Το πιο ευέλικτο παιδί.

Τον θυμάμαι στην ραδιοφωνική εκπομπή του ΑΝΤΕΝΝΑ

«Πρωϊνές διαδρομές», με τον Βασίλη Αδαμόπουλο, όταν επαινούσε κι έδινε ως δώρο σε μερικούς τυχεράκηδες ακροατές το βιβλίο της Ρεπούση.

Το γνωστό.

Τώρα θέλει να το ξεχάσει και το αρνείται αλλά εγώ τον άκουγα στο αυτοκίνητο.

Αν υπήρχε άλλος Χρήστος Χωμενίδης στο ραδιόφωνο του ΑΝΤΕΝΝΑ, στην ίδια εκπομπή, τότε κάνω λάθος.

Πιθανώς να υπήρχε κάποιος άθλιος που έκανε πλαστοπροσωπία.

Θα ήταν ο ίδιος που έσταζε μέλι υπέρ του Σχεδίου Ανάν, με αναφορές, χάριν επιχειρημάτων, ακόμη και στον …Μακάριο Δρουσιώτη, αυτόν που στα βιβλία του περίπου ισχυρίζεται ότι η ΕΟΚΑ έκανε … «εθνοκάθαρση».

Γιατί, γιατί, γιατί;

Είχε πάει τρεις το μεσημέρι και εξουθενωμένος από την πίεση της δουλειάς, σταμάτησα για λίγο να κάνω ένα μικρό διάλειμμα.

Οι παρουσιάσεις που έστηνα σε power point με είχαν διαλύσει προσπαθώντας να περάσω εικόνες από λογικά διαγράμματα, αλληλουχίες σχεδιομελετών και κατασκευών, υπολογιστικά φύλλα και αποτελέσματα από κώδικες προσομοίωσης.

Έπρεπε να είμαι άψογος για την αυριανή παρουσίαση, να δείξω επαγγελματισμό και όχι θεωρίες, αοριστολογίες και μπαρούφες με τσιτάτα και φράσεις κλισέ...

Όσο νά’ναι, όσο και να λατρεύω τη δουλειά που κάνω, το μυαλό μου ζήτησε αυτόματα μερικές στιγμές χαλάρωσης.

Αν συνέχιζα, μέσα στη ζέστη, (το κλιματιστικό έχει χαλάσει δυστυχώς), τα λάθη θα έρχονταν το ένα μετά το άλλο. 

Χρειάζονται κυρώσεις.

Φίλος της στήλης, ο οποίος διάγει -όχι και τόσο εύκολα- την όγδοη δεκαετία του πολυτάραχου βίου του, μου διηγήθηκε το εξής πραγματικό περιστατικό: στις 18 Ιουλίου δέχθηκε τηλεφώνημα να παραστεί, άρον άρον, στην Επιτροπή Κρίσεως Αναπηρικών Συντάξεων του ταμείου του, η οποία θα συνερχόταν την επομένη.

Παρουσιάστηκε λοιπόν, ως όφειλε, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας 119, μαζί με άλλους -κατά το πλείστον- ηλικιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι υποφέρουν από βαρύτατες αναπηρίες.

Στο κτίριο συνεδρίαζαν δύο επιτροπές: η νευρολογική επιτροπή, που δούλευε ρολόι, με αποτέλεσμα ο χρόνος αναμονής των ασφαλισμένων να είναι μηδενικός.

Και η ρευματολογική κλινική, η οποία δεν δεχόταν ασθενείς, με αποτέλεσμα τα καροτσάκια να έχουν σχηματίσει ουρά ταλαιπωρημένων ασφαλισμένων.

Μετά ώρες, οι ασθενείς ενημερώθηκαν ότι ο λόγος της καθυστέρησης ήταν πως από τους τρεις γιατρούς που θα έπρεπε να παρίστανται στη διαδικασία της κρίσεως, είχε εμφανιστεί μόνο ο ένας.

Ο δεύτερος επικαλέστηκε οικογενειακό πρόβλημα και ο τρίτος αναζητούνταν, αφού δεν είχε δώσει σημάδια ζωής.

Οι αναπληρωτές δεν είχαν οριστεί ή ήταν άφαντοι κι έτσι οι ανάπηροι γύρισαν σπίτια τους άπραγοι και εξοργισμένοι.

