Θέλαμε να δοκιμάσουμε και τους άλλους…

Η Πατρίδα πεθαίνει γιατί ο σοφός Λαός είπε στις εκλογές του 2015 "να δοκιμάσει και τους άλλους". Ο Λαός αυτής της χώρας, ο οποίος θεωρεί ότι είναι και  "έξυπνος" είπε να "δοκιμάσει και τους άλλους". Και έφερε τους "αριστερούς" στην Κυβέρνηση

Τους αριστερούς αυτούς που τα επόμενα 99 χρόνια, ο Ελληνας θα ακούει "στρίψε αριστερά το τιμόνι" και θα σε δέρνει…

Θα καταργούσαν τα διόδια, αλλά δεν συμφωνεί ο … Αλέξης!

Θυμόσαστε τις ηρωικές εκείνες εποχές του αγαναΧτισμού; Τότε που οι διάφοροι σαλεμένοι, με την πλήρη στήριξη του Σύριζα, έβγαιναν στους δρόμους, κατελάμβαναν με τα τσαντίρια και τα πανό τους πλατείες και πάρκα, για να εκδηλώσουν την «δίκαιη» αγανάκτησή τους απέναντι στα σκληρά μνημονιακά μέτρα λιτότητας που επέβαλλαν στον γονατισμένο μας λαό οι μισητοί συνεργάτες των τροϊκανών κυβερνώντες μας;

Τότε που η θρυλική Κατάντια Βαλαβάναινα, ο κομψευόμενος ντιντής Καρούμπαλος, Ο Παλαβίτσας, ο Τσαλακώτος, ο πολύς Δρ Μπαρουφάκης, και άλλοι παρόμοιοι επαναστάτες του γλυκού νερού, αγκαλιά με τον Καζάκη του Χωνιού, συγκέντρωναν υπνωτισμένα πλήθη στις πλατείες για να τους εκφράσουν το συριζέικο όραμά τους για μια πατρίδα ελεύθερη από μνημόνια, και απαλλαγμένη από φόρους και χαράτσια; Τότε που ο Τράγκας ντύνονταν αξιωματικός των SS για να στηλιτεύσει την σκληρή πολιτική της μαντάμ Μέρκελ και του σακάτη συνεργάτη της εις βάρος του λαού μας;

Περί Παττακού…

Πριν μερικές μέρες διάβασα για την διάρρηξη στο σπίτι του Παττακού. Εμεινα έκπληκτος. Ημουν σίγουρος ότι ο Στυλιανός Παττακός είχε πεθάνει. Κάποια στιγμή μετά το ’90 και την αποφυλάκιση του για ανήκεστο βλάβη και ο θάνατός του πέρασε στα ψιλά. Ο Στυλιανός Παττακός ανήκε σε μια εποχή που ενώ έχουν περάσει 49 χρόνια μοιάζει σαν να τη χωρίζουν από το σήμερα 100ετίες. Ημουν 19 ετών. Και έχω καλό μνημονικό για να θυμάμαι.

Θα θυμίσω ότι η τριανδρία της χούντας είχε μοιράσει ρόλους. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο ηγέτης, ο πολιτικός, που θα οδηγούσε την Ελλάδα στα πεπρωμένα της. Ο Νικόλαος Μακαρέζος, ο τεχνοκράτης που θα αναμόρφωνε την οικονομία. Ο Στυλιανός Παττακός, ήταν ο λοχίας. Ο «λοχίας» που από τότε μέχρι σήμερα κάποιος πετάγεται για να πει ότι χρειάζεται για να σωθεί η Ελλάδα...

