Είναι στη φύση του ανθρώπου να αναπολεί τις παλιές καλές,
αλλά χαμένες από καιρό εποχές.
Η κάθε γενιά που διαδέχεται τη προηγούμενη, διατηρεί μέσα
της μια συλλογική μνήμη παλιών αθώων εποχών. Άσχετα αν οι εποχές αυτές ήταν
στην πραγματικότητα σκληρές και γεμάτες αίμα και στερήσεις.
Μάλιστα, οι Αβορίγινες ιθαγενείς της Αυστραλίας, το πάνε
λίγο παρά πέρα, θεωρώντας τις πολύ παλιές εποχές, αυτές των μακρινών προγόνων τους,
ως «την εποχή των ονείρων».
Η εξιδανίκευση του παρελθόντος είναι σαν εντυπωμένη στα
γονίδιά μας.
Ακόμη κι αν μιλάμε για παρελθόν όπου η μέση διάρκεια ζωής
ήταν τα 30-35 χρόνια, και οι άνθρωποι πέθαιναν από έναν απλό πονοκέφαλο που εύκολα
εξελίσσονταν σε μηνιγγίτιδα, ή από μια απλή
(σήμερα) περίπτωση σύφιλης.
Για αυτό οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν… αφού έτσι είναι
προγραμματισμένοι οι εγκέφαλοί μας, διότι αλλιώς θα παραμέναμε για πάντα παιδιά.









