Κωμωδία τώρα, τραγωδία μετά.

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η υπόθεση Χαϊκάλη-Αποστολόπουλου είπα ξεκάθαρα την άποψή μου: ότι και αυτή, όπως και η υπόθεση της  βουλευτίνας Ξουλίδου, εντάσσεται στην προσπάθεια του Καμένου να επιζήσει πολιτικά.

Δεν έκρινα την υπόθεση στο ποινικό της μέρος, τονίζοντας ότι οι εισαγγελείς θα αποφανθούν τι έγινε, αν έγινε κάτι. Και αυτό προκάλεσε το εύλογο ερώτημα αναγνωστών «γιατί δεν περιμένεις τη δικαστική κρίση».

Η εισαγγελική αρχή αποφάνθηκε, κρίνοντας ότι η υπόθεση δεν έχει ποινική διάσταση.

Οπως δεν ασχολήθηκα με το ποινικό μέρος πριν αποφανθεί ο αρμόδιος εισαγγελέας, δεν θα ασχοληθώ ούτε τώρα που αποφάνθηκε.

Αυτός έχει όλο το υλικό, έτσι έκρινε.

Ας βγουν νομικοί (καθηγητές πανεπιστημίου, δικηγόροι και άλλα πρόσωπα με γνώση και κρίση) να τον αντικρούσουν...

Mein Führer! I can walk!

Η ακινησία δεν είναι τρόπος για να ξεπεράσεις μια ανεπιθύμητη πραγματικότητα· για τον λόγο αυτό, φαντάζομαι ότι ελάχιστοι πια εκπλήσσονται όταν βλέπουμε τα ίδια αναπάντητα ερωτήματα να επιστρέφουν ξανά και ξανά στον δημόσιο διάλογο.

Ιδού το τελευταίο που επανέρχεται: γιατί ο Τσίπρας, όπως έκανε και κάθε άλλη φορά προηγουμένως, αρνείται και πάλι τη δυνατότητα του έντιμου συμβιβασμού που του προσφέρεται και, αντιθέτως, εμμένει στη σύγκρουση;

Δεν βλέπει τους βέβαιους κινδύνους που τον περιμένουν και πώς αδιαφορεί για την ευκαιρία να τους αποφύγει;

Πού είναι η λογική σε αυτή τη στάση;

Λόγω επειδής… να’ ουμ….*

Είπαμε, στην Ελλάδα ποτέ δεν πλήττεις.

Δεν ξέρει κανείς μας τι του ξημερώνει αύριο.

Σαν ένα τρενάκι του τρόμου σε βαλκανικό λούνα παρκ.

Τη μια κρίση, την άλλη σεισμός, την μεθάλλη απειλή πολέμου, μετά χρεοκοπία, και πάει λέγοντας.

Τα νεύρα δηλαδή συνεχώς στη τσίτα.

Χώρα γκραν γκινιόλ.

Κι αν είσαι και καρδιοπαθής… άστα να πάνε…

Πιλότοι, κουνέλια, καρότα, και γυαλιά όρασης…

Τα κουνέλια δεν φοράνε γυαλιά. Έτσι δεν είναι;

Γιατί όμως;

Επειδή τρώνε πολλά καρότα!

Αυτή ήταν η επιτομή της φήμης που εδώ και δεκαετίες ήθελε τα καρότα να βοηθάνε στην όρασή μας.

Σήμερα όμως ο «μύθος» αυτός καταρρέει.

Όπως αναφέρει η αμερικανή Χημική Εταιρία, τα καρότα ίσως να βοηθάνε κάπως στη γενικότερη υγεία των οφθαλμών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν γλιτώνει τα γυαλιά όποιος τα τρώει μανιωδώς…

Πως μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε κατάρρευση...

Το μοναδικό σενάριο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση φαίνεται πως περνά μέσα από την οικονομική της κατάρρευση.

Μόνο αν δεν καταβληθούν μισθοί και συντάξεις από το δημόσιο, ο μέσος ψηφοφόρος θα δεχτεί να συζητήσει επί του θεμελιώδους προβλήματος της χώρας.

Μόνο τότε η θλιβερή πολιτική ηγεσία που αναλώνεται σε «κοκορομαχίες» για success story και «ζουρνάδες» με «νταούλια» θα καθίσει να προτείνει πρακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος…

The Return of Jimi Hendrix...

Waterboys

Ισορροπίες τρόμου!

