Ο πατριωτισμός της Μυκόνου!

Η Μύκονος, ως γνωστόν, δεν είναι νησί.

Είναι υπαρξιακός προορισμός όπως τα Κύθηρα του Χέλντερλιν, τόπος συμβολικός όπως η Θούλη.

Η έκφραση «πάω Μύκονο» ήταν, στα χρόνια της Μεγάλης Ελλάδας, ομολογία πατριωτισμού.

Σήμαινε ότι όχι μόνον έχεις καταλάβει το βαθύτερο νόημα της ελληνικής ζωής, αλλά έχεις βρει τον τρόπο να το κάνεις δικό σου, να ζήσεις όπως μόνον οι Ελληνες ξέρουν να ζουν.

Ξέρεις να κρατάς τη θέση σου στην πασαρέλα του ξεσαλώματος, και το κυριότερο, ξέρεις πως ο Θεός ή κάποια μοίρα σε έριξαν σ’ αυτόν τον τόπο για να ξοδεύεσαι και να ξοδεύεις.

Άλλα καλοκαίρια…

Αρχές δεκαετίας του ‘90, τα πρώτα beach bar κάνουν την εμφάνισή τους.

Τα παραθαλάσσια παραθεριστικά χωριά σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλάζουν.

Οι τοπικοί Δήμοι ενισχύονται οικονομικά.

Μέσα σε μια δεκαετία η ομπρέλα, η ψάθα και το ψυγειάκι έχουν αντικατασταθεί από έτοιμες ξαπλώστρες, ο παππούς δεν έχει πια δικαίωμα να έχει λίγα μέτρα παραλίας μπροστά στο σπίτι του και το ελεύθερο μπάνιο -με τις ευλογίες όλων μας- αποτελεί παρελθόν.

Έγινε κατεστημένο το μπάνιο στη θάλασσα να συνεπάγεται υποχρεωτικό στρίμωγμα μέχρι αηδίας, πέταμα σε οποιοδήποτε σημείο σου βρουν ελεύθερη ομπρέλα ακόμα και 20 μέτρα από το κύμα, ηχορρύπανση λόγω συνωστισμού και χαράτσι σε κάθε εξόρμηση, που προστίθεται στα ήδη σαλταρισμένα έξοδα μετακίνησης.

Οι αντιστασιακοί!

Η εκτίμηση ότι η χώρα μας τελεί υπό δικτατορικό καθεστώς («χούντα», «Κατοχή») οδηγεί

στην ένδυση πολλών δημιουργών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και διασκεδαστών με τα χρώματα του αντιστασιακού.

Συγγραφείς, τραγουδιστές, μέλη της νομενκλατούρας και ινδάλματα της λαϊκής ψυχαγωγίας εμφανίζονται ως μεγαλόστομοι επαναστάτες, πατριώτες και ανατροπείς: μετά από κάμποσα χρόνια λήθαργου και επιθετικού νεοπλουτισμού, δεβαριεσισμού και γραφειοκρατικής αριστεροσύνης, διάφοροι «επώνυμοι» κολακεύουν το κοινό τους πασχίζοντας να γίνουν συμπαθητικοί - άρα, να διατηρήσουν τη δημοτικότητα και, κυρίως, την εμπορικότητά τους.

Άνθρωποι άσχετοι προς την πολιτική, μικροαστοί, βολεμένοι, αγράμματοι, εσωστρεφείς και εγωκεντρικοί, κάνουν οψίμως επίδειξη κοινωνικής συνείδησης - και εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις γνωρίζουν επιτυχία και προσβλέπουν στην εξουσία, όσοι ενδιαφέρονται να αρέσουν, προσχωρούν στους επικείμενους νικητές.

Ποια Αριστερά;

(Γενικώς, αλλά και ειδικώς στη σημερινή Ελλάδα)

Η γιαγιά μου όταν γνώριζε κάποιον που τον συμπαθούσε, ο οποίος όμως τύχαινε να μην είναι αριστερών αντιλήψεων, έλεγε με απορία ανάκατη με ελαφρά απογοήτευση «τέτοιος καλός άνθρωπος κι όμως να είναι δεξιός»!!!

Η γιαγιά, εννοείται, ήταν αριστερή.

Δεν ήξερε πολλά, μετά βίας ήξερε γράμματα όπως όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της ελληνικής περιφέρειας της γενιάς της (γεννημένη το 1913, σήμερα θα έκλεινε τα 100), ήξερε όμως μερικά βασικά πράγματα.

