Η σημασία της σημερινής επετείου…

Το 1973 ήμουν μικρό παιδάκι. Θυμάμαι όμως πολύ καλά πως είχαμε χούντα. Και όταν λέμε χούντα, εννοούμε κανονική χούντα και όχι τη «χούντα του ΠΑΣΟΚ», ή τη «χούντα των ΜΜΕ», κλπ.

Μας κυβερνούσαν κάτι ημιμαθείς τύποι με φτηνιάρικα κοστούμια και με μαύρα γυαλιά, κάτι σαν τους σοπράνος στη τηλεόραση δηλαδή, και με νοημοσύνη τσιμεντόλιθου. Αν ήσουν στρατιωτικός, ακόμη και μόνιμος ανθυπασπιστής,  έκανες κουμάντο στη γειτονιά σου. Αν ήσουν χωροφύλακας, ή ασφαλίτης, ήταν η καλύτερή σου. Έμπαινες σε καφενείο, και βαρούσαν προσοχές. Αν ήσουν συνταγματάρχης, μπορεί να γινόσουν και υπουργός. Ποιος ξέρει;

Καιρός να θάψουμε το πτώμα…

Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι  τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο.  Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου».  

Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία...

"Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες. Και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες…"

Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου».
Ανήκω – θέλοντας και μη - σε εκείνη της γενιά.
Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά…

Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπεροβολήν…

Αμερικανοί πράκτορες στοχοποίησαν τον Αλέξη!

Πολλά ακούστηκαν κι ακόμη πιο πολλά γράφτηκαν για την «περίεργη» συμπεριφορά του πρωθυπουργού μας, όταν συνάντησε τον απερχόμενο πλανητάρχη. Πολλά μάλιστα από τα γραφόμενα ήταν εμφανώς κατευθυνόμενα, από αργυρώνητους κήνσορες, οι οποίοι έχουν θέσει ως σκοπό της ζωή τους την κατασυκοφάντηση της Πρώτη Φορά Αριστεράς.

Και ποιος είναι ο πιο λογικός στόχος για όλους εκείνους που ονειρεύονται ολιγαρχία; Ο Αλέξης. Το σύμβολο δηλαδή της σύγχρονης δημοκρατίας, αυτός ο άφθαρτος σαραντάρης, για τον οποίο μιλάει όλος ο πλανήτης (και η Αντζι Σαμίου), και ο οποίος αποτελεί την μοναδική ελπίδα, τον μοναδικό φάρο για να ορθοποδήσει η χώρα, και να αφήσει πίσω της το σάπιο μεταπολιτευτικό … φαγοπότι…

Ο Σύριζα γιορτάζει το Πολυτεχνείο σκύβοντας στον Ομπάμα...

Στις 17 Νοεμβρίου 1973 πραγματοποιήθηκε μια φοιτητική εξέγερση στην Αθήνα, –μάλιστα ενάντια στην θέληση των μεγαλύτερων αριστερών αντιδικτατορικών οργανώσεων–, εξέγερση που προέτασσε την ανατροπή της δικτατορίας, την δημοκρατία και την εθνική απελευθέρωση της χώρας. Η δικτατορία την κατέστειλε αιματηρά, και ανατράπηκε μόνο όταν συντελέστηκε η εθνική καταστροφή της κυπριακής εισβολής και κατοχής.

Σήμερα το κόμμα που διεκδικεί τις δάφνες του Πολυτεχνείου βρίσκεται στην κυβέρνηση. Και γιορτάζει την επέτειο… υποδεχόμενη τον Ομπάμα: Που έρχεται στην χώρα μας για να… «κλειδώσει» την συναίνεση μιας ανίκανης και ενδοτικής ελληνικής ηγεσίας στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Κύπρου, και σε μια νέα διευθέτηση που απαιτεί ο δικτάτορας Ερντογάν για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης, και την προώθηση του τουρκικού επεκτατισμού στην χώρα μας.

Ο Αλέξης κι ο Πρόεδρος Ομπάμα…

Αλγεινή εντύπωση έκανε στη (προ)χθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, η στάση, η ένδυση και η εν γένει κακή συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος μιλούσε στον επίσημο προσκεκλημένο της χώρας στον ενικό (!!), λες και γνωρίζονταν από την εποχή των καταλήψεων. Κι όχι μόνο. Μόλις κάθισαν να συζητήσουν, ο Αλέξης Τσίπρας καθόταν λες και βρισκόταν σε κάποιον καφενέ (οι φωτό αδιάψευστος μάρτυρας) και συνομιλούσε με τον μπάρμπα Γεράσιμο τον υδραυλικό….

