Οι αντιδράσεις του
ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Ν.Δ. ήταν
αναμενόμενες.
Σαν παιδιά που σφυρίζουν περνώντας από τον δρόμο
δίπλα στο νεκροταφείο για να διασκεδάσουν τον φόβο τους, οι αντιδράσεις ήταν
προβλεπόμενες. «Ο γιος του αρχιερέα της αποστασίας».
Λες και στη σημερινή κατάρρευση υπάρχει Ελληνας
που θα πει: «Καλός μοιάζει αλλά η στάση του πατέρα του το ’65 δεν ξεχνιέται».
«Ο γιος του γκαντέμη», λες και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι γούρικο ορφανό που
θα τραβάει λαχεία. «Από τζάκι» λες και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ο Τσίπρας
εκθειάζει, είναι συνωνυμία με το όνομα του Εθνάρχη.
Το μόνο σωστό είναι το «Τις ίδιες θέσεις που
εξέφραζε μπαίνοντας επικεφαλής της καμπάνιας του “Ναι” στο Δημοψήφισμα και στις
οποίες γύρισαν την πλάτη οι Ελληνες πολίτες στις πρόσφατες εκλογές», που είπε η
Ολγα Γεροβασίλη. Στα θερμοκήπια της Κουμουνδούρου το «επικεφαλής του “Ναι”»
προφανώς είναι κατηγορία. Αμφιβάλλω όμως αν υπάρχει έστω ένας που στο
δημοψήφισμα του Ιουνίου ψήφισε «Ναι» και σήμερα δεν είναι περήφανος που το
έκανε. Αντίθετα με αυτούς που ψήφισαν «Οχι», οι οποίοι το μόνο που κατάφεραν
ήταν να κάνουν τον Αλέξη Τσίπρα να δουλέψει για πρώτη φορά στη ζωή του 17
ώρες.