Αυτή η στάνη, αυτούς τους τρομοκράτες βγάζει…

Διάβασα την δημόσια καταγγελία του Γιώργου Βούτση Βογιατζή και τη βρήκα ιδιαίτερα χαριτωμένη και γλυκούλικη, σαν επιστολή σε στήλη σχέσεων σε εφηβικό περιοδικό. Απογοητεύτηκα λίγο με το κλείσιμο. Περίμενα κάτι πιο ταιριαστό στο ύφος της επιστολής, σαν

   Σας ασπάζομαι και αδημονώ για τη γνώμη σας.
                                                             Ειλικρινά δικός σας,
                                                                                   Γιώργος

Ο αναγνώστης που δίνει αξία στα semantics θα εντοπίσει και ορισμένα λογικά λάθη, όπως ότι ο συγγραφέας νομίζει πως δεν έκανε check-in παρ’ ότι πήρε κάρτα επιβίβασης, ότι οι Μεξικανοί του ζήτησαν την ταυτότητά του και όχι το διαβατήριό του, την πεποίθησή του πως κάποιος όπλισε το όπλο του σε κλειστό χώρο με περιορισμένους κρατούμενους. Συνολικά όμως μένει η ένταση της αφήγησης στην οποία αποτελεί το επίκεντρο μιας παγκόσμιας συνωμοσίας, πως οι μεγαλύτερες μυστικές υπηρεσίες του κόσμου ασχολήθηκαν προσωπικά μαζί του…

Ο Τεύτονας και οι Σαλτιμπάγκοι…

Όσο και εάν κάποιος αντιπαθεί τον Σόιμπλε διότι θεωρεί ότι πίσω από την πολιτική του υπάρχει και εμπάθεια αλλά και εκδικητικά κίνητρα (γνώμη την οποία αιρετικά έχω ήδη εκφράσει πολλές φορές, μη φορτώνετε), εν τούτοις του δίνω ένα δίκιο.

Τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Από τη μια πιστεύω ότι είναι άδικο να τιμωρείς έστω και πλαγίως μια ολόκληρη χώρα, όσο και εάν ένα μέρος της ψήφισε αυτούς που ψήφισε και σου τους κότσαρε να τους ανέχεσαι σαν υπουργός Οικονομικών της μεγαλύτερης και ευρωστότερης χώρας της Ευρώπης. Γι’ αυτό άλλωστε και υπάρχουν ακόμα δημοκρατίες και δεν έχουμε ούτε δικτατορία ούτε «Γερμανοκρατία»...

Ο Γαλαξιάρχης και ο Γαλαξίας Μαξίμου…

Στην Ελλάδα ο νεκρός δεδικαίωται. Και αυτό συνήθως μεταφράζεται ως βομβαρδισμός εξωραϊστικών υπερβολών και συχνά ανεδαφικών ωραιοποιήσεων για την πολιτεία του, που συχνά αδικούν τον αποδημήσαντα γιατί τον απεκδύουν από το πραγματικό ανθρώπινο βάρος του.

Το φαινόμενο το είδαμε και πρόσφατα όταν συνέβη το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός νέου ανθρώπου, που ήταν πασίγνωστος  στα social media με το ψευδώνυμο Γαλαξιάρχης, και το ξόδι του συνοδεύτηκε από μία εικόνα του που είναι σίγουρο ότι ο ίδιος δεν ήθελε για τον εαυτό του όσο ήταν στη ζωή. Αυτό στη χώρα μας λέγεται «σεβασμός στη μνήμη του νεκρού» που στην ουσία είναι άρνηση  της πραγματικής μνήμης...

Μια «εργασιακή» υπόθεση που άφησε ιστορία…

Ένα επίκαιρο άρθρο του 2009, με αφορμή την αυριανή 48ωρη απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Κλείνουν αυτό το μήνα 28 χρόνια από τον Αύγουστο του 1981, όταν σημειώθηκε στις ΗΠΑ ένα  «εργασιακό» γεγονός που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του για πολλά χρόνια, και σηματοδότησε την «ανάλγητη» πλευρά των περιβόητων reaganomics. Ήταν η εποχή που τόσο ο νεοεκλεγμένος  «σερίφης»  Ronald Reagan στις ΗΠΑ, όσο και η «σιδερένια κυρία» Margaret Thatcher στη Βρετανία, ξεκινούσαν την εφαρμογή των συντηρητικών φιλελεύθερων πολιτικών τους, που υποτίθεται πως θα βελτίωναν ταις αντίστοιχες οικονομίες των χωρών τους.

