Η ποντικοπαγίδα κάθε ελληνικής κυβέρνησης -κοινοβουλευτικά
εκλεγμένης- είναι ότι για να εκλεγεί και να μπορέσει να κυβερνήσει πρέπει να
πείσει το ελληνικό εξουσιαστικό σύστημα -παρακράτος ελεγχόμενο από συμμορίες
συμφερόντων παρασιτικής υφής- ότι είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή για τα
κοντοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά του.
Κάθε δε κυβερνητική εξουσία ελέγχεται
από ένα συνονθύλευμα εκλεγμένων και μη ατόμων από τον κρατικό και κομματικό
μηχανισμό, όπου κάθε γνήσια μεταρρυθμιστική προσπάθεια -συστημική στο είδος της
και όχι αντισυστημική στην παγκόσμια επικρατούσα λογική διεθνούς καταμερισμού
τής εργασίας- τείνει να ευτελίζεται και να εξαφανίζεται από την οργανωμένη
αντίδραση μιας παρασιτικά τρεφόμενης εθνικής αστικής τάξης, η οποία προτιμά τα
ψίχουλα διαχείρισης μιας φτωχής χώρας και την επαρχιακή μιζέρια τής
αναπαραγωγής της στα πλαίσια τής διεθνούς ανασφάλειας.









