Ο εφιάλτης της Βαϊμάρης.

Όλο και συχνότερα η τραυματική εμπειρία από τη Γερμανία του 1930 ανακαλείται στην επικαιρότητα.

Πολλοί διερωτώνται εάν στη χώρα μας ξαναπαίζεται σήμερα το σενάριο που παρέδωσε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο ναζισμό στις 30 Ιανουαρίου 1933.

Η σύγκριση δεν είναι αυθαίρετη, ωστόσο ο καθείς επικεντρώνει σε διαφορετικά αίτια, προβλήματα και αποτελέσματα, προκειμένου να αντλεί «συμπεράσματα» που, όπως φαντάζεται, δικαιώνουν τις εκ προοιμίου θέσεις του.

Σύγχυση υπάρχει για τον πραγματικό κίνδυνο τόσο για σήμερα όσο και για το Μεσοπόλεμο.

Την πτώση της Βαϊμάρης κάποιοι την αποδίδουν στην «ασυδοσία» και «ανευθυνοποίηση των πολιτών», στην «κατάχρηση» δημοκρατικών δικαιωμάτων, που προσχηματικά επικαλέσθηκε η επ' αόριστον αναστολή τους.

Τσίπουρα, ούζα, και τσικουδιές…

Πόσο μοιάζουν ή πόσο διαφέρουν τα τρία εθνικά μας ποτά;

Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, ενώ μερικοί από εμάς μπορεί να έχουν καταναλώσει εκατοντάδες κιλά απ’ το καθένα, γνωρίζουμε λίγα έως ελάχιστα πράγματα για τον τρόπο παραγωγής και τις ιδιαιτερότητές τους.

Ας πούμε, η βασική διαφορά ανάμεσα στο ούζο και στα άλλα δύο βρίσκεται στην πρώτη ύλη.

Ενώ το τσίπουρο και η τσικουδιά προέρχονται από την απόσταξη των υπολειμμάτων της οινοποίησης, δηλαδή αποκλειστικά από σταφύλια, για το ούζο χρησιμοποιείται καθαρή αλκοόλη γεωργικής προέλευσης, που μπορεί να προέρχεται από μελάσα (ζαχαροκάλαμο), τεύτλα, δημητριακά ή οτιδήποτε άλλο…

Παρεκτροπές και σοβαρότητα.

Μέσα στα δύσκολα που ζούμε και στις δυσάρεστες εκπλήξεις που μας περιμένουν καθημερινά είναι εύκολο για τον οποιονδήποτε να ξεφύγει.
Να τεντώσει το σχοινί, να ξεπεράσει τα όρια της ευπρέπειας, να εισέλθει στην περιοχή της παράνοιας.

Εκεί όπου ο παραμορφωτικός φακός αλλοιώνει τις εικόνες, στρεβλώνει τα μηνύματα, οδηγεί σε παράλογα συμπεράσματα και σε εκρηκτικές αντιδράσεις.

Γι’ αυτό η πολυτιμότερη συμβουλή προς όλους είναι η ψυχραιμία και η αποφυγή της εν θερμώ αντίδρασης.

«Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε»!

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία.

Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη.

Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε  σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του.

Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

Προβοκάτσια… (ή απλά too much μπάφος);

Στο «Ιστορίες για αγρίους» ο Τζίμης Πανούσης αφηγείται την περίπτωση ενός παλαιού Αριστερού που αγόρασε οικόπεδο κοντά στον Μελιγαλά.

Έκανε γεώτρηση, πλην όμως αντί νερού, έβγαλε αίμα και κονσερβοκούτια.

Δεν είχε άλλη επιλογή.

Σφράγισε το πηγάδι και απέδωσε το γεγονός σε προβοκάτσια.

Πάντα το έκανε αυτό η Αριστερά.

Η προβοκάτσια ήταν μία ασφαλής καταφυγή απέναντι στο προφανές.

Τις περισσότερες φορές όχι άδικα.

Σε άλλες δεκαετίες.

Όμως στην αριστερή θεολογία ο προβοκάτορας έχει τον ρόλο του διαβόλου στη χριστιανική.

Ας τολμήσει ο Σαμαράς…

Σε μερικούς  μήνες έχουμε μια τυπικά ασήμαντη, ουσιαστικά όμως άκρως σημαντική εκλογική μάχη.

