Δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα χρειάστηκαν για να
συνέλθω από την τρομερή είδηση. Ο Στάλιν πέθανε. Και μάλιστα έχουν περάσει
εξήντα έξι ολόκληρα χρόνια από τη φριχτή εκείνη 5η Μαρτίου του 1953. Κι εγώ που
τόσα χρόνια ζούσα με την ψευδαίσθηση ότι ζει ανάμεσά μας, στην ντάτσα της
Ιστορίας.
Αυτά παθαίνει, θα μου πείτε, όποιος παίρνει κατά
γράμμα τους ποιητές.
Ο Rafael Alberti στην ωδή που του αφιέρωσε
επαναλαμβάνει 15 φορές ότι ο Στάλιν δεν πέθανε.
Με την ίδια αυτοπεποίθηση ο δικός μας Γιάννης
Ρίτσος γράφει: «Οχι δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια. Σταματήστε τις
καμπάνες. Σταματήστε τις. Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε».
Ο Pablo Neruda καταφεύγει σε μια πιο λυρική
διατύπωση: «Το φως δεν χάθηκε».








