Ο Καζαντζάκης σε ένα βιβλίο του, νομίζω «Οι Αδερφοφάδες», περιγράφει ένα
περιστατικό σε κάποιο ορεινό χωριό τις παλιές εποχές, τότε που η πείνα θέριζε απ’
άκρου σε άκρο την Ελλάδα.
Εμφανίστηκε λοιπόν στην πλατεία του χωριού ένας περιπλανώμενος καλόγερος, που
κρατούσε στα χέρια του τη κάρα ενός «αγίου», για την ευλογία της οποίας ζητούσε
μπαξίσι από τους πάμφτωχους χωρικούς.
Ένας εξ αυτών ψυλιάστηκε απάτη και τον ρώτησε «μα καλά, πριν από ένα μήνα
πέρασε από το χωριό ένας άλλος καλόγερος και είχε μαζί του την κάρα του ίδιου
Αγίου, μόνο που η δική σου είναι πολύ μικρότερη… πως γίνεται»;
Τι απάντησε ο θεομπαίχτης πλανόδιος έμπορος της πίστης; «Α… εκείνη η κάρα
ήταν του Άγιου όταν ήταν μεγάλος, η δική μου είναι από τότε που ήταν μικρό
παιδί…».