Αναφέρομαι στις δημοτικές εκλογές, αυτές δηλαδή που βγάζουν δήμαρχο, ο οποίος είναι αρμόδιος για κάποια πάρκα, μερικές πλατείες, για τα σκουπίδια, και δατς ολ.

 

Πρόκειται όμως για μια θέση με ιδιαίτερη επικοινωνιακή και συμβολική (πολιτικά) αξία, για την οποία σφάζονται τα κόμματα, ειδικά στις μεγάλες πόλεις.

Για αυτό έχουμε δει κατά καιρούς μεγαλο-υπουργούς να παραιτούνται για να γίνουν δήμαρχοι!!!

Η προβοκάτσια της Αυγής…

Ο αείμνηστος ηγέτης της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού συνήθιζε να λέει πως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς είναι πως «δεν άφησε πεπονόφλουδα που να μην πατήσει». 

Σοφόν αν κρίνουμε από το πόσο γρήγορα έσπευσε το δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η Αυγή, να υιοθετήσει τις απόψεις της Χρυσής Αυγής.

Ποιοί έπεσαν έξω;

"Έπεσαν έξω!", έγραφε την Κυριακή στο «Βήμα» από τη στήλη του ο Γιάννης Πρετεντέρης.

Εξηγούσε πως «το χειρότερο με τη Χρυσή Αυγή δεν είναι όσα έπραξε σχεδόν ανενόχλητη. Είναι ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα άργησε να καταλάβει περί τίνος πρόκειται για να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικά».

Μετά εξαπέστειλε μύδρους κατά Δεξιάς τε και Αριστεράς, αποκαλύπτοντας τα λάθη τους και ολοκλήρωσε το σκεπτικό του με μια σκληρή επιτίμηση: «Θέλω να ελπίζω ότι το πάθημα θα γίνει μάθημα. Αλλά δεν το πιστεύω και πολύ. Διότι αν τα παθήματα γίνονταν μαθήματα, τότε θα είχαμε προ πολλού την πιο σπουδασμένη πολιτική τάξη του πλανήτη. Και, μεταξύ μας, δεν το βλέπω...».

Γεμίσαμε αντιφασίστες.

Γεμίσαμε αντιφασίστες. Φανατικούς, μάλιστα.

Τους βλέπεις, τους ακούς και καταλαβαίνεις πως δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Είναι μαχητικοί, είναι επιθετικοί, είναι αφοριστικοί.

Αυτό συνέβη κάπως ξαφνικά τις τελευταίες λίγες εβδομάδες.

Η άγρια δολοφονία Φύσσα και ιδιαίτερα όσα ακολούθησαν με τις αποκαλύψεις για το ναζιστικό αυτό μόρφωμα, ξύπνησε συνειδήσεις.

Αυτό το τελευταίο είναι καλό.

Το ξύπνημα της συνείδησης δηλαδή απέναντι στον φασισμό ο οποίος δυστυχώς μεγεθύνθηκε τα τελευταία χρόνια.

Οι εφησυχασμένοι, οι ανύποπτοι για το φίδι που έχει μολύνει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας (ποσοστά αποδοχής 6,9 έως 7,% έδειξαν οι δυο τελευταίες μετρήσεις), αντιλήφθηκαν, κατανόησαν, ξύπνησαν.

Και ενδεχομένως τώρα, όταν βλέπουν κάποιους μαυροντυμένους να κυνηγάνε μετανάστες, ίσως αντιδράσουν.

Μητροκτόνες κοινωνίες.

Πώς να το κάνουμε; Δεν μπορεί η τρέχουσα επικαιρότητα, όσο δραματική κι αν είναι,  να μας σέρνει μακριά από τα βαθύτερα ζητήματα που κουφοβράζουν κάτω από την επιφάνεια.

Αυτό σκέφτηκα καθώς διάβαζα την πρόσφατη Έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την απασχόληση των γυναικών στην σύγχρονη οικονομία, ενώ άκουγα από το παράθυρο σαν υπόκρουση τα ατέλειωτα μπλά-μπλά της τηλεόρασης περί Χρυσής Αυγής.

Είχα φτάσει στη μέση και ήδη είχα εξοργιστεί τόσο που σκέφτηκα να γράψω αυτό εδώ το κείμενο για να το μοιραστώ με τους αναγνώστες της Μεταρρύθμισης.