Baby Get Well....

Johnne Perez

Θα δούμε τι θα δούμε….

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο πρόσφυγας παππούς μου έκανε έναν ολόκληρο μήνα, για να έρθει (με βοϊδάμαξα) από τα περίχωρα της Αδριανούπολης, σε ένα χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη.

Οκτώ δεκαετίες αργότερα (ένα δευτερόλεπτο από ιστορικής πλευράς), εγώ πήγα από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη, με το ι.χ. μου, σε 5-6 μόλις ώρες, οδηγώντας χαλαρά, πίνοντας καφέδες, και ακούγοντας … Τάμτα.

Και μέσα σε αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα, συμπεριλαμβάνονται και οι απαραίτητες διατυπώσεις στα σύνορα (με τελωνεία, κλπ).

Χώρια το ότι η Κωνσταντινούπολη είναι κάπου 250 χιλιόμετρα πιο μακριά από την Αδριανούπολη…

Τα λεφτά από την Ελβετία…

Πάει κι αυτό!

Μετά την Τράπεζα της Ανατολής, τα αμύθητα ορυκτά πλούτη (τα οποία φυσικά δεν πρέπει να εξορύξουμε, γιατί θα χαλάσουν κανένα αρχέγονο δάσος), τους υδρογονάνθρακες και χίλιες δυο άκοπες λύσεις «που θα λύσουν διαπαντός το πρόβλημα της χώρας» χάσαμε και το όνειρο της φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία.

Οπως έγραφε χθες η «Καθημερινή» «η υπουργός Οικονομικών της Ελβετίας απέκλεισε την περίπτωση φορολόγησης κρυφών ελληνικών καταθέσεων στις ελβετικές τράπεζες κατά τη σημερινή συνάντησή της με τον Γ. Στουρνάρα. "Πρέπει να κινηθούμε προς άλλη κατεύθυνση και αυτό θα κάνουμε" δήλωσε η κ. Εβελιν Σλουμπφ, εξανεμίζοντας τις όποιες ελπίδες της ελληνικής πλευράς για έστω και περιορισμένα οφέλη από τη φορολόγηση των καταθέσεων» (4.2.2013).

Ο αστυφύλαξ, ο χωροφύλαξ, και ο … Σύριζας.

Το αν η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη ή να επιστρέψει στη δραχμή δεν είναι ένα απλό δίλημμα.

Η απάντηση που δίνει ο καθένας –πολύ περισσότερο το κάθε κόμμα- είναι κεφαλαιώδους και καθοριστικής σημασίας για την πολιτική που επεξεργάζεται και προτείνει στους ψηφοφόρους.

Το ίδιο ισχύει και για το ύψος και τη διαχείριση του δημοσίου χρέους της χώρας.

Αλλες κινήσεις μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που το αναγνωρίζει ως νόμιμο και άλλες πρωτοβουλίες θα πάρει μια κυβέρνηση που θα επιλέξει να το διαγράψει μονομερώς, ως επαχθές.

Νέα Κρήνη blues…

Είναι η Ριβιέρα της Θεσσαλονίκης.

Η ακτογραμμή της Καλαμαριάς που σε πολλούς σχεδιασμούς θα γίνει μεγάλη και τρανή, θα...

Όταν ήμουν μαθητής ήταν ο αγαπημένος τόπος για κοπάνα.

Μια βόλτα στη μαρίνα της και μετά βουλιάζαμε στις μυθικές πολυτελείς καφετέριες της εποχής μέχρι να περάσει το εξάωρο και να γυρίσουμε στο σπίτι.

Θέλει στ αλήθεια να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

“Θέλει στ αλήθεια να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή όσο πλησιάζουν 

οι εκλογές κάνει δεύτερες σκέψεις και βάζει συνέχεια αυτογκόλ;” το ερώτημα μεταξύ σοβαρού και αστείου κυκλοφορεί στα δημοσιογραφικά και πολιτικά γραφεία και έχει αρχίσει και διαχέεται στην κοινωνία.

Η επιλογή του κ. Οδυσσέα Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου είναι κραυγαλέα περίπτωση αυτουπονόμευσης.

Ο κ. Βουδούρης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και ήταν ταυτισμένος με τον κ. Γιώργο Παπανδρέου -που καλώς ή κακώς έναν από τους πιο μισητούς πολιτικούς στην κοινωνία.

Ο κ. Βουδούρης ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και στην συνέχεια με την ΔΗΜΑΡ στήριξε την τρικομματική κυβέρνηση.