Ήξερε ότι οι αριστεροί ήταν με τον αναξιοπαθούντα, τον αδύνατο, τον (όπως θα έλεγαν παλιότερα) τον κάθε χρήζοντα βοηθείας.

Γι’ αυτό εξάλλου και όταν τους γνώρισε ο άντρας της, εκεί στα χρόνια της κατοχής και της αντίστασης, τους συμπάθησε αμέσως και έγινε ένας απ’ αυτούς – τους πιο δραστήριους του χωριού, η δε γιαγιά ακολούθησε προσφέροντας μέγιστη βοήθεια και διακινδυνεύοντας και η ίδια όχι μόνο από συμπαράσταση στο σύζυγό της, αλλά επειδή και η ίδια είχε συνείδηση ότι κάνει κάτι καλό.

Μια λούμπεν Βουλή.

Γράψαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό κοινοβούλιο, τόσο σε επίπεδο προσωπικοτήτων όσο και γενικότερης νοητικής κατάστασης.

Η οικονομική κρίση, που δεν είναι παρά ουραγός της πραγματικής ελληνικής κρίσης, της πολιτικής και πολιτισμικής, δημιούργησε μορφώματα στα οποία συμμετέχουν τα πιο λούμπεν στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας.

Και, μέσω αυτών των μορφωμάτων, είδαν φως και πέρασαν στα κοινοβουλευτικά έδρανα πρόσωπα που –όχι πολύ παλιά- δεν θα μπορούσαν να περάσουν ούτε καν από την πλατεία Συντάγματος.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης «επίπεδο του κοινοβουλίου», είναι ότι το συγκεκριμένο κοινοβούλιο είναι ανανεωμένο κατά κόρον, αφού εξελέγησαν 190 νέοι βουλευτές.

Αν αυτοί, είναι οι πιο άξιοι της ελληνικής κοινωνίας, τότε η Ελλάδα δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα ζει και θ’ αναπνέει επί μακρόν.

Λέγε με σταγόνα

Η πόρτα από το παμπάλαιο διαμέρισμα έσκουξε παραπονιάρικα στο κλείσιμο. Προχώρησε στα ενδότερα του λημεριού της και έκατσε ανυπόμονη σε μια καρέκλα ετοιμόρροπη, δίπλα στο αραχνιασμένο τραπέζι. Έβγαλε από την τσάντα της τη λεία της και την άπλωσε στην ροζιασμένη ξύλινη επιφάνεια. 2 πορτοφόλια δερμάτινα και ένα ροζ με κάποιο χαζοχαρούμενο ήρωα καρτούν πάνω. «Ανόητα πλουσιοκόριτσα,» σκέφτηκε από μέσα της.

Το πιο ευέλικτο παιδί.

Τον θυμάμαι στην ραδιοφωνική εκπομπή του ΑΝΤΕΝΝΑ

«Πρωϊνές διαδρομές», με τον Βασίλη Αδαμόπουλο, όταν επαινούσε κι έδινε ως δώρο σε μερικούς τυχεράκηδες ακροατές το βιβλίο της Ρεπούση.

Το γνωστό.

Τώρα θέλει να το ξεχάσει και το αρνείται αλλά εγώ τον άκουγα στο αυτοκίνητο.

Αν υπήρχε άλλος Χρήστος Χωμενίδης στο ραδιόφωνο του ΑΝΤΕΝΝΑ, στην ίδια εκπομπή, τότε κάνω λάθος.

Πιθανώς να υπήρχε κάποιος άθλιος που έκανε πλαστοπροσωπία.

Θα ήταν ο ίδιος που έσταζε μέλι υπέρ του Σχεδίου Ανάν, με αναφορές, χάριν επιχειρημάτων, ακόμη και στον …Μακάριο Δρουσιώτη, αυτόν που στα βιβλία του περίπου ισχυρίζεται ότι η ΕΟΚΑ έκανε … «εθνοκάθαρση».

Γιατί, γιατί, γιατί;

Είχε πάει τρεις το μεσημέρι και εξουθενωμένος από την πίεση της δουλειάς, σταμάτησα για λίγο να κάνω ένα μικρό διάλειμμα.