Οι σαραντάρηδες στις καφετέριες…

Στη γειτονιά μου και φαντάζομαι σε πολλές γειτονιές είναι τις μόδας κάτι απλοϊκού τύπου καφετέριες. Όχι οι παλιές υπερπαραγωγές με τους πολυελαίους και τους καναπέδες. Απλά πράγματα.

Τραπεζάκια, καρέκλες, ο καφές προσφορά ένα ευρώ με νερό, άντε και καμιά μπουγάτσα.

Κάθε τόσο ξεπετάγεται και μια καινούργια.

Εκεί που υπήρχαν υφασματάδικα, ρουχαλάδικα, στούντιο που έκαναν μανικιούρ. Κάθε που κλείνει κάτι σχεδόν στοιχηματίζω ότι θα ανοίξει καφέ.

Τα μαγαζιά αυτά γεμίζουν από το πρωί.

Αν περάσεις από έξω κατά τις δέκα θα δεις στα τραπέζια τους να κάθονται κυρίως μεσήλικες άνθρωποι.

Σαράντα, πενήντα, εξήντα με τη βία, χρόνων.

Που δεν τους χωράνε τα σπίτια τους και κατεβαίνουν στα καφενεία.

Το πρώτο καιρό που έμειναν άνεργοι το πάλεψαν.

Πήραν τις αγγελίες, πήγαν και ξαναπήγαν στον ΟΑΕΔ να δουν κανένα πρόγραμμα, μπήκαν σε site που υπόσχονταν καριέρες.

Μετά δεν δίστασαν να τηλεφωνήσουν σε γνωστούς και φίλους, ακόμα και πόρτα πόρτα να περάσουν να αφήσουν βιογραφικά. Μήπως και...

Η Βρετανία σφίγγει τα λουριά στο ιντερνετικό πορνό.

Μετά την Ρωσία του Πούτιν που ξεκίνησε νομοθετική εκστρατεία κατά της ομοφυλοφιλίας, έρχεται η σειρά της Αγγλίας που ξεκινά μια γενική απαγόρευση της «ακραίας» πορνογραφίας.

Στο εξής, η κατοχή βίαιου πορνογραφικού υλικού στο Ηνωμένο Βασίλειο, θα θεωρείται σοβαρό ποινικό αδίκημα.

Αυτό ανακοίνωσε σήμερα ο David Cameron, κηρύσσοντας τον πόλεμο εναντίον του διαδικτυακού πορνό.

Με τον Ρέμο και τα άλλα παιδιά…

Ή αλλιώς: «φέρτε μου τον Σόιμπλε, να τον γ…..ω, μπας και περπατήσει»!

Ότι και να λένε οι μονίμως ανησυχούντες, και οι επαγγελματίες μιζερογκρινιάρηδες, η Ελλάδα συνεχίζει να είναι Ελλάδα.

Και άσχετα με τα χαράτσια, τους Μελιγαλάδες, και τα γουναράδικα, η πραγματική Ελλάδα είναι άλλη, από αυτήν που μας πλασάρουν οι ντόπιοι τσανακογλείφτες..

Είναι η Ελλάδα στην οποία μάθαμε, πάππου προς πάππου, και δεν πα να γ….. οι δανειστές μας!

Ένα μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται, μέσα σε μια θάλασσα κονφορμισμού, και παγκοσμιοποιημένης ομοιομορφίας.

Αυτή δηλαδή η Ελλάδα που ξέρουμε, και που αγαπούμε τόσα χρόνια τώρα.

Η Ελλάδα των φιλοσόφων, των πολεμιστών, του ούζου, του φραπέ, και της πίστας!

Τρανή απόδειξη των παραπάνω η περίφημη πλέον «συναυλία» του Αντώνη Πασχαλίδη, ή αλλιώς Ρέμου, ή αλλιώς ερωτιάρη, ή κατά κάποιους κακοπροαίρετους «μπινέ», σε γνωστό κλαμπ της Μυκόνου, όπου παρά το τσουχτερό εισιτήριο, και τις πανάκριβες σαμπάνιες, δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα στην άμμο.

Μάλιστα, όπως ακούω, υπήρχαν και ουρές απ’ έξω, όσων δύσμοιρων δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν εισιτήριο.

Μιλάμε για … αγανάκτηση.

