«Την πατρίδα ούκ ελλάττω παραδώσω…»

Δύο είναι οι φράσεις που νομίζουμε ότι πρέπει να καταγραφούν, και ιστορικά, από την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά χθες στην Καλαμάτα. Η πρώτη είναι η φράση που είπε ενθυμούμενος τους αρχαίους προγόνους: «Την πατρίδα ούκ ελλάττω παραδώσω…», είπε ο κ. Σαμαράς και θύμισε την ιστορική φράση του Τάσσου Παπαδόπουλου που είχε πει ότι παρέλαβε κράτος, δεν θα παραδώσει κοινότητα.

Η δεύτερη φράση του πρώην πρωθυπουργού που πρέπει να μείνει είναι:

«Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να δώσει ξανά αληθινή Ελπίδα στον τόπο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μπορεί να τα καταφέρει. Κι είμαστε όλοι δίπλα του…»

Ζούμε το τέλος της Δύσης;

Στη δεκαετία του 1950, τότε που οι θεσμοί ήταν ακόμη φρέσκοι και ασταθείς, σίγουρα πολλοί θα ήταν εκείνοι που ανησυχούσαν ότι η δυτική συμμαχία δεν πρόκειται ποτέ να πάρει μπροστά. Στη δεκαετία του 1970, την εποχή των Ερυθρών Ταξιαρχιών και του Βιετνάμ, ακόμη περισσότεροι ήταν εκείνοι που δεν πίστευαν πως η Δύση θα καταφέρει να επιβιώσει.

Όμως, σε ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου, δεν θυμάμαι πιο δραματική εποχή από αυτήν που ζούμε σήμερα. Βρισκόμαστε μερικές κακές εκλογικές αναμετρήσεις μακριά από το τέλος του ΝΑΤΟ, το τέλος της ΕΕ, και ίσως το τέλος τη φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης όπως την ξέραμε…

Μπάφο-μπάφο τον καημό μου …

Όταν ο Εμίλ Ζολά στις 13 Ιανουαρίου 1898 δημοσίευσε το «Κατηγορώ» (J’accuse) στην εφημερίδα L’Aurore του Ζώρζ Κλεμανσό, αποτέλεσε το πρότυπο του φιλελεύθερου διανοούμενου που παλεύει για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη παρά τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει πάνω του και παρά τις προσωπικές θυσίες που αυτή του η πάλη θα φέρει.

Το «Kατηγορώ» ήταν μια γενναία επίθεση κατά του αντισημιτισμού και των παρεμβάσεων στη δικαιοσύνη της τότε Γαλλικής κυβέρνησης με αφορμή την υπόθεση Ντρέιφους. Γι’ αυτό του το κείμενο, ο Ζολά, ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους συγγραφείς της εποχής του δικάστηκε και καταδικάστηκε και απέφυγε τη φυλακή μόνο και μόνο επειδή κατέφυγε στο Λονδίνο κυνηγημένος. Επέστρεψε ενάμισι χρόνο αργότερα με την κατάρρευση της κυβέρνησης…

Απόδραση από το τσίρκο Μεντράνο…

 «Το πολιτικό σύστημα είναι ένα τσίρκο Μεντράνο και ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σύριζα είναι το κύριο νούμερο αυτού του τσίρκου.» Με αυτή τη φράση του στο «ΒΗΜΑ»  ο συγγραφέας και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος δίνει το στίγμα της εμπειρίας του ως μέλος του Κοινοβουλίου και ειδικότερα του κόμματος από το οποίο απέδρασε.  Δύο χρόνια άντεξε μέσα στο κομματικό μαγκανοπήγαδο του ΣΥΡΙΖΑ  ο Πέτρος Τατσόπουλος και την εμπειρία του αυτή μεταφέρει στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ήμουν κι εγώ εκεί» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Οι παλιότεροι θα θυμούνται τα περίφημα άλμπουμ που μοίραζε το ΡΟΛ με τίτλο «Ήμουν κι εγώ εκεί» και ήρωα τον Άλκη που μέσω μια χρονομηχανής ταξίδευε στο παρελθόν. Η φράση διατηρεί πια κι έναν ειρωνικό τίτλο αφού χρησιμοποιείται για να πει κάποιος ότι «ήμουν κι εγώ εκεί …αλλά δεν συμμετείχα ή δεν συμφωνούσα». Κάτι ανάλογο λέει ο Πέτρος Τατσόπουλος. Πήγα , είδα, έμαθα, έπαθα και απέδρασα...

Jealous Guy...

Bryan Ferry

Ένας χρόνος καταστροφής…

Πρίν από...ένα ακριβώς χρόνο, ακούγαμε έκπληκτοι τους νέους τότε υπουργούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να ανακοινώνουν την πολιτική που θα ακολουθήσουν. Έκπληκτοι διότι ήταν μια πολιτική απειλών και εκβιασμών έναντι της Ευρωπαικής Ένωσης. Ο τότε υπουργός Οικονομικών κ. Βαρουφάκης εξηγούσε πώς η Ελλάδα θα βαράει τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν στο ρυθμό μας και έδιωχνε την τρόικα. Καλούσε δε την Ευρώπη να αλλάξει και να ακολουθήσει τις οδηγίες της ελληνικής κυβέρνησης γιατί αλλιώς θα πάθει μεγάλη ζημιά.

Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, απειλούσε την Ευρώπη οτι αν δεν δεχθεί τις δικές μας απόψεις εμείς θα την πλημμυρίσουμε με τζιχαντιστές. Αυτά ακούγαμε πέρυσι, πριν από 12 μήνες και δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας.  Και δικαίως δεν πιστεύαμε διότι δεν πρόλαβε να κλείσει χρόνος και βλέπουμε ότι η Ευρώπη βαράει τα νταούλια και εμείς σερνόμαστε σε ένα χορό του Ζαλόγγου και ότι οι Τούρκοι έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα με πρόσφυγες και η Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορα της...

Ανήλικα προσφυγόπουλα, θύματα σεξουαλικής κακοποίησης!

Σύμφωνα με τους εθελοντές στον καταυλισμό προσφύγων Jungle του Καλαί, καθημερινά σημειώνονται βιασμοί ανήλικων και έφηβων αγοριών. Υπάρχει γενική ανησυχία για την έλλειψη μέτρων προστασίας των ανήλικων  προσφυγόπουλων, όχι μόνο εκεί αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα οποία αντιμετωπίζουν το ρίσκο της κακοποίησής τους.

Όπως μας είπαν εθελοντές γιατροί, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους μετανάστες του Καλαί, ήδη φρόντισαν επτά αγόρια ηλικίας 14-16 ετών το τελευταίο εξάμηνο, τα οποία τους είπαν ότι είχαν πέσει θύματα βιασμού. Όλα είχαν τραύματα που ταιριάζουν με τους ισχυρισμούς τους.

Σε τέσσερις περιπτώσεις τα αγόρια χρειάστηκαν χειρουργική επέμβαση. Μόνο το ένα όμως νοσηλεύτηκε, αφού τα υπόλοιπα παιδιά αρνήθηκαν να εισαχθούν, φοβούμενα αντίποινα, αλλά και επειδή ένιωθαν ντροπή για αυτό που έπαθαν.

Μέριασε Harley να διαβώ…

Η παρουσία μιας βαριάς και δυσκίνητης Harley Davidson στα στενά της Αθήνας είναι μια γελοία παραφωνία, εκτός τόπου και χρόνου. Είναι, ουσιαστικά, μια «κραυγή για βοήθεια» του οδηγού της, που διαλαλεί την ιδιαιτερότητα και τη βλάβη του, συχνά χωρίς σιλανσιέ. Αφού τον προσέξουμε, συνήθως αποσύρεται πανευτυχής. Άλλη μια μέρα κερδισμένη έξω από το Ίδρυμα.

Είναι και ιδεολογικό το θέμα, είναι και ψυχολογικό, είναι και καθαρά πρακτικό. Υπάρχουν Χαρλεάδες που πιστεύουν στο «Αμερικάνικο Όνειρο» γιατί τους έπεισε ο Πέτρος Κωστόπουλος και δεν θέλουν να έχουν κανένα Ελληνικό Όνειρο…

Κλειστά σύνορα, κλειστές τράπεζες, μα ανοικτό το Μαξίμου για το παρεάκι…

Ακόμη κι αν δεχθούμε, προς χάριν του διαλόγου,  το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι για τις ανεξέλεγκτες προσφυγικές ροές δεν έχει αυτή την ευθύνη, δεν μπορούμε να μην αντιτάξουμε κι αποδεχτούμε ότι με την πολιτική που ακολούθησε, τις παλινωδίες και την ελαφρότητα, εκείνη άνοιξε τον δρόμο και δημιούργησε τα προσχήματα για αυτές.

Η χθεσινή ομολογία του αρμόδιου υπουργού ότι βρισκόμαστε πλέον μπροστά στο φαινόμενο των κλειστών συνόρων, αποτελεί την κορύφωση του αδιεξόδου που οδηγήθηκε η χώρα…

Η ερζάτς εκδοχή μιας Αριστεράς…

Ρώτησα πρόσφατα έναν Ανατολικογερμανό σκηνοθέτη αν αναγνωρίζει στην Αγκελα Μέρκελ στοιχεία μιας γυναίκας που έχει ζήσει στην Ανατολική Γερμανία. Μου απάντησε ότι «τώρα τελευταία, ναι»· στη στάση που κρατάει στο προσφυγικό θέμα. Ρώτησα αν το λέει γιατί ταυτίζει τον Ουμανισμό με το εκεί πολιτικό σύστημα και το αρνήθηκε θεωρώντας πολύ απλοϊκή αυτήν την άποψη.

Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ο συνομιλητής μου ανακουφίστηκε ή όχι με την πτώση του Τείχους, αν αισθάνθηκε ότι κέρδισε την ελευθερία του με την κατάρρευση ενός καθεστώτος στο οποίο «ένα λάθος νεύμα ή μια λάθος λέξη μπορούσε να τινάξει τη ζωή σου στον αέρα» (παλαιότερα λόγια του ίδιου) ή νιώθει νοσταλγία για κάποια πράγματα που χάθηκαν οριστικά. Εξακολουθούσε, πάντως, να βρίσκεται σε μια κάψουλα του χρόνου…