Οι παρουσιάσεις που έστηνα σε power point με είχαν διαλύσει προσπαθώντας να περάσω εικόνες από λογικά διαγράμματα, αλληλουχίες σχεδιομελετών και κατασκευών, υπολογιστικά φύλλα και αποτελέσματα από κώδικες προσομοίωσης.

Έπρεπε να είμαι άψογος για την αυριανή παρουσίαση, να δείξω επαγγελματισμό και όχι θεωρίες, αοριστολογίες και μπαρούφες με τσιτάτα και φράσεις κλισέ...

Όσο νά’ναι, όσο και να λατρεύω τη δουλειά που κάνω, το μυαλό μου ζήτησε αυτόματα μερικές στιγμές χαλάρωσης.

Αν συνέχιζα, μέσα στη ζέστη, (το κλιματιστικό έχει χαλάσει δυστυχώς), τα λάθη θα έρχονταν το ένα μετά το άλλο. 

Χρειάζονται κυρώσεις.

Φίλος της στήλης, ο οποίος διάγει -όχι και τόσο εύκολα- την όγδοη δεκαετία του πολυτάραχου βίου του, μου διηγήθηκε το εξής πραγματικό περιστατικό: στις 18 Ιουλίου δέχθηκε τηλεφώνημα να παραστεί, άρον άρον, στην Επιτροπή Κρίσεως Αναπηρικών Συντάξεων του ταμείου του, η οποία θα συνερχόταν την επομένη.

Παρουσιάστηκε λοιπόν, ως όφειλε, στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας 119, μαζί με άλλους -κατά το πλείστον- ηλικιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι υποφέρουν από βαρύτατες αναπηρίες.

Στο κτίριο συνεδρίαζαν δύο επιτροπές: η νευρολογική επιτροπή, που δούλευε ρολόι, με αποτέλεσμα ο χρόνος αναμονής των ασφαλισμένων να είναι μηδενικός.

Και η ρευματολογική κλινική, η οποία δεν δεχόταν ασθενείς, με αποτέλεσμα τα καροτσάκια να έχουν σχηματίσει ουρά ταλαιπωρημένων ασφαλισμένων.

Μετά ώρες, οι ασθενείς ενημερώθηκαν ότι ο λόγος της καθυστέρησης ήταν πως από τους τρεις γιατρούς που θα έπρεπε να παρίστανται στη διαδικασία της κρίσεως, είχε εμφανιστεί μόνο ο ένας.

Ο δεύτερος επικαλέστηκε οικογενειακό πρόβλημα και ο τρίτος αναζητούνταν, αφού δεν είχε δώσει σημάδια ζωής.

Οι αναπληρωτές δεν είχαν οριστεί ή ήταν άφαντοι κι έτσι οι ανάπηροι γύρισαν σπίτια τους άπραγοι και εξοργισμένοι.

Οι σαραντάρηδες στις καφετέριες…

Στη γειτονιά μου και φαντάζομαι σε πολλές γειτονιές είναι τις μόδας κάτι απλοϊκού τύπου καφετέριες. Όχι οι παλιές υπερπαραγωγές με τους πολυελαίους και τους καναπέδες. Απλά πράγματα.

Τραπεζάκια, καρέκλες, ο καφές προσφορά ένα ευρώ με νερό, άντε και καμιά μπουγάτσα.

Κάθε τόσο ξεπετάγεται και μια καινούργια.

Εκεί που υπήρχαν υφασματάδικα, ρουχαλάδικα, στούντιο που έκαναν μανικιούρ. Κάθε που κλείνει κάτι σχεδόν στοιχηματίζω ότι θα ανοίξει καφέ.

Τα μαγαζιά αυτά γεμίζουν από το πρωί.

Αν περάσεις από έξω κατά τις δέκα θα δεις στα τραπέζια τους να κάθονται κυρίως μεσήλικες άνθρωποι.

Σαράντα, πενήντα, εξήντα με τη βία, χρόνων.

Που δεν τους χωράνε τα σπίτια τους και κατεβαίνουν στα καφενεία.

Το πρώτο καιρό που έμειναν άνεργοι το πάλεψαν.

Πήραν τις αγγελίες, πήγαν και ξαναπήγαν στον ΟΑΕΔ να δουν κανένα πρόγραμμα, μπήκαν σε site που υπόσχονταν καριέρες.

Μετά δεν δίστασαν να τηλεφωνήσουν σε γνωστούς και φίλους, ακόμα και πόρτα πόρτα να περάσουν να αφήσουν βιογραφικά. Μήπως και...