Το vertigo ενός νάρκισσου…

Γράφτηκαν ήδη μπόλικα για το ευφυές λογοπαίγνιο του κ. Τσίπρα περί καθολικού προσφυγικού προβλήματος και την επίσκεψη του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Πολλοί επισήμαναν την ιδιότυπη αίσθηση χιούμορ που διαθέτει ο πρωθυπουργός και τη γενναιοδωρία του αφού γέλασε ο ίδιος με το αστείο του προκειμένου να βοηθήσει και όσους δεν το κατάλαβαν να γελάσουν.

Σε άλλους προκάλεσε την αμηχανία και τη δυσφορία που αισθάνεσαι όταν κάποιος άνθρωπος μπροστά στα μάτια σου κάνει ή λέει μια ανοησία. Αυτά έχει η δημοκρατία θα μου πείτε. Επειδή δε και εγώ συγκαταλέγομαι σ’ αυτούς τους τελευταίους, καθυστέρησα να αντιδράσω, καθότι εδώ και μερικές ημέρες προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν;».

Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν είναι έγκλημα. Είναι λάθος!

Τις τελευταίες μέρες επανήλθαν στην επικαιρότητα οι προτάσεις για κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Φορείς αυτών των προτάσεων τα κόμματα του κεντρώου και κεντροαριστερού χώρου και αποδέκτης -θεωρητικά- ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο τελευταίος βέβαια έχει καταστήσει σαφές πως δεν εμπλέκεται σε τέτοιες διεργασίες. Και είναι λογικό, καθώς τα εθνικο-ενωτικά σχήματα βρίσκονται έξω από τη συγκρουσιακή λογική του.

Με αυτό ως δεδομένο, η συγκεκριμένη πολιτική δήλωση των κομμάτων του κέντρου είναι πιο πολύ μια αποσαφήνιση θέσεων παρά μια πρόταση για να υλοποιηθεί…

O λαϊκισμός είναι ένας και ομοούσιος…

Ο λαϊκισμός είναι η υποχώρηση του σαφούς στο απλοϊκό, έλεγε ο παλιός θεωρητικός της πολωνικής Αλληλεγγύης  Άνταμ Μίεχνιτσκ, ο λαϊκισμός δεν είναι παρά η έδραση της  αναξιοκρατικής δημοκρατίας, που μετατρέπει τον λαό από συνάθροιση ετερόκλητων πολιτών σε ένα αυτονομημένο ενιαίο  φαντασιακό υποκείμενο, λέει ο Στέλιος Ράμφος.

Έως τώρα ο λαϊκισμός ή ποπουλισμός, στεγαζόταν υπό την μορφή γκρίζων μειοψηφικών πολιτικών ζωνών εντός των υπαρχόντων αστικοδημοκρατικών κομμάτων, ως ότου με οδό  διέλευσης τον επίκαιρο διχασμό  «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» , αποφάσισε να βγεί φανερά, συνδυασμένος με αντιπατριωτικά  δηλαδή εθνικά χαρακτηριστικά...

Τρία μέτρα κάτω από τη γη…

«Τρία μέτρα κάτω από τη γη». Θα μπορούσε να είναι στίχος από μάγκικο αργκό τραγούδι του προηγούμενου αιώνα με το οποίο ευθυμούμε πίνοντας κανά ποτηράκι στο Βοτανικό, στα ντε μπουζουκέν ντε καμπαρέν. Δυστυχώς όμως αυτά είναι τα λόγια του Υφυπουργού Υγείας, κυρίου Πολάκη, σε ομιλία του στο Μαρούσι.

Το κυβερνητικό στέλεχος χαρακτήρισε τα κανάλια «βοθροκάναλα της διαπλοκής» και στην συνέχεια με περίσσεια αυτοπεποίθηση για τις σωματικές του δυνάμεις, ρέπουσα εις κομπορρημοσύνην, περιέγραψε πως χάρισε την ζωή σε κάποιο δημοσιογράφο με τον οποίο διαπληκτίσθηκε πριν λίγο καιρό σε αλήστου μνήμης συνέντευξη τύπου του Υπουργείου Υγείας (βλ. δηλώσεις περί ιού ΧΙΒ)... 

Nevertheless...

The Brian Jonestown Massacre

Συμβαίνουν και αλλού…

Είναι γνωστό ότι, ειδικά στην μπανανία μας, όταν είσαι πλούσιος, διάσημος, μεγαλόσχημος (ή μη) πολιτικός,  ή έστω απλά μαϊντανός (ήτοι σελέμπριτι), οι νόμοι που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους δεν ισχύουν για σένα. Η ισονομία δηλαδή είναι απλά μια έννοια, την οποία επικαλούνται μεν οι πλούσιοι, οι διάσημοι, και οι πολιτικοί, την γράφουν όμως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους όταν πρόκειται για τους ίδιους.

Αυτό το βλέπουμε καθημερινά, από την στρατιωτική θητεία, από τις ουρές στα αεροδρόμια, μέχρι την στάθμευση λιμουζίνων, τζιπ, κλπ σε απαγορευμένους χώρους, πολλές φορές και σε θέσεις ΑΜΕΑ. Εξάλλου όλοι θυμόμαστε τον «πρωθυπουργικό» ξάδερφο, που είχε διατελέσει μάλιστα και υπουργός Μεταφορών, που ο καημένος δεν είχε χρήματα για να συντηρήσει την τζιπάρα του, γι αυτό και κατέθεσε τις πινακίδες, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να βολτάρει κανονικά σαν να μη τρέχει τίποτα. Ποιος θα τον άγγιζε άλλωστε στην Σομαλία του Βορρά; Ευτυχώς όμως  βρέθηκαν κάποια παλικάρια της ΔΙΑΣ και ξεκούμπωσαν την ρόμπα του… αποδεικνύοντας το πόσο σερσερής ήταν και είναι.

