Δεν δέχομαι το προπατορικό
αμάρτημα. Πιστεύω ότι όχι μόνο το μεγάλο όνομα τού πατέρα, αλλά ούτε και οι
αμαρτίες του θα πρέπει ν’ ακολουθούν τα παιδιά. Καθένας έχει τη δική του
προσωπικότητα και είναι υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις ή παραλείψεις. Καθένας
σηκώνει το δικό του σταυρό, ή το δικό του φωτοστέφανο.
Και βέβαια, καθένας μπορεί, και πρέπει, να νοιώθει υπερηφάνεια για τον
γεννήτορα του.
Όμως, απ’ αυτό το σημείο, μέχρι τη δημόσια πλαστογράφηση τής ιστορίας,
είναι πολύς ο δρόμος. Δεν θά θελα ν’
αναμειχθώ σε μια θλιβερή μικροκομματική αντιπαράθεση πολιτικών αρχηγών ή
αρχηγίσκων, αν προτιμάτε. Είμαι πάρα πολύ μακριά από κάτι τέτοια. Όμως, η αίσθηση τής
ευθύνης απέναντι στην ιστορία τού τόπου μου και τής οικογένειας μου, δεν μ’
αφήνει να σιωπήσω…