Τους χαρακτηρισμούς δεν θα τους κάνω εγώ. Μπορείτε κι εσείς…

Αλλά, όπως και να το κάνουμε, όποια αντισυμβατικότητα και αν θέλει να επιδεικνύει ο πρωθυπουργός, υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς. Τόσο στη ζωή όσο και στην πολιτική.  Κυρίως για να δείχνεις ότι τιμάς και σέβεσαι τον καλεσμένο σου…

Επίσκεψη Ομπάμα: Ο ενικός... και το χτύπημα στην πλάτη

«Στην πεθερά μου μιλάω στον πληθυντικό κι ο Τσίπρας μίλησε στον ενικό στον Ομπάμα. Τι ζούμε, ρε φίλε». Αυτό ήταν ένα από τα πιο εύστοχα tweets στον καταιγισμό που ακολούθησε της επιλογής του κ. Τσίπρα να μιλήσει στον Μπαράκ Ομπάμα στον ενικό σαν να ’ταν παλιόφιλοι. «Η επίσκεψή σου στην Αθήνα στέλνει σημαντικά μηνύματα στη διεθνή κοινότητα κι είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή να έχεις επιλέξει την Ελλάδα ως τελευταίο σταθμό της περιοδείας σου» τού είπε, κάνοντας έναν άλλον χρήστη να προσθέσει ότι «θα έπαιζε και το κομπολόι του, αλλά τού έπεσε όταν έκανε πατ-πατ στην πλάτη του Ομπάμα».

«Δόξα τω Θεώ στα αγγλικά κανείς δεν καταλαβαίνει τη διαφορά ενικού πληθυντικού» καθησύχαζε ειρωνικά ένας τρίτος, ενώ το Twitter ξαναπήρε φωτιά όταν προέκυψε αργότερα μια φωτογραφία του κ. Τσίπρα να έχει στρογγυλοκαθίσει στο τραπέζι του δείπνου, πριν από τον Αμερικανό πρόεδρο...

Όταν η μετάφραση και το μυαλό χτυπάνε μπιλοζίρια…

Το 1977 ο Τζίμι Κάρτερ επισκεπτόταν την Πολωνία. Τον συνόδευε ο μεταφραστής του Τζιν Σίμουρ. Στην ομιλία του στο αεροδρόμιο ο πρόεδρος των ΗΠΑ άφηνε ξερούς τους Πολωνούς, λέγοντας ότι θέλει να μάθει τις επιθυμίες των Πολωνών για το μέλλον, που μεταφράστηκε ότι θέλει να τους «πηδήξει». Στην συνέχεια η φράση ότι ήταν ευτυχισμένος που βρισκόταν στην Πολωνία, μεταφράστηκε ότι θέλει να τους πιάσει από τα γεννητικά όργανα. Με τελευταία μεταφραστική πινελιά τον Κάρτερ να λέει  ότι έφυγε από την Αμερική για ένα ταξίδι και τον μεταφραστή να πληροφορεί το κοινό ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ εγκατέλειψε την χώρα του για πάντα.

Το μεταφραστικό επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να είναι περήφανο για τις επιδόσεις του αλλά μέχρι η ελληνική σημαία ανέβει στον υψηλότερο ιστό της χειρότερης μετάφρασης πολιτικού αρχηγού χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια. Για να βοηθήσει αυτή την φορά την διασκέδαση του κοινού ανέλαβε ο ίδιος ο αρχηγός…

Έφη Αχτσιόγλου: Η Αναλώσιμη…

Μόλις 31 τρυφερών ετών κι όμως κατάφερε να “σκαρφαλώσει” σε υπουργική θέση. Θα έλεγε κανείς με μια πρώτη ματιά ότι ο Αλέξης Τσίπρας πράγματι έκανε πράξη αυτό που από το συνέδριο του Σύριζα ακόμη ανακοίνωσε, ότι δηλαδή “θέλει να κυβερνήσει με τη γενιά του” εννοώντας τα νέα σε ηλικία άτομα γενικά (διότι κατά καμία έννοια δεν βρίσκονται στην ίδια γενιά με την Ε. Αχτσιόγλου).

Ακούστηκαν πράγματι πολλές κακές γλώσσες να διαδίδουν διάφορα “σχόλια” που αφορούσαν τον τρόπο ή τον λόγο καλύτερα για τον οποίον η Έφη έγινε υπουργός ενός νευραλγικού υπουργείου και μάλιστα σε φάση που στην καλύτερη εκτίμηση χαρακτηρίζεται “δύσκολη”. Η προϋπηρεσία της στο πλευρό του Γ. Κατρούγκαλου σίγουρα ήταν ένα στοιχείο αλλά πολλοί έσπευσαν να αναγνωρίσουν και μια άλλη “προϋπηρεσία” πάλι στο “πλευρό” του Γ. Κατρούγκαλου…

Το σύνδρομο ξενικής προφοράς, και ο … Αλέξης!

Πολύς ντόρος έγινε στα σόσιαλ μίντια (που αλλού;) από την «περίεργη» συμπεριφορά του πρωθυπουργού μας στη διάρκεια των συναντήσεων του με τον απερχόμενο πλανητάρχη. Η όλη παρουσία του, η στάση και η γλώσσα του σώματός του, το απλανές βλέμμα,  το χαλαρό ντύσιμο, ακόμη και η ομιλία του, προξένησαν ουκ ολίγα σχόλια, τα περισσότερα εκ των οποίων αρνητικά.

Κάποιοι μάλιστα, πιο κακοπροαίρετοι, προφανώς έμμισθα τρολ του Κυριάκου, μίλησαν ακόμη και για φαρμακευτική αγωγή που δήθεν παίρνει ο Αλέξης, εξ ου και η εν γένει παρουσία του, ενώ κάποιοι ακόμη πιο ποταποί (προφανώς σαμαρικοί) έφτασαν στο σημείο να μιλούν για εγκεφαλικό επεισόδιο…