Το χρονικό της προαναγγελθείσας εξέγερσης…

Μια κυβερνητική υποκρισία είναι το πρόσφυγας ή μετανάστης να αντιμετωπίζεται ως εθνότητα.

Μη θέλοντας να προσβάλει τις ευαισθησίες των ΜΚΟ και των Αλληλέγγυων ότι όλοι είναι άνθρωποι και κυνηγημένοι, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τις διάφορες εθνότητες που έφτασαν στην Ελλάδα ως ομοιογενείς σε κουλτούρα και ταμπεραμέντο. Κάτι βέβαια που οι ίδιοι δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν.

Το αποτέλεσμα είναι συγκρούσεις ομάδων που σχηματίζονται από ομοεθνείς, όπου τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχουν οι αδύνατοι. Δηλαδή οι Σύροι πρόσφυγες. Ιδιαίτερα οι οικογενειάρχες, οι οποίοι σε περίπτωση που πλακωθούν με οργανωμένες ομάδες Αφγανών οι Βορειοαφρικανών δεν έχουν την παραμικρή τύχη...

Από το mail Χαρδούβελη στον εγκλωβισμό του κ.Τσίπρα…

Δεν άρεσε στον κ.Τσίπρα το mail Χαρδούβελη του Νοεμβρίου 2014 , με μέτρα περίπου 1,3 δισ ευρώ - σχεδόν 800 εκατομμύρια ευρώ αρχικά μέτρα και πρόταση για προληπτική νομοθέτηση άλλων 500 εκατομμυρίων ευρώ  στην περίπτωση που έως τον Ιούνιο του 2015 δεν είχε η κυβέρνηση Σαμαρά καταφέρει να πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους.

Και γι αυτό ο κ. Τσίπρας εκβίασε εκλογές, πήρε την εξουσία υποσχόμενος τα πάντα στους πάντες (σκίσιμο των μνημονίων,  κατάργηση   ΕΝΦΙΑ,  13η σύνταξη,  αφορολόγητο 12.000, αύξηση του κατώτατου μισθού κλπ!) για να υπογράψει τρίτο Μνημόνιο. Και να πάρει τελικά μέτρα 3,5 δισ. μέτρα το 2015, κι άλλα περίπου 9 δισ. ευρώ  μέτρα έως το 2018! 

Διαπραγμάτευση με τον ελληνικό λαό…

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Κι αυτή εδώ η εφημερίδα δικαιούται να το γράψει με κατηγορηματικότητα, επικαλούμενη το πρόσφατο παρελθόν.
Πέρσι τέτοια εποχή, όταν οι Τσιπραίοι έκαναν τη «σκληρή διαπραγμάτευση», με γκεσέμι τον Μπαρουφάκη, εμείς γράφαμε ότι δε διαπραγματεύονται με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, αλλά με τον ελληνικό λαό, προκειμένου στο τέλος να φέρουν μια νέα μνημονιακή συμφωνία, εμφανιζόμενοι ως ηρωικώς πεσόντες, και να την παρουσιάσουν ως αναπόφευκτη.

Οταν προκηρύχτηκε το δημοψήφισμα, δεν ταλαντευτήκαμε καθόλου. Προβλέψαμε ότι το Οχι θα γίνει Ναι εν ριπή οφθαλμού. Οτι ήταν η τελευταία πράξη του θεάτρου της «σκληρής διαπραγμάτευσης».Το ίδιο βλέπουμε και τις τελευταίες μέρες. Με αρκετές διαφορές στην τελετουργία, αλλά με την ίδια ουσία…

Τακτικισμοί ή πολιτική διαστροφή;

Η ιστορία της εξουσιολαγνείας είναι μακραίωνη, έχει περιγραφεί από διάσημους στοχαστές και πολιτικούς και, βεβαίως, στην πορεία της προκάλεσε τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ανθρωπότητα. Ο λόγος είναι απλός. Οι εξουσιολάγνοι άρχοντες, βασιλείς, δικτάτορες και πολιτικοί είναι αδίστακτοι, στυγνοί, δημαγωγοί και γεμάτοι μίσος για τον άνθρωπο.

Η περιφρόνηση και η απέχθεια που έχουν απέναντι στον άλλον είναι κύριο γνώρισμά τους –ιδιαίτερα δε όταν πρόκειται γι αυτό που αποκαλούν «λαό». Γι αυτούς, ο λαός δεν είναι τίποτε περισσότερο από «υποτακτικοί», «υπήκοοι», μία μάζα αλαλαζόντων κυμβάλων, που το μόνο που θέλουν είναι μύθους. Όμως, για τους εξουσιολάγνους, ο μύθος αποτελεί έναν κλειστό κόσμο παραστάσεων και εντυπώσεων με αναγκαστικό κύρος, ένα ολικό σύστημα γνώσεως, που απαιτεί καθολική συμμόρφωση και υποταγή.

Άρα, ο μύθος είναι υποβοηθητικός της ανόδου στην εξουσία και της παραμονής σε αυτήν...