπορία είναι ορατοί...

Οι κωλοτούμπες πάνε σύννεφο…

Άκουγα πάλι πρωί πρωί τον Τράγκα στο ραδιόφωνο να κατακεραυνώνει τον πρωθυπουργό μας, χαρακτηρίζοντάς τον «Ιωαννίδη της αριστεράς», γερμανοντυμένο, ψεύτη, ολετήρα, με παλιές οικογενειακές διασυνδέσεις με τη χούντα,  κλπ κλπ.

Και θυμήθηκα πως πριν από μερικά χρόνια, ο ίδιος άνθρωπος, αυτός ο σοβαρός δημοσιογράφος, που κάποτε είχε κάνει και εκπομπή ντυμένος γκεσταπίτης, κατακεραύνωνε με το ίδιο μένος τον τότε πρωθυπουργό ουρλιάζοντας: «Αντωνάκη πες αλεύρι… το γελαστό παιδί σε γυρεύει»!

Εδώ και λίγο διάστημα όμως, το γελαστό παιδί έγινε γι’ αυτόν το τσουτσέκι της Μέρκελ, ο Πήλιος Γούσης, και άλλα τέτοια πολλά…

Σοσιαλδημοκρατικοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ ή Συριζοποιούνται οι «πρόθυμοι»;

Είναι ένα στοίχημα που έβαλαν όλοι όσοι αποφάσισαν να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα στην πτώση του. Βέβαια, τρέχει και ένα άλλο, λιγότερο σημαντικό, στοίχημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την πτώση θα ανακάμψει ή θα αποσυντεθεί, οπότε θα συμπαρασυρθούν και οι «πρόθυμοι».

Πού θα κριθεί το παιχνίδι;

Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως είναι ένας άνισος αγώνας. Από την μια μεριά υπάρχει ένα συγκροτημένο κόμμα που ασκεί εξουσία και από την άλλη μερικά μεμονωμένα άτομα, που πιστεύουν πως μπορεί να τιθασεύσουν το θηρίο. Πώς θα πιστοποιηθεί αυτό;

Ο Τσίπρας εξαϋλώνει 3 + 1; κόμματα…

Το μπάχαλο που επικρατεί τον τελευταίο καιρό, όχι στα γήπεδα, αλλά στο ελληνικό Κοινοβούλιο  που στοχεύει και ποιον άραγε εξυπηρετεί;

Θα επιχειρήσουμε να δώσουμε ορισμένες πειστικές απαντήσεις, αν και δεν διεκδικούμε ικανότητες μάντη, ούτε έχουμε πρόσβασή στα υπόγεια του Μαξίμου.

Η απουσία ενημέρωσης των κομμάτων και η προσπάθεια  συναίνεσης για τα τεκτενόμενα πίσω από τις κλειστές πόρτες, κατά παράβαση των όσων ίσχυαν από την μεταπολίτευση μέχρι πρόσφατα, στο θέμα των Σκοπίων, δεν ήταν τυχαία ούτε προέκυψε ξαφνικά. Έγινε εσκεμμένα και για συγκεκριμένους λόγους…

   

Κορόιδα είναι να παρατήσουν τις καρέκλες;

Δείτε τι έπαθε ο Λαφαζάνης που τρέχει ξανά μανά στις πορείες με ντουντούκες και ... σκάλες.

Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης οι εγχώριοι αριστεροί, ήπιοι και μη κομμουνιστές,  πολιτικοί, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, κλπ, είχαν καταφέρει να κερδίσουν το φωτοστέφανο του άδολου αγωνιστή που παλεύει για τη δημοκρατία και την «προκοπή του τόπου».

Άσχετα αν οποιοσδήποτε νοήμων εντρυφήσει στα του κομμουνισμού θα καταλάβει ότι κομμουνισμός και δημοκρατία είναι δυο αντίθετες έννοιες.

Σίγουρα στα κομμουνιστικά καθεστώτα, τα μέλη των ανώτατων οργάνων του κόμματος και του κράτους εκλέγονταν από τη βάση, πλην όμως υπήρχε μόνο ένα κόμμα (ως βάση) και τα σκυλιά δεμένα.

Για να μην αναφερθώ στο δικαίωμα της απεργίας, της ελεύθερης διακίνησης, της ελευθερίας του λόγου, κλπ κλπ που εμείς τα θεωρούμε δεδομένα, μόνο που εκεί απαγορεύονταν δια ροπάλου.

Μέχρι και η «αεργία» απαγορεύονταν… τι να λέμε;

O ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο τέρας του…

Από όλες τις συριζαϊκές κωλοτούμπες, από όλα τα ξεβρακώματα της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, νομίζω πως το πιο κωμικό είναι αυτό στο οποίο οι σύντροφοι καταγγέλουν τις απειλές τις οποίες δέχονται και διαμαρτύρονται επειδή τα ωραία τους προσωπάκια κοσμούν αφίσες με καθόλου κολακευτικό για τους εικονιζόμενους κείμενο.

Το κωμικό, φυσικά, δεν είναι ότι κάποιοι συμπολίτες απειλούνται, ούτε ότι κάποια ορκ τύπωσαν και κόλλησαν αφίσες με τη λέξη «προδοσία» (αγαπημένη λέξη των ορκ όλων των ιδεολογίων και παρατάξεων).

Το κωμικό είναι ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι οι άνθρωποι που χρησιμοποίησαν τις απειλές, τους τραμπουκισμούς και τις αφίσες με τις φάτσες όσων ο ΣΥΡΙΖΑ και η παρέα των «αγανακτισμένων» δεν γούσταραν, προκειμένου να στογγυλοκάτσουν στις αναπαυτικές καρέκλες της εξουσίας…