Αφού στο τέλος, άρχισαν όλοι να αλληλομπουγελώνονται με σαμπάνιες, και να εκτοξεύουν υπερμεγέθεις πανάκριβες γαρίδες εισαγωγής προς τη μεριά των υπευθύνων του καταστήματος, που δεν φρόντισαν να μεγεθύνουν τον χώρο.

Η περίπτωση του Ντιτρόιτ θυμίζει … Ελλάδα.

Στα απόνερα της πρόσφατης πτώχευσης του Ντιτρόιτ, οι αλληλοκατηγορίες για το ποιος φταίει εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν.

Όλοι γνώριζαν εδώ και χρόνια, πως η άλλοτε πανίσχυρη οικονομικά πόλη βρίσκονταν σε ένα καθοδικό σπιράλ θανάτου.

Ποιος όμως έφταιξε για την τελική της κατάρρευση;

Ιδού μερικές απόψεις:

«Αγάπη θα πει χάνομαι»

Τα χρόνια της ζωής μας τα μετράμε με τα καλοκαίρια, όπου οι συζητήσεις γίνονται περισσότερες, οι αφηγήσεις μαγεύουν, οι σκέψεις γίνονται δημιουργικές, οι αναμνήσεις επανέρχονται και οι στιγμές μένουν ανεξίτηλες. «Μόνο με αγάπη κερδίζονται τα πάντα», μου είπε μια ξεχωριστή ηλικιωμένη γυναίκα σε κάποια από τις πιο ωραίες καλοκαιρινές συναντήσεις, όπου ανακαλύπτεις σπάνιες και αξέχαστες εξιστορήσεις.

Οδικός τουρισμός ή γύρος του θανάτου;

Αναδημοσιεύω ένα κείμενο του Antinews, που το είχα γράψει το 2011, αλλά που ισχύει και σήμερα.

Ακόμη πιο πολύ.

Σαν να γράφτηκε χθες…

Μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη να ορθοποδήσει η χώρα μας μέσα από την ανάπτυξη, και αναφέρουμε κυρίως τον τουρισμό, που αποτελεί και τον βασικότερο πυλώνα αυτής της ανάπτυξης. Είναι άλλωστε η μόνη βιομηχανία που μας απέμεινε.

Αλλά δυστυχώς κι αυτή πάει κατά διαόλου.

Την κάναμε σαν τα μούτρα μας.

Δεν θα μπω σε αναλύσεις δεικτών, ούτε σε στατιστικά στοιχεία αφιξο-αναχωρήσεων τουριστών στα αεροδρόμιά μας.

Θα περιγράψω όμως μια προσωπική μου εμπειρία, που πιστεύω πως είναι ενδεικτική της προχειρότητας και της πολιτικής «άρτσι μπούρτζι και λουλάς», που ως γνήσιοι Έλληνες ακολουθούμε και στον τουρισμό.

Αποφάσισα λοιπόν χθες να πεταχτώ αυθημερόν στη Χαλκιδική.

Τη περιοχή που κάποτε είχε τα φόντα να εξελιχθεί σε Μονακό. Εξελίχθηκε όμως σε Γουιάνα…

Λεφτά υπάρχουν … αφού!

Έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου είπε εκείνο το

περίφημο «Λεφτά Υπάρχουν!».

Πόσο μπροστά ήταν ο ΓΑΠ;

Όσο και αν διαφωνώ μαζί του, να τον κατακρίνω για το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του, πρέπει να παραδεχτώ ότι σε επίπεδο πολιτικής σκέψης ήταν εκπληκτικός.

Ας τον φωνάζουμε αμερικανάκι και Jeffrey.

Ας τον κοροϊδεύουμε που δεν μπορεί να συντάξει μια ολοκληρωμένη πρόταση.

Ας γελάμε όταν χάνεται με το κανό του στο Αιγαίο και στέλνουμε ομάδες διάσωσης να τον μαζέψουν. 

Ο ΓΑΠ μας είχε καταλάβει όσο κανένας άλλος, διάβασε την ψυχοσύνθεσή μας, τη νοοτροπία μας και εμείς τον λατρέψαμε και του δώσαμε 43,92%!

Ένας σκληρός λαϊκισμός, λοιπόν, με επίκεντρο το φερόμενο θεωρητικό πλούτο της χώρας, έφτανε για να εκλεγεί πρωθυπουργός με τόσο μεγάλο ποσοστό.