Εκφράζει δηλαδή όλα όσα ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι αρνείται και επιχειρεί να υπερβεί με την πολιτική του.

Zulu war chants...

Zulu!!!!!

Που πάμε;

Εκτός από την σκληρή ύφεση, με όλα τα παρεπόμενά της, η Ελλάδα ζει και κάτι ακόμη χειρότερο.

Την κατάρρευση των ιδεολογιών, και άρα των αξιών.

Επιβεβαιώνοντας το αξίωμα ότι (δυστυχώς), τα πάντα είναι οικονομία.

Διότι καλά όλα τα άλλα, αλλά μόνο εφόσον το στομάχι είναι γεμάτο.

Και οι «βλάβες» στη κοινωνία μας θα είναι μακροπρόθεσμες, αφού ήδη μια ολόκληρη γενιά ανδρώνεται μέσα σε συνθήκες απαξίωσης και απομυθοποίησης των ιδεολογιών (και άρα των αξιών).

Ακολουθώντας κατά πόδας μια άλλη γενιά που προηγήθηκε, εν μέσω ευμάρειας, η οποία είχε ήδη καεί από τον υλισμό και τις φαντεζί προσδοκίες που της πρόσφεραν τόσο τα κανάλια, όσο και τα λάιφσταιλ ΜΜΕ, μόνο που δεν το είχε καταλάβει.

Και κανείς δεν της το έλεγε, αφού όλοι ήταν απασχολημένοι με τα καζίνο, τα χρηματιστήρια, και τις γρηγοράδες…

Τόπο στα νιάτα…

Οχι ό,τι θέλει· ούτε, προς Θεού, ότι αυτοπροτείνεται.

Α, πα, πα! Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει και το τονίζει.

Αλλά, να, από την περασμένη εβδομάδα δίνει συνεντεύξεις όπου μπορεί, για να μας πει ότι, αν του πρότειναν να διεκδικήσει για τη Ν.Δ. τον δήμο Αθηναίων ―αν, λέμε― εκείνος θα το έκανε ευχαρίστως, επειδή το θεωρεί καθήκον και το καθήκον είναι γι’ αυτόν ευχαρίστηση.

Το είπε μία, το είπε δύο, πάω στοίχημα ότι θα το ξαναπεί πολλές φορές όσο η Ν.Δ. δυσκολεύεται να βρει πρόθυμο υποψήφιο για τη δημαρχία της πρωτεύουσας.

Ο λόγος, βεβαίως, γίνεται για τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, τον «αιώνιο «έφηβο» της πρώτης εποχής του Νεοκαραμανλισμού, τον άλλοτε κραταιό πολιτικό, που σέρβιρε σφηνάκια μαζί με τον αρχηγό του πίσω από την μπάρα και του οποίου πλέον η παρατεταμένη νεότητα διάγει αισίως το τεσσαρακοστό όγδοο έτος. (Γεννήθηκε το 1966 ― το θυμίζω, καθώς στο επίσημο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της Βουλής δεν έχει ημερομηνία γέννησης...).

Μα πόσο μακάκας μπορεί να είναι κάποιος;

Σοκ έχει προκαλέσει στην κοινωνία της Εύβοιας η απόφαση επαγγελματία οδηγού να κατεβάσει εξάχρονο παιδί  από σχολικό λεωφορείο το οποίο έφτασε 30 λεπτά νωρίτερα από την συμφωνημένη ώρα και να το αφήσει μόνο του στην ερημιά.

Σύμφωνα με πληροφορίες, την περασμένη Δευτέρα ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου του δημόσιου δημοτικού σχολείου, παρέλαβε τα παιδιά το μεσημέρι και ξεκίνησε το δρομολόγιο της παράδοσής τους στο σπίτι τους.

Οι περιοχές που μένουν τα παιδιά βρίσκονται αρκετά μακριά από το σχολείο, πολλές δε, δεν κατοικούνται καν από μόνιμους κατοίκους.

Είναι αρκετά ερημικές, με πολλά χωράφια αλλά και αγέλες αδέσποτων άγριων σκυλιών στους τριγύρω δρόμους.

Ο οδηγός αποφάσισε να αλλάξει το δρομολόγιο χωρίς να ενημερώσει κανέναν από τους γονείς ώστε να πάνε νωρίτερα στο σημείο συνάντησης για να παραλάβουν τα παιδιά τους.