Άσχετα τι έγινε στην  πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας και τι θα γίνει στις επόμενες δύο, θέμα που δυστυχώς μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, η χώρα περνάει τις δυσκολότερες ημέρες της τελευταίας πεντηκονταετίας και το επόμενο τρίμηνο πρέπει να ισορροπήσει σε ένα σκηνικό τρόμου για να επιζήσει, αν επιζήσει. 

 

70 χρόνια  μετά τον «ματωμένο Δεκέμβρη του 1944» ζούμε και πάλι έναν Δεκέμβρη κόλασης, αβεβαιότητας, παραφροσύνης, με την κοινωνία «στα κάγκελα» και τους πολιτικούς μας ηγέτες, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης να τα έχουν κάνει κυριολεκτικά «θάλασσα»…

Πικρές αλήθειες στο δρόμο προς τη δραχμή!

Το παραμύθι πλησιάζει σιγά - σιγά στο τέλος του!

Η Ελλάδα φαίνεται να μην αντέχει στη μεγάλη κατηγορία του ευρώ και κινδυνεύει να αποχαιρετήσει τα σαλόνια και να επιστρέψει στα αλώνια.

Η χώρα είναι κατεστραμμένη και η αίτηση για την εγκατάλειψη της ζώνης του ευρώ -εφόσον τελικά γίνει- θα είναι μόνο το πιστοποιητικό του θανάτου. 

Η ελπίδα της διάσωσης δεν κρύβεται στην προεδρική εκλογή ή στις εθνικές εκλογές. Αλλά στην αλλαγή νοοτροπίας ενός ολόκληρου λαού.

Θα μπορούσε να αποτραπεί μία τέτοια εξέλιξη;

Η απάντηση είναι θετική. Ναι, αλλά με μεγάλη προσπάθεια.

Κάτι τέτοιο, όμως, θα απαιτούσε μία ευρύτατη συναίνεση.

Ένα εθνικό πρόγραμμα για την επανεκκίνηση της μηχανής της Οικονομίας. Θα απαιτούσε, επίσης, ένα ικανό πολιτικό προσωπικό για να διαχειριστεί αυτή την υπόθεση…

 

ΣΥΡΙΖΑ: Η αθλιότητα στο ζενίθ!

Αν κάτι ταιριάζει περισσότερο σε όλη αυτή την απίστευτη υπόθεση σαπίλας, βρομιάς και δυσωδίας είναι μια φράση που είπε ο Μπ. Μπρεχτ.

Συγκεκριμένα τόνισε: «Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα νέο.

Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε πριν ξαναμυρίσει».

Αυτό είναι το παλιό που έρχεται σα νέο και ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ.

Αν κάποιοι πραγματικοί Έλληνες πίστεψαν ότι πράγματι ο Τσίπρας ευαγγελίζεται το καινούργιο και θέλησαν να τον ψηφίσουν γι’ αυτό, τότε ας κρατήσουν τη μύτη τους.

Η σαπίλα είναι τέτοιας έκτασης που θα κάνει και τους ίδιους να αηδιάσουν με όλον αυτόν τον αριστερό εσμό που πλησιάζει.

Γιατί δεν πιστεύουμε τον ΣΥΡΙΖΑ;

Μπροστά στην πιθανότητα άμεσων εκλογών και στη δημοσκοπική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ που «θέτει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του πάνω από τις αγορές», πληθαίνουν οι πληροφορίες για τις συγκεκριμένες προτάσεις του κόμματος και τα σχόλια για τις αντικρουόμενες δηλώσεις των στελεχών του.

Κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει σε επίσημα κείμενα ότι θα προχωρήσει σε «κατάργηση των Μνημονίων, κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων και άμεση επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, ακύρωση των επαχθών όρων τους και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», ενώ ο αρχηγός του και πιθανός αυριανός πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ότι «εμείς θα βαράμε το νταούλι/ζουρνά/λύρα και οι αγορές θα χορεύουνε» (29/11 και εντεύθεν…), ενώ ο γραμματέας της Κ.Ε. του κόμματος δηλώνει ότι «δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία με τους δανειστές» (11/12), πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει κωλοτούμπα και θα αναγκαστεί να ακολουθήσει σχετικά «μνημονιακή» πολιτική.

Αν μη τι άλλο, υπάρχουν προηγούμενα αντίστοιχα παραδείγματα!