 

Ο Αύγουστος  του `81 λοιπόν, ξεκίνησε με τη προκήρυξη παναμερικανικής απεργίας εκ μέρους της  πανίσχυρης Ένωσης  των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, που απειλούσε να παγώσει όλες τις πτήσεις επάνω από την Αμερική. Οι λόγοι της προκήρυξης της απεργίας, ήταν κυρίως  αιτήματα αύξησης μισθών, συνταξιοδοτικά δικαιώματα και λιγότερες ώρες εργασίας. Οι ελεγκτές τόνιζαν την «σπουδαιότητα» του επαγγέλματός τους και το αυξημένο στρες που αναγκαστικά υφίστανται, προκειμένου να κερδίσουν από $10.000 έως $20.000 περισσότερα ετησίως (1981!).

Τότε να δω, τι θα πεις!

Όταν πήραν την εξουσία και επί ένα εξάμηνο κατέστρεφαν την οικονομία και μας έκαναν όλους φτωχότερους με κάθε ώρα που περνούσε, είπες: "Δεν πειράζει. Τα παιδιά διαπραγματεύονται. Κάνουν αυτό που υποσχέθηκαν, αισθάνομαι περήφανος και έχω αξιοπρέπεια, πια". Και δεν σ’ ένοιαξε που η χώρα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και τραβούσε για τον γκρεμό...

Όταν "εκπαραθύρωναν" τις διοικήσεις των ανεξάρτητες αρχών με φωτογραφικές διατάξεις και αντίθετα με το Σύνταγμα και κάθε νόμο, είπες: "Σιγά, μωρέ! Σαν τι κάνουν δηλαδή, οι Ανεξάρτητες αρχές; Μόνο να παίρνουν τις μισθάρες ξέρουν". Και δεν σ’ ένοιαξε που, χωρίς αυτές, η Δημοκρατία είναι λειψή...

Την βραδιά που έβλεπα τα γίδια να περνούν…

Έζησα να το δω και αυτό. Το Μέγαρο Μαξίμου, η έδρα της Πρώτης Φορά Αριστεράς Κυβέρνησης, απελευθερώθηκε για μια βραδιά από την βαριά οχύρωσή του, που το έκανε να μοιάζει πιο φρουρούμενο και πιο αποκλεισμένο ακόμη κι από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Βαγδάτη, και δέχθηκε το κοινό για μια χαλαρή βραδιά τυριού και αχλαδιού.

Ποιο κοινό; Όχι τους συνταξιούχους, για τους οποίους η πρόσβαση αποκλείεται διά ροπάλου (και χημικών), ούτε τους διάφορους μελανιασμένους κοψοχέρηδες διαδηλωτές που ψήφισαν Αλέξη για να καταργηθούν οι φόροι, τα διόδια, και για να ανακαλυφθεί επιτέλους το φάρμακο για τον καρκίνο…

Καρανίκας vs Downtown και τι πραγματικά μας ενοχλεί…

Δε νομίζω ότι ένοχλεί κανέναν πραγματικά το ότι ο Νίκος Καρανίκας θαυμάζει την Ελένη Μενεγάκη. Κι εγώ τη θαυμάζω.

Όμως φράσεις όπως «η Ελένη ασχολείται με τους φτωχούς κι εμείς έχουμε ένα κάρο προγράμματα που είναι για τους φτωχούς» (αλήθεια, τι είναι οι φτωχοί και ασχολείται μαζί τους η κυρία Μενεγάκη, χόμπι;), σε φτωχά ελληνικά, με λάθος λεξιλόγιο και τουλάχιστον απαξιωτικό ύφος, διατυπώσεις έτσι κι αλλιώς προβληματικές, παίρνουν άλλη διάσταση όταν τις ξεστομίζει ένας σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού…

Κάποιος που πληρώνεται από τον ελληνικό λαό για να βοηθήσει να βγούμε από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα.