Ήταν ένα εθνικά περήφανο τριήμερο…

Πάει και η εθνική μας επέτειος. Πέρασε κι αυτή…

Και εκτός από κάτι ελάχιστα παρατράγουδα στην επαρχία, όπως π.χ. στη Κατερίνη και στας Σέρρας, όπου διάφορα κατευθυνόμενα ακροδεξιά σταγονίδια, που βρωμοκοπούσαν ούζο και σκορδαλιά,  αποδοκίμασαν τους εθνοπατέρες μας, όλα τα υπόλοιπα κύλησαν ομαλά.

Με τους μαθητές και τους ένστολους να παρελαύνουν περήφανα, τραγουδώντας το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ, και τον λαό να απολαμβάνει μια ηλιόλουστη μέρα, καμαρώνοντας τους παρελαύνοντες, έμπλεος εθνικής συγκίνησης.

Βέβαια, το γεγονός ότι κάποιοι βολευτές και υμπουργοί του Σύριζα δήλωσαν κωλυόμενοι, ενώ άλλοι εμφανίστηκαν στις εκδηλώσεις με ποστίς και μαύρα γυαλιά είναι ένα μείον, όπως και να το κάνουμε.

Όπως και το γεγονός ότι κάποιοι εξ αυτών, στη Βέροια νομίζω, χρειάστηκε να κρυφτούν μέσα σε κλούβες των ΜΑΤ (αυτών που θα καταργούσαν) προκειμένου να αποφύγουν τα αυγά και τις ντομάτες.

Αλλά τέτοιοι είμαστε ως λαός… αγνώμονες…

Τιμή και δόξα στους δημοσιογράφους-σωτήρες μας!

Δεν έχουν τελειωμό τα βάσανα που υφίστανται οι ηρωικοί δημοσιογράφοι, που παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμμα για να μας σώσουν.

Και όχι μόνο οι δημοσιογράφοι που πολιτεύονται, αλλά κι εκείνοι που μέσα από τα διάφορα ΜΜΕ προσπαθούν να μας ανοίξουν τα μάτια.

Όπως π.χ. ο Χαρδαβέλας, που κάποτε, αν και πολεμικός ανταποκριτής,  προσπάθησαν να τον βιάσουν ομαδικά κάποιοι νταβρατισμένοι Κούρδοι, σε μια σκοτεινή σπηλιά του ορεινού Ιράκ, αλλά ευτυχώς την γλίτωσε όταν έστρεψαν την προσοχή τους σε μια τροφαντή και σαφώς πιο σέξι προβατίνα που έτυχε να περνάει απ’ έξω εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Χώρια που μόλις μάθανε ότι είναι Έλληνας, άρχισαν να τον κερνάνε ρακές και λικέρ, υποκύπτοντας στο ανώτερο DNA του (λεπτομέρειες  εδώ)…

Κάτω τα ξερά σας από τη Μυρσίνη!

Πάνω που η χώρα βρήκε επιτέλους τον ρυθμό της, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Αλέξη, έρχονται οι διάφοροι φασίστες και βρίσκουν προφάσεις για να υπονομεύσουν το μέλλον μας.

Όπως π.χ. με την περίπτωση της Μυρσίνης Λοίζου… εκείνης της μεγαλοκοπέλας που, όπως λέει η Χάρις Αλεξίου, στράγγιξε τη ψυχή της για την προκοπή του τόπου. 

Αγωνιζόμενη από τα μικράτα της για να μας φέρει την ελπίδα, σε σημείο που με τόσους αγώνες, τόσα τρεχάματα στα πεζοδρόμια, αυτή η μπροστάρισα να μη δίνει σημασία στον εαυτό της (π.χ. στα δόντια της) αλλά ούτε και  στο χρήμα, το οποίο άλλωστε είναι ένα εργαλείο των καπιταλιστών για να μας κρατάνε γονατισμένους αφού…

Με αφορμή την υπόθεση της κυρίας Λοΐζου…

Ότι ήτανε να πούμε για την ουσία – όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε την ουσία – του θέματος με την κυρία Λοΐζου, το είπαμε όταν ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ.Και επειδή δεν μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε περαιτέρω με την κυρία Λοΐζου, θα το συμπυκνώσουμε και θα το κλείσουμε σε μια και μόνο φράση: 

«Δεν αρκεί να λέγεσαι Πλουμπίδης για να είσαι Πλουμπίδης, δεν αρκεί να λέγεσαι Λοΐζος για να είσαι Λοΐζος, δεν αρκεί να λέγεσαι Μπελογιάννης για να είσαι Μπελογιάννης. Γιατί, πολύ απλά, Πλουμπίδης, Λοΐζος, Μπελογιάννης, δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι (…)»…

Το παράλογο της λογικής…

Τρεις τύποι πάνε σε ένα μπαρ και παραγγέλνουν από ένα ποτό. Ο λογαριασμός αντιστοιχεί σε 10 ευρώ για τον καθένα, τα οποία και πληρώνουν. Στη συνέχεια το ξανασκέφτονται και παραπονιούνται για τις υψηλές τιμές. Ο ιδιοκτήτης τους λυπάται, και λέει στον μπάρμαν να τους επιστρέψει 5 ευρώ.

Ο μπάρμαν δυσκολεύεται στο να μοιράσει τα 5 ευρώ σε τρία άτομα, και αποφασίζει να τσεπώσει  τα 2 και να επιστρέψει από ένα στους πελάτες. Οπότε έχουμε: Οι τρεις τύποι πλήρωσαν από 10 ευρώ ο καθένας, δηλαδή 30 στο σύνολο.

Εφόσον ο μπάρμαν τους επέστρεψε από ένα ευρώ στον καθένα, έχουν πληρώσει από 10-1=9 ευρώ έκαστος. Δηλαδή 9 Χ 3=27 ευρώ συνολικά.
Ο μπάρμαν τσέπωσε 2 ευρώ, όμως 27 + 2=29.

Που πήγε το ευρώ που λείπει;

Πόλεμος πατήρ πάντων, ή αλλιώς… όλα καλά στο μέτωπο!

Όπως εμείς, έτσι και οι Αμερικάνοι έχουν τη δική τους μυθολογία  για τη συμμετοχή της χώρας τους στον Β`Π.Π. Σύμφωνα λοιπόν με την ισχύουσα άποψη, ο πόλεμος αυτός ήταν αναπόφευκτος και επιβλήθηκε στους ειρηνόφιλους Αμερικανούς εξαιτίας της «μπαμπέσικης» επίθεσης των «μοχθηρών» Ιαπώνων στο Pearl Harbor.

Έκτοτε, η όλη προσπάθεια πλασαρίστηκε στον αμερικανικό λαό ως μια μάχη μέχρι θανάτου, μεταξύ των δυνάμεων του καλού (σύμμαχοι) και του κακού (άξονας). Για τον μέσο πολίτη των ΗΠΑ, ο Β`Π.Π ήταν μια επική μάχη εναντίον της παγκόσμιας επιβολής του κακού.

 

Βέβαια, όπως κάθε μυθολογία, έτσι και αυτή βασίζεται σε …μύθους. Ένας μύθος για παράδειγμα, είναι πως οι Αμερικανοί έστειλαν στρατό να πολεμήσει τον κακό Χίτλερ, επειδή …ήταν κακός. Η αλήθεια είναι ότι πρώτα κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ ο Χίτλερ, και μετά στάλθηκαν αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη…

Το 1821 δεν το έκαναν ντιντήδες…

«Οι Τούρκοι δεν έχουν ξεχάσει. Κάτι πάνκηδες Αρβανίτες, τα μαλλιά ξυρισμένα γύρω –γύρω και στην κορυφή μακριά για ν’ ανεμίζουν στη γιούργια με το γιαταγάνι, μαζί με μανιάτες κι άλλους τρελούς Ρωμιούς απ’ όλα τα μέρη του Έθνους ξεκινήσανε την διάλυση του οθωμανικού «πολυπολιτισμικού» παραδείσου».

Αυτά έγραφε ο Φαήλος πριν από ένα περίπου χρόνο, και τα θυμήθηκα τώρα τελευταία, με τον τζερτζελέ που γίνεται με αφορμή το ντοκιμαντέρ για το 1821 που προβάλλει ο Σκάϊ.

Πάνκηδες Αρβανίτες, αγράμματοι γύφτοι, νταβραντισμένοι τσομπάνηδες, και γενικά διάφοροι πειραγμένοι, που το μάτι τους γυάλιζε, ήταν αυτοί που πήραν τα όπλα, και είπαν να στείλουν τον Τούρκο σπίτι του…

«Je suis Myrsini»…

Η σ. Μυρσίνη Λοΐζου είναι ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό της δίνει το δικαίωμα να κουνάει το δάχτυλο σε όσους δεν είναι και να τους καταγγέλλει σαν «σάπιους υπηρέτες του συστήματος».

Έχει μάλιστα αγανακτήσει τόσο πολύ με αυτούς «που μας έφεραν μέχρι εδώ», που ονειρεύεται μολότοφ, φαντασιώνεται ότι πακέτα-βόμβες σκάνε στα χέρια των οικονομολόγων του καπιταλισμού, απαιτεί να αναστηθούν οι πλουτοκράτες τους οποίους έστειλαν στο χώμα οι Τιμωροί, να ζητήσουν συγγνώμη από το λαό και μετά να τους ξαναπυροβολήσει ο πιστολάς βάρδιας μπας και βάλουν μυαλό…

Αυτή είναι η νέα Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ…

Δυο είναι, κατά τη γνώμη μου, τα πιο ενδεικτικά περιστατικά που έρχονται να σφραγίσουν την κατάντια της χώρας μας.

Μια κατάντια που ξεκίνησε εδώ και αρκετά χρόνια, στις εποχές της επίπλαστης ευμάρειας, και η οποία επιταχύνθηκε με φόρα από την μέρα που ανέλαβε το Μαξίμου ο Αλέξης και η σαλεμένη του παρέα.

Οι οποίοι άνοιξαν (κυριολεκτικά) τις πύλες της κολάσεως, με αποτέλεσμα να πέσουμε μέσα ομαδικά, ψηφοφόροι του Σύριζα και μη ανεξαιρέτως.

Και όπως έλεγα και έγραφα  προειδοποιητικά, πριν από τον μαύρο Γενάρη του 2015… στις ουρές των συσσιτίων που έρχονται οι ψηφοφόροι του Σύριζα δεν θα έχουν προτεραιότητα. Όλοι θα είμαστε ίσοι…

Η ασφάλεια πτήσεων, τα Β737 ΜΑΧ, και ο Ντόναλντ…

Μπορεί εδώ στην Ελλάδα να ξεχάσαμε την αεροπορική τραγωδία των Αιθιοπικών Αερογραμμών μέσα σε χρόνο ντε τε,  ασχολούμενοι με τα δικά μας πιο σημαντικά ζητήματα, όπως είναι οι ντουντούκες του Πολάκη και οι επιστημονικές αλήθειες του Αλέξη, αλλά στην Εσπερία οι κουτόφραγκοι συνεχίζουν να ψάχνουν τα αίτια της εκατόμβης, και συνεχώς ανακαλύπτουν παπάδες!

Έτσι, όπως βγαίνει στο φως, οι πιλότοι των δυο καταδικασμένων πτήσεων με Β737 ΜΑΧ δεν είχαν στη διάθεσή τους δυο απαραίτητα εργαλεία ασφάλειας. Γιατί; Διότι η Boeing τα χρέωνε εξτρά!