Φιλελευθερισμός και φόροι.

Οι περισσότεροι πολέμιοι του μνημονίου συμφωνούν σε δύο πράγματα: ότι το μνημόνιο ευθύνεται για κάθετι που έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και ότι η επιβολή φόρων είναι μία γνωστή σε όλους στρατηγική επιλογή των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού. 

Είναι σίγουρα κοπιαστικό και πιθανότατα μάταιο να προσπαθεί κανείς να πείσει έναν εξτρεμιστή μουσουλμάνο καμικάζι να μην τραβήξει το σχοινάκι με τα εκρηκτικά, όταν έχει ήδη πάρει την απόφασή του και πιστεύει ότι η πράξη του θα τον οδηγήσει στον παράδεισο. 

Μεταξύ των εξτρεμιστών μουσουλμάνων και των Ελλήνων αντιμνημονιακών μπορούμε να βρούμε πολλές διαφορές, αλλά σίγουρα κι ένα κοινό: Τυφλός φανατισμός σε συνδυασμό με θεωρίες συνωμοσίας δημιουργούν ένα εκρηκτικό κι επικίνδυνο μείγμα...

Απονενοημένο διάβημα…

Αποφάσισα να φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Όχι, δεν πήρα την απόφαση αυτή λόγω της οικονομικής κρίσης.

Δεν με εξώθησε η Μέρκελ ή η τρόικα.

Εγκαταλείπω τον μάταιο τούτο κόσμο γιατί δεν αντέχω άλλο τον λαϊκισμό, δεν αντέχω άλλο την καθημερινή δολοφονία της νοημοσύνης μου.

Εγκαταλείπω τον μάταιο τούτο κόσμο γιατί δεν αντέχω να ζω σε μια κοινωνία η οποία θεωρεί αυτονόητο ότι μπορεί να κάνει κουμάντο στην τσέπη του άλλου…

 

Given to Fly....

Pearl Jam, Given to Fly.....

Ο λούμπεν θάνατος.

Για πολλοστή φορά έγινε κατανοητό ότι ο θάνατος στην Ελλάδα χρειάζεται ιδιοκτήτες για τον απαραίτητο επικήδειο που ξυπνά την βιβλική μοναδικότητα του Έλληνα με τις απαραίτητες κατάρες στα κολλυβοπάρτι.

Η αρμονία που αγνοεί το μάταιο δεν έχει θέση στην θεολογική κηδεμονία των οπαδών της κομματικής παντιέρας.

Με τρόπο συνειδητής έκρηξης, καταργείται αυτό που ο Ντεριντά υποστήριζε για χρόνια: η υποκειμενικότητα είναι κατά βάθος αθεμελίωτη.

Λάθος. Τα τελευταία χρόνια, οτιδήποτε πράττεται από τον περιπλανώμενο παρία των ενστίκτων, έχει υπογραφή με τρία ονόματα.

Η κουλτούρα του θανάτου.

Το περασμένο Σάββατο, σε γνωστό δικτυακό τόπο που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο υπογράφουν επιθέσεις γεμάτες μισές αλήθειες, συνειδητές διαστρεβλώσεις, παραναγνώσεις και συκοφαντίες εξωτικά γλυκά και φρούτα, τύπου Πάστα Φλώρα ή Φρουί Ζελέ, «ανέβηκε ψηλά» για λίγη ώρα μια ανάρτηση.

 

Υποτίθεται ότι ήταν το κείμενο του πατέρα ενός από τους δύο φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους δηληριασμένοι από το μονοξείδιο του άνθρακα και όχι από την καύση του διοξειδίου του άνθρακα, όπως είπε χθες ο Αλέξης ο Τσίπρας.

Βουλώστε το πια…

Την περασμένη Παρασκευή στη Λάρισα συνέβη ένα θλιβερό γεγονός.

Δύο νεαροί φοιτητές έχασαν την ζωή τους και άλλοι τρεις νοσηλεύονται στην εντατική (οι δύο σε κρίσιμη κατάσταση) από δηλητηρίαση που προήλθε από ένα μαγκάλι που είχαν ανάψει για να ζεσταθούν.

 

Είναι πραγματικά τόσο κρίμα, νέοι άνθρωποι να φεύγουν από τη ζωή τζάμπα και βερεσέ.

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, τη θέση της θλίψης σύντομα παίρνει η οργή.

Η οργή για τους σύγχρονους βρικόλακες, για αυτά τα βαμπίρ που περιμένουν με τα σάλια τους να τρέχουν σε κάτι τέτοιες τραγωδίες για να σπεκουλάρουν πολιτικά ή απλώς να πουλήσουν «επανάσταση» στους αφελείς που είναι έτοιμοι να αγοράσουν όσο όσο.

Η Καμπούλ της Ευρώπης.

Παρακολουθούσα, την Κυριακή, γνωστό τηλεπαρουσιαστή να δηλώνει έξαλλος και προσβεβλημένος για τις «οδηγίες ασφαλείας» που έδωσε η Κομισιόν στα στελέχη της τα οποία εργάζονται ή επισκέπτονται την Ελλάδα, και αναρωτιόμουν σε ποιον κόσμο ζει.

 

Υπενθυμίζεται ότι οι οδηγίες αφορούν αυτονόητες προφυλάξεις που θα πρέπει να λαμβάνουν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι όταν βρίσκονται στην Αθήνα: να αποφεύγουν δηλαδή να πλησιάζουν διαδηλώσεις, να μη φέρουν σε εμφανές σημείο την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα, να μην αποκαλύπτουν πού εργάζονται σε αγνώστους.

Φυσικά, για άλλη μία φορά πέσαμε από τα σύννεφα και εμφανιστήκαμε σοκαρισμένοι με την εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό.

Ο Γλίτσας!

Παρακαλούμε την προσοχή σας.

Όσα ακολουθούν παρακάτω είναι αποσπάσματα από άρθρο με το τίτλο «Παιδομάζωμα και συμμορίτες» που δημοσιεύτηκε χτες στο διαδίκτυο.

Γράφει ο συντάκτης:

«Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπεται να μαζεύει μικρά παιδιά και να τους κάνει πολιτικό... κατηχητικό. Είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή, είτε για φεστιβάλ Νεολαίας μεγάλων προοδευτικών κομμάτων, όπου συχνά βλέπουμε γονείς κομματόσκυλα να 'χουν τα παιδιά τους αγκαλιά με τα σφυροδρέπανα...».

Και συνεχίζει:

«Μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου; Γενιές ολόκληρες πήρε στο λαιμό της η Αριστερά τους, σέρνοντας σε μια ζωή βασάνων και βαρβαρότητας στον "κομμουνιστικό παράδεισο" χιλιάδες αθώα Ελληνόπουλα, τα πιο αγνά θύματα του Εμφυλίου!!!».

Καταλήγει δε ως εξής:

«Με τα σημερινά δεδομένα αυτό που έκαναν (σ.σ.: οι κομμουνιστές...) θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αγγίζει τα όρια του εγκλήματος πολέμου, και ηθικά στιγμάτισε ιστορικά αυτή την παράταξη».

Χτίστε κι άλλες φυλακές...

Μετά την καταδίκη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου σε ισόβια, λέγεται ότι οι δικαστές θα έχουν πολλή δουλειά να κάνουν τα επόμενα χρόνια, αφού οι έρευνες φέρνουν στο φως εκατοντάδες υποθέσεις διαφθοράς στους δήμους.

Ωστόσο, δεν είναι εύκολο. Η μύτη του παγόβουνου είναι ορατή δύο δεκαετίες και πλέον, όμως ουδείς αιρετός είχε οδηγηθεί μέχρι στιγμής στις φυλακές (οι έως σήμερα λίγες ποινές σε τοπικούς άρχοντες είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα).

Υπάρχει μεταξύ των λειτουργών ομερτά, οι διαδικασίες είναι πολύ αργές, οι κυρώσεις συνήθως προκλητικά ήπιες, μια ποινική δίκη χρειάζεται επτά με οκτώ χρόνια να ολοκληρωθεί, μια υπόθεση μπορεί πολλάκις να αναβληθεί και μέχρι να φτάσει στο δικαστήριο να παραγραφεί ή να μη φτάσει ποτέ.

 

Μια τροπολογία με πολλά μυστικά…

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα.

Η πεποίθησή τους αυτή έχει ενισχυθεί τελευταία από την αδυναμία της κυβέρνησης να περάσει από την Βουλή τροπολογία που να επιτρέπει στους υποψήφιους αγοραστές να έχουν γνώση όλων των συμβάσεων των υπό εξαγορά εταιρειών. Κάποιος είχε πει παλιότερα ότι πιο ισχυρά και από τα κόμματα είναι στην Βουλή τα επιχειρηματικά λόμπι! 

Εκτός, δηλαδή, από τα γνωστά κόμματα που έχουν ψηφίσει οι Έλληνες, υπάρχουν και μυστικές αδελφότητες που περιλαμβάνουν μέλη από όλο το πολιτικό φάσμα.

Μπορεί δύο βουλευτές να είναι στο ίδιο κόμμα, αλλά να βρίσκονται σε διαφορετική «επιχειρηματική αδελφότητα».